داستان زندگی

بزرگ شدیم

2011-05-09T17:13:00.000+09:00

آدم یه موقعی دیگه باورش میشود که بزرگ شده و دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد. سه سال گذشته و باور کردنش سخت است... از آخرین زمانی که گذاشتم برای نوشتن اینجا. دو تا کشور عوض کرده ام ، کارم را عوض کرده ام و حرفه ام را هم... و صد البته خودم را.

این را داشته باشید تا این یکی دو هفته هم بگذرد. بعدش درست و حسابی میایم سراغتان.

سال نو مبارک

2008-01-09T19:17:00.000+09:00

بعله دوهزار و هشت هم از راه رسید و من کم کم وارد دهمین سال دوری از ایران میشم... همیشه این روزها حال و هوای خودشو برام داشته. با اینکه اتفاق خارق العاده ای تو ژاپن نمی افته ولی تعطیلی همیشه برام مزه خودش رو داشته
این روزها دمق هستم سر مسئله ایرانی بودن و اینکه هر روز بیشتر حس میکنم رفتار دور و وریها داره نسبت به ما ابرانی ها عوض میشه. با اینکه شرکت خارجیه و توش همه جور ملیتی پیدا میشه ولی قوانین آمریکا حاکم هستن و این اواخر سخت گیری ها بیشتر هم شده. من جمله اینکه مثلا یه آمریکایی به هیچ عنوان نباید یه ایرانی رو کار آموزی بده یا حتی یه خارجی که میخواد بره ایران کار کنه... چند نفر راه افتادن دور و ور دنیا تو مرکزهای مختلف برای اینکه قوانین جدید رو به همه پرزنت کنن... بارها شده که یه آمریکایی میخواد یه جلسه کارآموزی بذاره و اول جلسه خواسته هر ایرانی تو اتاق هست پاشه بره بیرون... الان آمریکایی ها از ترسشون سلام و علیک درست و حسابی هم نمیکنن. اگه فقط آمریکایی ها بودن مشکل اونقدر نبود ولی کم کم حس میکنی همه یه جورایی فرق کردن. چون این قوانین مال تمامی گرین کارد دارها و خارجی های مقیم آمریکا هم هست...
به همین دلیلها هم ما داریم فرصتها مون رو از دست میدیم. و نگرانیم اینه که دور و وریهایی که با من شروع کردن با سرعت رشد کنن و من به خاطر ملیت نتونم.
نمیدونم تا کی باید قوانین دنیا روی ملیت آدمها برای سرنوشتشون تصمیم بگیره. ملیتی که هیچکس انتخابش نکرده... نه اون آمریکایی و نه من ایرانی... واقعیت دنیا اینه که راهی جز حل این مسئله برای اینکه آدم حقشو بگیره نیست...

ニュースにだまされるな

2007-09-23T00:22:00.000+09:00

شبکه آساهی نیو استار برنامه ای داره به اسم : گول اخبار رو نخورید. من امروز برای اولین بار این برنامه رو دیدم و داشتم تمام مدت با خودم فکر میکردم چطور تا حالا ازش خبر نداشتم... واقعا یکی از اون برنامه هایی بود که تو دل آدم رو به تپش میاورد. در واقع یع میز گرد سیاسیه که موضوع اصلیش سیاستهای ژاپن و تا حدی هم آمریکا و اروپاس. بیشتر مسایل روز. امروز در مورد آبه، نخست وزیر سابق و کسی که احیانا جاش رو میگیره حرف میزدن. یکی دیگه از موضوعاتشون بحث در مورد جنگ عراق که داره به ایران هم کم کم کشیده میشه بود. یه مجری داره برنامه به اسم کاناکو که یه استاد دانشگاهه و کلی هم ظاهرا اطلاعات سیاسی داره و خیلی خیلی هم رک و کوبنده حرف میزنه. واقعا تا حالا یه همچین برنامه ای رو تو ژاپن و از ژاپنی ها ندیده بودم
برای اولین بار بود که خودشون خودشون رو (رسانه های عمومی) رو انتقاد میکردن که چرا وظیفه شون که اطلاع رسانیه رو انجام نمیدن و همه اش دروغ و چرند تحویل مردم میدن. کاناکو یه چند تا مقاله از بزرگترین روزنامه های ژاپن مثل مای نیچی یا نیکی بریده بود و زیر یه سری جاهاش خط کشیده بود و میگفت اینا دروغ محضه و این کسی که اینا رو نوشته از هیچی خبر نداره و باید از کارش بزارنش کنار و از این حرفها
حرف ذیگه ای که میزدن در مورد لایحا هی بود که اجازه داده به نیروی دفاع ژاپن که به ناوهای آمریکایی و اروپایی که تو افغانستان فعالیت میکنن سوخت رسانی کنه. این لایحه داره مدتش تموم میشه و به زودی باید تو مجلس رای گیری بشه که تمدیدش میکنن یا نه... تو این برنامه احتمال زیاد میدادن که دامنه فعالیت های این ناوها دیر یا زود به ایران کشیده میشه و اگه ژاپن بخواد سوخت رسانی رو ادامه بده ناخواسته وارد جنگ علیه ایران میشه و ژاپنی ها خیلی این تهدید رو جدی بگیرن چون جنگی میشه که به این راحتی ها تمومی نداره. و متفق القول بودن که اگه ما میخوایم از مهلکه بکشیم کنار الان وقتشه
یه لینک برنامه رو گذاشتم اینجا. اگه ژاپنی میفهمید و دلتون واسه یه برنامه درست و حسابی لک زده حتما به اینجا سری بزنید

Hayley Westenra

2007-09-22T11:29:00.000+09:00

روز مرگی ها و افکار من

2007-08-07T17:49:00.000+09:00

ملالی نیست جز دوری شما... و وقتی میگم ملالی نیست منظورم ملالی که ارزش پست نوشتن داشته باشه اس. وگرنه ملال که همیشه هست و ذهن من همیشه به دنبال بهترین راه حل
از وقتی باورم شده که منو به عنوان مهندس مکانیک استخدام کردن یه مقدار دارم به خودم میجنبم و چیزهای جدید یاد میگیرم که باعث میشه خیلی ناراحت نباشم. من جمله یاد گرفتن یه سری سافت ور من جمله انسیس که واسه خودش دنیاییه... اینقدر این اواخر برام جالب شده که دارم فکر میکنم استعفا بدم برم واسه انسیس کار کنم... البته شید اینجا نوشتنش جالب نباشه واسه یه سری، ولی به قول ژاپنی ها: شیتته رو هیتو وا شیتته رو... یعنی اونی که باید بدونه میدونه
این اواخر دارم به این فکر میکنم که واقعا من باید عمرم رو روی چه کاری بذارم. از اون موقع که مخمون کار کرد بهمون گفتن دکتر شو. ما هم خیلی که زور زدیم شدیم مهندس. فرستادنمون خیر سرش تیز هوشان! من هنوز موندم که چه فلسفه ای پشت اینکه تیز هوشان رشته های انسانی نداره هست. ما که تو دبیرستان بودیم همه سالها بجز سال چهارم ریاضی بود و بعد سال چهارم دیگه به خاطر کنکور هم که شده رشته تجربی هست. درست یادم نیست که اصلا انسانی بود یا نبود. الان دارم به این فکر میکنم که بی حکمت نیست که رشته های مهندسی و پزشکی مال جهان سومی هاس و رشته هایی مثل حقوق و مدیریت و یا اقتصاد دست آمریکایی ها یا بریتانیایی ها. حداقل در مورد آمریکا اینجوری میشنوم. در دنیایی که ما توشیم دایره تاثیر گذاری مهندس و پزشک قابل مقایسه با مدیرها یا منجرها نیست. تفاوت به نظرم سر چیزیه که این دوتا قشر باهاش سر و کله میزنن. مهندس با جزییات کار داره ولی منجر در مقام تصمیم گیری با کل مجموعه سر و کار داره. . اینکه ما از بچگی آدمهایی رو که حتما لیاقت و استعداد مدیر خوب شدن رو دارن، علاقمند به این رشته نمیکنیم واقعا جای تاسف داره. مدیریت هم مثل هر رشته دیگه ای تبحر میخواد و سیستمی که مدیرش خوب نیست با داشتن بهترین متخصص ها هم به نظر من هیچوقت موفق نمیشه. مدیریت در مقیاس کوچک میشه مدیریت یه شرکت، یا یه کلان شرکت، و در مقیاس بزرگ میشه مدیریت یه مملکت. اگه از خودتون نگذشته مو علاقمند هستین پیشنهاد میکنم حتما یه مقدار اطلاعات در موردش به دست بیارین و اگه هم نه به فکر مدیر بار آوردن بچه هاتون باشین

残していいものは足跡だけ

2007-07-09T18:17:00.000+09:00

پریروز جای همه خالی رفته بودیم کنار دریا. از شانس خوب ما هم بارون گرفت، ولی الحق که بعد از مدتها شهر نشینی حال وهوای خاصی داره دریا... اینور و اونور تابلو زدن که آشغال هاتون رو با خودتون ببرین و کنار دریا نریزین. ولی این یکی دیگه شاهکار بود. روی یه تابلو بزرگ و خوانا نوشته بود

تنها چیزی که اشکال ندارد کنار دریا بذارید و بروید رد پایتان است

انرژی هسته ای از کجا آغاز شد

2007-06-18T00:48:00.000+09:00

امروز شبکه آساهی برنامه مستندی در مورد تاریخ فعالیتهای هسته ای ایران و اینکه اصلا ریشه همه این جار و جنجالها به کجا بر می گرده داشت. برای من جدا از حرفهایی که میزد که در بقیه این نوشته بهشون اشاره خواهم داشت یه نکته جالب بود و اون اینکه با اینکه دولت ژاپن نوکر دست به سینه آمریکاس و همه این مسئله رو میدونن ولی مدیا تا حدی سعی میکنن بی طرفانه حقایق رو اون هم از دید دو طرف به گوش مردم برسونن و یه سری از برنامه ها که به ابتکار خودشون و با استناد به مدارکی که منتشر شده از طرف خود آمریکا هم هست ادعا هاشون رو (علیه آمریکا) اثبات میکنن

شخصیت های اصلی این داکیومنتری محمد رضا شاه و فرد که رییس جمهور وقت آمریکا بوده و با تعجب فراوان دیک چنی که همون موقع (سی سال پیش) هم به طور مستقیم مسئولیت مذاکره با ایران رو بر عهده داشته بود. اون موقع که ایران حامی اصلی آمریکا در خاور میانه به شمار میومد و زمان، زمان پس از جنگ ویتنام برای آمریکا بوده، سیاست این کشور به جای حضور نظامی تو کشور های دیگه تقویت کردن قدرت نظامی کشور های دوست به منظور سرکوب یا ترسوندن کشور های غیر دوست بوده. و مخصوصا از وقتی روسیه تمایل خودش رو به داشتن رابطه خوب با دولت صدام در عراق نشون میده آمریکا هم روابطش رو با ایران تقویت میکنه. صحنه هایی از سفر نیکسون هم به ایران در کنار شاه رو نشون میداد... و جوونیهای دیک چنی که شاید اون موقع هم یکی از مهره های اصلی پشت پرده بوده

بعد از اینکه اروپایی ها که فرانسه و آلمان باشن به ایران میان و با ایران و شاه مذاکره در مورد ساخت نیروگاه اتمی رو آغاز میکنن، آمریکا که خودش رو از قافله عقب مونده میبینه از تمایل شاه به خودش شستفاده میکنه کار ساخت نیروگاه به اونها واگذار میشه و حتی با تقاضای شاه برای خرید پیش رفته ترین هواپیماهای نظامی آمریکا هم موافقت میشه. مدارک سری که از طرف سی آی اِی و بعد از اینهمه سال منتشر شده همه حاکی از این بود که شاه در همون موقع هم تمایل و قصد تولید سلاح اتمی داشته و آمریکا هم با وجود مطلع بودن از این قضیه با ساخت نیروگاه اتمی موافق بوده و حتی خودش پیش قدم شده. علتش هم شاید این بوده که با اعتمادی که به شاه داشتن و با تقویت ایران به عنوان قدرت اول منطقه میخواستن تسلط بر مابقی کشورها رو به دست بگیرن. کشورهایی که همه بدون استثنا بعد از این سی سال دوستهای مخلصش به شمار میرن!
اولین متخصصان ایرانی که در زمینه انرژی اتمی آموزش دیدن در واقع دانشجویانی بودن که در ام-آی-تی و به درخواست دولت آمریکا از این دانشگاه پذیرفته شدن. اینها نسل اولی بودن که به ایران برگشتن و توی این مسیر قرار گرفتن. حتی عکس سی سال قبل این گروه رو هم که عکس رنگ و رو رفته ای بود با همون موهای فر فری و پف کرده و شلوارهای دم پا گشاد که تو خیلی فیلمها و عکس های قدیمی زمان شاه دیده میشه نشون دادن
مصاحبه ای با یکی از ایرانی های کله گنده قدیم که آخرش نفهمیدم چه کاره بوده ولی از عکسهاش با شخص شاه به نظر میومد آدم کلیدی بوده ،داشتن که ادعا میکرد اونهایی که در حال حاضر گرداننده های سیستم اتمی ایران هستن در واقع نسل سومی هستن که توسط نسل دوم دانشجوهای فارغ التحصیل اِم آی تی تربیت شدن
نتیجه ای که برنامه نهایتا گرفت این بود که در واقع چیزی که آمریکا الان باهاش مخالفه و حتی به قیمت جنگ هم که شده میخواد جلوش بایسته خونه ایه که به دست خودش بنا شده ولی چون الان ایران کشور دوست به شمار نمیره حقی هم برای حتی استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای براش قایل نیست. این سیاست دوگانه آمریکا در قبال کشور های دوست و غیر دوست باعث ایجاد عدم اعتماد در دنیا در برابر دولت و سیاستهای آمریکا شده. سیاست دوگانه ای که چه در مورد بر سر کار آوردن طالبان و برکنار کردنشون و چه در مورد صدام و اعدامش و در خیلی موارد دیگه از جمله حمایت و ترد کردن دولت خود گردان فلسطین مشهوده. انگار دنیا بازیچه ایه که هرموقع بخوان به سمتی که بخوان هدایتش میکنن و مابقی دولتها هم چاره ای جز دنبال کردن کور کورانه ندارن
آمریکا با نظر من کشوریه که اگه تا دیروز با کشوری پدر کشتگی هم داشت، امروز که منفعت ایجاب میکنه که باهاش ارتباط داشته باشه دست دوستی به سمتش دراز میکنه و فردا اگه در توانش و به نفعش بود تیشه به ریشه اش میزنه. دشمن دیروز، دوست امروزه و اعدامی فردا

در پی اقدامات جدید به منظور جذب گردشگرد

2007-06-11T20:21:00.000+09:00

در پی بحث شیرین ازدواج موقت...

2007-06-11T17:56:00.000+09:00

در پی طرح های جدید جمهوری اسلامی به منظورحل مشکلات سکسی-اجتماعی جوانان جامعه اسلامی اعم از ازدواج موقت و ازدواج های مکرر و غیره، و با عنایت به اینکه فقه شیعه همواره و همه گونه آمادگی کامل برای تطابق با شرایط روز جوامع مسلمین را داشته و دارد، یکی از فقهای سنی هم در حرکتی بی سابقه پوز هرچی فقیه شیعه هست رو زد... این فقیه گرانقدر پس از قدر دانی از جمهوری اسلامی اظهار داشت: "بقیه اش رو به ما بسپارین!"... وی سپس به عنوان اولین حرکت و برای حل مشکل حجاب بانوان که این روزها جمهوری هوشنگ اسلامی هم نتوانسته از عهده حل کردنش بر بیاد بیانیه ای صادر کرد.

عزت عطیه، رئیس بخش حدیث دانشگاه الازهر و از استادان این دانشگاه، فتوا داد که زنان کارمند، "به منظور از بین بردن خلوت شرعی، می توانند به همکاران مرد خود شیر بدهند"... ببخشییییییییییییییییید؟!؟!؟!؟!؟ ...
اصل خبر رو اینجا بخوانید

در همین مورد از این علامه والا مقام تقاضا داریم به سئوالهای فقهی جمعی از جوانان پاسخ بدهند:
1. ما که هر کاری کردیم از هیچ جایمان شیر در نیامد! لطفا یه دعایی چیزی معرفی بفرمایید که ما بخوانیم و سیصد و شصت و پنج روز از سال ازمان شیر تراوش کند! ( یا نکنه فکر میکردین که خانومها مثل گاو شیر ده همیشه قابل دوشیدن هستن؟)
2. دقیق تر بفرمایید به هر آقایی روزی چند وعده باید شیر باید داده شود؟
3. شیر دراستکان داده بشود یا درپارچ ؟...یا اینکه مستقیما دوشیده بشود؟
4. اگر آقایون جای دهان همدیگه رو بخورند اشکال شرعی دارد یا خیر؟
5. اگر در همین گیر و دار خانمی هم هوس شیر خوردن کرد ، آیا بر او هم این حکم جاریست یا خیر؟
...
در ضمن از آقای علامه تقاضا میکنیم شماره تماسی چیزی بدن که سئوالهای شرعی-سکسی-عبادی که دیگه روی ما اجازه نمیداد به این طریق منتقل کنیم رو مستقیما براشون ارسال کنیم.

در مورد صحت و سقم این خبر اینجانب هیچ گونه مسوولیتی را بر عهده نمی گیرد

اونهایی که فکر میکنن بهشون ربطی نداره

2007-05-29T19:50:00.000+09:00

و اما بعد... قصه از اینجا شروع شد که شنیدم تو اروپا شروع کردن به گوشمالی دادن به ایرانی ها... به علت ایرانی بودن و اقامت هیچ جایی جز ایران رو هم نداشتن خواه ناخواه همون امثال منی هم که سالها بیرون هستن ایرانی محسوب میشن و بدون توجه به هیچ چیز دیگه ای به جرم ایرانی بودن شرکتهای خصوصی یا دولتی استخدامشون نمی کنن. با خودم همیشه فکر میکردم که تحریم چه تاثیر مستقیمی تو زندگی من که اینور دنیا هستم ، جدای از اینکه هر روز اسم کشورمون بر تارک اخبار سی ان ان میدرخشه و گوشه کنار حرفهایی از روی تمسخر در مورد مملکتمون میشنویم...میتونه داشته باشه. حالا اما یکی یکی داره خودشونشون میده. تو شرکت ما هم خواه ناخواه چاره ای جز طبعیت از قوانین نیست. چند وقت پیش میشنیدم که توی سمیناری ،یه آمریکایی که مال همین شرکته و میخواسته صحبت کنه برای افراد همین شرکت ، قبل از شروع حرفهاش گفته از ایرانی ها میخواد برن بیرون چون طبق قوانین آمریکا موظفه که اطلاعات به ایرانی نرسونه... مثال های دیگه اش اینه که از مسافرت ایرانی ها به شعبه های آمریکاشون حتی الامکان جلو گیری میکنن. مخصوصا اگه کار تحقیقی جایی انجام بشه. حالا اما این قضیه به اروپا هم کشیده شده و این روزها از این و اون زیاد میشنوم که فرصتهای کاریشون رو به خاطر ملیتشون از دست میدن. اول باید بگم برای ما که اِن ساله ژاپن هستیم و بعد از اینهمه وقت هیچی دستمون رو نگرفته جای تاسف هست و برای اون هفتاد میلیون بقیه که این رو هم ندارن جای بسی تاسف. دوم اینکه خاک بر سر اونهایی که اسم خودشون رو مُدرن میذارن و هنوز هم که هنوزه ملاک طبقه بندی آدمها براشون ملیتشونه. سوم خاک بر سر اونهایی که جور تروریست بودن بقیه رو من جمله بهترین دوستهای آمریکا در خاور میانه اعم از عربستان سعودی، پاکستان، مصر و غیره به ما کشوندن... آقایون با اون ریش و پشم میرن ده سال ویزا از آمریکا میگیرن اونوقت به ما با هزار زور و زحمت و کلی سرشکستگی یه ماه ویزا میدن اون رو هم اگه بدن
خلاصه اینکه اوضاع بدی شده و خوب شدنش با خداس و اگه کسی میتونه برای خودش کاری انجام بده به نظر من حالا وقتشه. ژاپن هم اعلام کرده شرایط سخت تری رو برای ایزوله کردن هر چه بیشتر ایران ایجاد خواهد کرد که دودش اول همه میره تو چشم ماها احیانا... حالا منظورشون رو از این " شرایط جدید " خودشون هم فکر نکنم بدونن

ای بابا!!! وزیر کشاورزیتون هم که خودشو دار زد! خوب حالا چیزی نشوده بود که! از این پولها تو مملکت ما هر روز همه دارن میکشن بالا هرکی هم حرفی بزنه دارش میزنن! خوب کوچولو حالا یه کاری کرده بودی میرفتی مثل بقیه شون گریه میکردی و تا کمر خم میشدی و با تمام قوا هوار میزدی موشی واکه گزای ماسن دشتا!... بعد از چند روز هم همه به فراموشی میسپردنت... ولی خداییش حالا که یارو خودش رو کشته هیچ کس دیگه حرف از پولی که بالا کشید نمی زنه و همه میگن اتفاق ناگواری بود نباید اینقد میچزوندیمش... بعدم لابد یه صلوات براش میفرستن

بالاخره یکی این حرف رو به کبک های سر در برف کرده زد

2007-05-21T10:54:00.000+09:00

مناقشه اسراييل- فلسطين، مساله اعراب است نه ايران

برام مثل روز روشنه که اون روزی که فلسطینی ها یه ذره روی پای خودشون تونستن وایسن اولین کشورهایی که ازشون به خاطر خون دل خوردنشون اینهمه سال تشکر میکنن اعراب سوسمار خور هستن و اولین کشوری که تف میندازت تو صورتش ایران

نمردیم اینم دیدییم

2007-05-18T10:45:00.000+09:00

دیروز تو تلویزیون خبر گروگان گیری بود تو ژاپن!!!! چی؟!!! گروگان گیری اونم تو ژاپن؟! گوشهام رو حسابی تیز کردم . میگفت یه یارویی زن خودش رو گروگان گرفته و رفته تو خونه ای. به دختر و پسر خودش تیر اندازی کرده و زخمیشون کرده. یه پلیس رفته تو خونه که لابد فکر کرده یارو شوخی داره و طرف یه گلوله خالی کرده تو گردنش و پلیسه افتاده جلو در خونه... خنده دارش از اینجا به بعده. داشت زنده از صحنه تصاویری نشون میداد. یه لشگر گارد مسلح به تعداد فراوون جلوی خونه صف کشیده بودن. پلیس زخمی پنج ساعت و نیم در چند قدمی این لشگر سر تا پا مسلح افتاده بود و اینها نمی رفتن کمکش کنن. خونه با اینکه کاملا محاصره شده بود گزارشگره با لحن ناجوری میگفت ترس و وحشت مردم این منطقه رو گرفته و ملت از ترس خواب ندارن! بعد از پنج ساعت و نیم بالاخره این پلیس ریقو جرات کرده بود بره پلیس ریقو تر زخمی رو از جلوی در حیاط خونه بکشه بیاره بیرون! با خودم میگفتم ببین تو رو خدا! لابد این بیچاره ها اولین و آخرین صحنه جدی تو تمام مدت پلیسیشون رو دارن میبینن و فقط پنج ساعت طول کشیده تا باور کنن چه اتفاقی داره می افته و به خودشون بیان
اگه آمریکا بود احتمالا بعد از یک ساعت گروگان رو نجات میدادن و حالا گروگان گیر یا میمرد یا زنده میموند. اگه روسیه بود احتمالا یه تانک میاورد و خونه رو رو سر گروگان و گروگن گیر خراب میکرد و خبرش دنیا رو میترکوند و احتمالا یه چند تا اعتصاب یا تظاهرات پراکنده هم اینور و اونور میشد. اگه ایران بود تانک رو میاورد و تانکش هم لابد روسی بود! خونه رو هم رو سر گروگان و گروگان گیر خراب میکرد و فامیل های درجه یک و دو رو هم زندانی میکرد و نه خبری ازش جایی میشد و نه اعتراضی از کسی

آزادی

2007-05-15T18:46:00.001+09:00

خوش به حال اونی که بعد از 12 هزار ین پولی که داد و سه ماه تاخیری که پاسپورت جدیدش رو تحویل گرفت، و با ذوق و شوق برگشت به مملکتی که اسمش رو همیشه برای بی اعتبار کردن رسمش به یدک میکشه، بهش نگفتن که پاسش اعتبار نداره و باید بره مهر خروج بگیره. تازه یارو به قول خودش کلی دلش واسه بلیت برگشتم سوخته بود که بهم گفت وگرنه لابد مثل خیلی ها باید موقع برگشتن میرفتم فرودگاه و تازه وقتی نمیذاشتن از مرز رد شم میفهمیدم که پاسم مهر خروج نداره. مهری که گرفتنش دو روز تمام وقت ما رو گرفت.. از همین جا اعلام میکنم خانومها، آقایون... اگه پاسپورت جدید گرفتین اول لسم و فامیلتون رو چک کنین ببینین مال شماس یا نه، و بعد مهر خروجش رو چک کنین بگین براتون بزنن.
خوش به حال اونی که قدم زدن از هفت تیر تا ولی عصر تا دو ساعت اوضاع مزاجیش رو نریزه به هم و بوی دود تا تو مغز استخونش رو نمیسوزونه. خوش به حال آدمی که جایی زندگی میکنه که مانتویی که زور زورکی بهش پوشوندن رو تو خیابون ، تو رستوران، تو مغازه و حتی تو فرودگاه موقع برگشتن وجب نمی کنن. خوش به حال آدمی که وقتی تو رستوران منتظر غذا نشسته و داره از پنجره اونور رو نگاه میکنه چشمش تو چشم گدایی که داره تو آشغالها رو میگرده نمی افته. خوش به حال اونی که دود تو هوا ریه هاش رو شست و شو نمیده . خوش به حال اونی که پراید مردم رو تو یه شب بارونی با مغز نمیندازه تو چاله چوله های بزرگراه ها و لاستیک نمی ترکونه. خوش به حال اونی که جر و بحش این فامیل و اعتقادات اون فامیل و انتظارات ملت روز و شبش رو به عزا تبدیل نمی کنه. خوش به حال اونی که آخر هفته با دل خوش دست خونواده اش رو میگیره و میزنه بیرون تا لذت ببره از یه روز تعطیلش
حق مسلم ما هوای پاکه. حق مسلم ما خیابونهای بدون چاله چوله اس. حق مسلم ما سیستم فاضلابه که هر دفعه بارون میاد سیلاب مملکت رو ور نداره. حق مسلم ما نور خورشیده. حق مسلممونه که بتونیم لباسهامون رو بیرون پهن کنیم. حق مسلممونه که لباسمون رو خودمون انتخاب کنیم. حق مسلممونه که اگه تعرضی بهمون میشه قانون ازمون دفاع کنه. حق مسللمونه که بدونیم دنیا دست کیه. بدونیم تو مملکت اگه اعتصابی شده واسه چیه یا اگه موج انفجاری خونمون رو میلرزونه علتش چی بوده.
من که معتقدم هر ملتی لایق هر گندیه که توشه. ملت الان از اینکه نیروی انتظامی دختر ها رو میگیره شاکین... من هیچ وقت یادم نمیره دوران نوجوانیم رو که رژ لب کشیدن هم حتی، به این راحتی ها نبود. بارها قصه هایی شنیده بودم از زینب کماندوها که به اسم ارشاد کردن ملت لای دستمال کاغذی هاشون تیغ میذاشتن و میومدن رژ لب دخترهای از همه جا بی خبر رو پاک کنن. اون موقع اگه به فکر بودیم امروز به این روز نبودیم.

ملت از برخورد خشن گله میکنن! جلوی چشم خود من همین دفعه که رفته بودیم ایران پیر مردی با محاسن سه متریش دختری رو به وضع فجیعی هل میداد و میبرد نمیدونم کجا و اون یکی داد میزد حقشه! ببرش پدر سوخته رو... و جیک از کسی در نمی اومد. حتی یک نفر نمیگفت پدر سگ هر کاری کرده و هر مجازاتی داره به خودتون مربوطه ولی جلوی انظار عمومی حق این جور تعرض رو به کسی که زورش به تو نمی رسه نداری... ما از چی حرص میخوریم وقتی هر روز صدها بار جلوی چشم مردم کتک و کتک کاری میشه و کسی ککش نمی گزه. مگه برخورد نیروی انتظامی مال امروزو دیروزه که همه اینقد صداشون در اومده؟
نظر شخصی من اینه که این هم دقیقا دسیسه آمریکاس!! وگرنه کدوم خری در شرایطی که اینقدر نارضایتی اجتماعی بالا رفته حاضر میشه به بهانه مبارزه با بد حجابی به جون ملت بیافته؟ جز کسی که بخواد تیشه به ریشه خودش بزنه؟... پس فکر میکنین آمریکا کجا اون همه پولی که برای بر اندازی حکومت تخصیص داده رو خرج میکنه؟ چه برنامه هایی داره که امیذواره! ملت خودشون نظام رو بر کنار کنن؟ آدم هرجی فکر میکنه میبینه این دولت دقیقا اون زمانی که باید، دقیقا اون کاری که باید رو انجام داده که خوب ملت رو عصبی و بی طاقت کنه. بقیه اش با صاحب الزمان!!! شاید ظهور کرد و خلاصمون کرد

نظر اونور رو هم بشنویم

2007-03-22T12:15:00.000+09:00

غیرمحتمل بودن حمله به ایران از نظر یک کارشناس تسلیحاتی

کارشناس ارشد کنترل تسلیحاتی در موسسه مطالعاتی "شورای روابط خارجی" در واشنگتن می گوید به اعتقاد وی حمله نظامی به ایران در مقطع کنونی، که به نظر می رسد دیپلماسی درحال اثر گذاشتن باشد، بعید به نظر می رسد

اولین دلیل به گفته وی، بخت موفقیت این اقدام در درازمدت است: به گفته کارشناسان کنترل تسلیحاتی - که او خود یکی از آنهاست - معتقدند که بمباران مراکز اتمی ایران تنها این برنامه را عقب می اندازد نه آنکه هرگونه آرزوی ایران برای ساخت بمب اتمی، چنانکه آمریکا مظنون است، را پایان دهد.
دومین دلیل، توانایی ایران برای تلافی جویی است که به گفته دکتر سامور می تواند به مناقشه ای وسیعتر و غیرقابل پیش بینی در منطقه منجر شود. و به گفته وی دلیل سوم، واکنش شدید در خاور میانه به حمله آمریکا خواهد بود که تلاش های فعلی برای ایجاد صلح در منطقه را تضعیف خواهد کرد

اصل خبر

شمارش معکوس؟

2007-03-22T12:04:00.000+09:00

ادعای خبرگزاری نووستی از مسکو

17 فروردین بمباران ایران شروع خواهد شد

خبرگزاری نووستی که رسمی ترین خبرگزاری روسیه محسوب می شود، در یک گزارش کوتاه و صریح پرسید که آیا تا عید مذهبی "اوسترن" ( عروج مسیح به آسمان) ایران بمباران خواهد شد؟

این خبرگزاری در ادامه گزارش باور نکردنی خود مدعی شد: روی ششم اپریل که مصادف است با جمعه 17 فروردین و سالرود تولد حضرت محمد، از ساعت 4 بامداد به وقت ایران تا 4 بعد از ظهر همان روز 20 هدف نظامی- اتمی درایران بمباران خواهد شد که مرکز پژوهش های اتمی ایران یکی از آنهاست. دراین بمباران قرار نیست نیروگاه اتمی بوشهر بمباران شود، زیرا کارشناسان روسیه در آنجا مستقر هستند.

این عملیات با نام "گاز" شروع خواهد شد و بمباران کشتی ها و تاسیسات نظامی- دریائی و سیستم دفاع موشکی- هوائی سپاه پاسداران در خلیج فارس نیز بمباران خواهند شد. مرکز هدایت این حمله جزیره دیگوگارسیا واقع در دهانه اقیانوس هند از دریای عمان است.

اصل خبر

تدبیر جدید

2007-03-13T19:27:00.000+09:00

اگه تو فیلم هایی که از عراق و اینور و اونور پخش میشه ، به جای قیافه های آمریکایی به عنوان سرباز های آمریکایی، قیافه های آسیای شرقی یا قیافه های لاتین ها رو میبینین به چشماتون شک نکنین، و فکر هم نکنین که لابد اینا جد اندر جد آمریکا به دنیا اومدن. امروز بالاخره علتش رو فهمیدم
چند وقت پیش تو تلویزیون سر و صداهایی بود سر اینکه یه سری میخوان سربازی رو برای جوونها اجباری کنن و شاید هنوز ملت آمریکا به اون درجه از ... نرسیده ان که بخوان زیر بار یه همچین ظلمی برن. ظلمی که به اسم اسلام سالهاس بر ملت ما رواست. هنوز قضیه کار به جایی نبرده. ولی خوب دولت فعلی که بیست هزار بیست هزار میخواد سرباز بفرسته خاور میانه نمیتونه منتظر مجلس بشینه که بخواد یه همچین لقمه چرب و چیلی رو دو دستی و مفت و مجانی تقدیمش کنه. فکر میکنین راه چاره چیه؟
امروز یه دوست فیلیپینی داشت از فعالیتهایی که آمریکا داره تو فیلیپین میکنه حرف میزد. یه جایی به اسم یو کوسوکا تو ژاپن هست که یکی از مراکز نظامیشونه و میگه اونجا نه ژاپنی میشنوی و نه انگلیسی... بلکه زبونی که میشنوی فیلیپینیه. و داستان های مشابه در مورد مکزیکی ها و مابقی لاتین ها هم میشنوم. داستان هایی که تو هیچ اخباری گفته نمیشه. لابد اون بد بختی هم که راضی میشه یه همچین کاری بکنه با خودش فکر میکنه اگه خودش بره جنگ و به خاطر آمریکا کشته بشه حد اقل خونواده اش از نشنالیتی آمریکایی که مفت و مجانی به دستشون اومده میتونن استفاده کنن. اگه یکی بمیره و بقیه زنده بمونن لابد بهتر از اینه که همه باهم بمیرن

آخر هفته غریبی بود

2007-03-12T16:54:00.000+09:00

این دیگه نوبرش بود. واقعا نشد یه دل سیر بخوابیم. یه دوست داریم بوسناییه که با دوست دخترش اومده بودن بمونن خونه مون. رفتار این مسلمونهای این مدلی یا مثلا مال کشور های روسیه سابق خیلی جالبه... منو یاد یه پسر مال قزاقستان انداخت که یک سال پیش دیدم... یا یه دختر مال ازیکستان. آدم وقتی پای حرف این جور آدمها میشینه از یه طرف دلش میگیره و از یه طرف هم روحش شاد میشه... دلش میگیره که چرا وقتی با داشتن همون دین میشه اینقد آدم بتونه در صلح و صفا زندگی کنه چرا ما و یا اعراب نتونستیم... چرا دین شد زنجیری واسه ما که همه به دنبال این باشیم که خودمون رو یه جوری از قیدش خلاص کنیم. و روحش شاد میشه که همون دین باعث میشه اینها بتونن به جای اینکه روحشون رو باهاش آزرده کنن، خلا های روحیشون رو پر کنن... جالبه که با اینکه کلی از دین دفاع میکنن وقتی بهش میگی خوب جناب عالی اگه بخوای واقعا مسلمون باشی اول باید با این دوست دخترت ازدواج کنی بعد کنار هم بخوابین میگه چرا؟!!! این کار رو نمیتونم... انگار روحش هم از خیلی چیزها خبر نداره، و من ترجیح میدم بقیه باید ها و نباید ها رو بهش نگم تا تو دنیای عارفانه خودش بمونه. یادمه بهمون میگفت که از وقتی ژاپن اومده و دیگران ازش پرسیدن شیعه هستی یا سنی تازه فهمیده که شیعه و سنی چیه! و بعد رفته از مادرش پرسیده که من شیعه ام یا سنی؟
هر روز اخبار ترکیدن بمب بین شیعه ها تو مراسمهای عزاداری میاد و من هر روز با خودم حسرت میخورم که چرا یه آخوند که عقل تو کله اش باشه پیدا نمیشه که به این گوسفند ها بگه :آقا مهمتر از عزا داری برای فلانی جون تو و زن و بچه ات هست! بشین تو خونه و تو خلوت خودت اشکت رو بریز... ملت عقلهاشون رو دادن دست یه سری احمق که هیچی براشون به قیمت هر خسارت و ویرانی باشه مهم نیست

بعد با یه همکار نیوزیلندی رفتیم بیرون شام. غذای ایرانی... فکر کنم بعد از مدتها آت اشغال خوردن این اولین غذای خوبی بود که میخورد. عاشق ته دیگی شده بود که روش خورشت قیمه ریخته بودن و برامون آورده بودن. اگه مهمون نبود حتما باهاش دعوام میشد چون سابقه نداشته کسی نه دیگ های منو بخوره. اون هم حرفهای جالبی میزد از هم کلاسی های دوران دانشگاهش که ایرانی بودن، و کجا تو دنیا هست که ایرانی نباشه.
روز بعدش با یه ایرانی که یه مقدار تیپش با امثال دور و وری های من فرق داره گپ میزدیم. یه مقدار تنم میلرزید که یارو در مورد مواد مخدر پخش کردن یک ایرانی دیگه که من میشناختمش حرف میزد... آدم از این و اون این حرفها رو میشنوه ولی این اولین باری بود که این حرفو در مورد یه آدم که میشناسمش میشنیدم. اگه ایران بود اینقد به فکر فرو نمیرفتم... بعد کلی حرف از این در و اون در و اون زن ایرانی که صد تا مردو قال گذاشته و پولشون رو کشیده بالا و این مرد ایرانی که چه کارها که نکرده... مثل آدمهایی که مغزشون رو یه صفحه سفید گرفته باشه بدون کلامی گوش میدادم. مثل این میمونه که تو غاری زندگی کنی و دست قضا یه چند لحظه از تو حال و هوای خودت درت بیاره و بذاردت تو یه دنیای دیگه. دنیایی که درست بیرون غارت وجود داره و تو هیچ وقت ، فرصت دیدنش رو نداشتی
تو همین شهر که من زندگی میکنم خلاف کار ترین ایرانی ها هم هستن، موفق ترین فرش فروش ها و بیزینس من ها هم هستن، حزب اللهی ها هم هستن، ضد دین و مذهبی هاش هم هستن، ایرانی هایی که نمیدونم کِی از خواب پاشدن و یادشون افتاده که ننه شون مسیحی بوده و بنابر این خودشون هم مسیحی هستن هم زندگی میکنن... این که گفتم خودش جریان داره که شاید اینجا جای گفتنش نباشه. ولی این روزها بیشتر و بیشتر میشنوم از این و اون که میگن فلان ایرانی میگه مسیحیه... و من با خودم فکر میکنم که چطور میشه این فرانسوی های دور و ور من که هزار سال مسیحی بودن، قریب به اتفاق و با افتخار میگن که نه تنها دین ندارن، بلکه به خدا هم اعتقاد ندارن، اونوقت ایرانی که اینهمه از دین داری به روش غلط رنج کشیده و بهتر از هر کسی میدونه این مدل دین داری با آدم چیکار میکنه پا میشه میگه من مسیحی ام... واقعا کاش یکی برام توضیح میداد چی تو فکر این جور آدمها میگذره. برام جای سئواله وگرنه با هیچ شخص خاصی سر اینکه دینش رو عوض کرده، دعوایی ندارم.
چقدر ما ایرانی ها با هم فرق داریم... و فرق چقدر زیاده. این سه چهار نفری که این آخر هفته دیدم واقعا بردم به یه دنیای دیگه

بالاخره یکی فکر کرد

2007-03-09T18:21:00.000+09:00

فیلم 300

اینم از داستان تجدید گذرنامه

2007-03-05T19:39:00.000+09:00

امروز بعد از مدت یک ماه و بیست روز، دوباره تماس گرفتم سفارت ایران. گفتم که آقا همونجور که گفته بودین من گفتم تو ایران به وزارت امور خارجه زنگ زدن که ببینن چرا این گذر نامه که قرار بود اومدنش یک ماه طول بکشه یک ماه و بیست روزه که نیومده و اونها گفتن که باید شماره ای که شما مدارک رو با اون ارسال کردین بهشون بدیم تا پی گیری کنن. حالا شما لطف کنین اون شماره رو به بدین
آقای خلج: گفتی کی اومده بودی؟
- روزش یادم نیست ولی یک ماه و بیست روز قبل تقریبا
آقای خلج: وایسا الان برات پیداش میکنم
...
آقای خلج: ببین شما پول تلفنت زیاد میشه من خودم پیدا میکنم به شما زنگ میزنم. شماره گوشیت! رو بده
-یاد داشت میکنین
تلفن زنگ میزنه
-بله خودم هستم بفرمایین
- خانوم اسمتون چی بود شما؟ گذر نامه مال خودتون بوده و بچه تون؟
- نه آقا مال خودم بوده... بچه ام کجا بود
- خوب من باز میگردم زنگ میزنم
سه چهار ساعت میگذره خبری نمیشه... خودم دوباره زنگ میزنم
- آقای خلج ببخشین مزاحم میشم این مدارک رو شما پیدا نکردین؟
- خانوم زنگ بزنین داخلی هفتاد و نه بهتون میگن
دوباره قطع میکنم و زنگ میزنم و این بار داخلی هفتاد و نه رو میگیرم کسی بر نمیداره. بعد از ده دوازده باز زنگ زدن اپراتور ژاپنی جواب میده و منو دوباره وصل میکنه به خلج
- اِ... آقای خلج دوباره منو وصل کرده به شما؟
- حتما تو اتاقش نبوده دوباره زنگ بزنین خودش جواب میده
- کی؟ با کی باید حرف بزنم؟
- با آقای وزیر زنجانی
باز زنگ میزنم این دفعه هم ور نمیداره. به اپراتور میگم منو به وزیر جانی وصل کن میگه باشه. بعد از ده دوازده بار زنگ اپراتور جواب میده دوباره... خانوم ببخشین تو اتاقشون نیستن یه مقدار دیگه تماس بگیرین
نیم ساعت دیگه زنگ میزنم و آقای وزیر زنجانی جواب میده... گوشی رو ور میداره و به زور صدایی میشنوم. میگم الو؟ با صدایی که شبیه به هواره میگه بعله خانوم!!! بفرمایین
- قصه رو دوباره تعریف میکنم. میگه کی اومدین؟ میگم فکر کنم دوازده ژانویه
- میگه صبر کن
- میره و میاد میگه خانوم اونور تو ایران سرشون خیلی شلوغه به ما گفتن شماره به کسی ندیم! ما خودمون پیگیری میکنیم...عرق سردی میشینه روی پیشونیم و حس ششمم میگه که بعد از دو ماه اینها هنوز مدارک منو نفرستادن جایی... و جرات گفتنش رو هم ندارن
- آقا من صفحه های پاسپورتم تموم شده. باید ویزای ژاپن بگیرم و صفحه ندارم بزنن توش... اگه لازم نداشتم که دو ماه پیش نمیومدم پیشتون
- خانوم مگه من گفتم نمیشه! گفتم خودم پیگیری میکنم. حالا ما به شما یه برگه میدیم که ببرین ایران بگین کارتون رو زود تر پیگیری کنن
- برگه رو چه جوری میدین؟ من بیام اونجا؟
- نه... نمیخواد! آدرس داری؟
- آره دارم! همه اطلاعات تو همون فرمها هست
- میگم بفرستن همونجا. خدافظ
دوباره زنگ میزنم سفارت و دوباره به خلج
- آقای خلج من با این آقای وزیر زنجانی صحبت کردم میگه نمیتونه شماره رو بده. من آقا نگران اینم که این مدارک اصلا ایران نرفته باشه
- آها... خوب؟
- آقا من صفحه های پاسپورتم تموم شده. باید ویزای ژاپن بگیرم و صفحه ندارم بزنن توش... اگه لازم نداشتم که دو ماه پیش نمیومدم پیشتون
-خانوم من براتون پی گیری میکنم
- من دوباره به شما زنگ بزنم فردا؟
- بزنین خانوم! بزنین
... از خواهرم پیغام میاد. سلام. خوبی؟ من دوباره به وزارت امور خارجه بخش گذرنامه واحد ژاپن آقای خانی حرف زدم... همه مدارک رو زیر و رو کرده و میگه به مشخصات تو چیزی به دستشون نرسیده... در ضمن میگه وظیفه شونه اون شماره چهار رقمی رو بدن به ملت!!!! اگه اون شماره نباشه ما چه جوری پیگیری کنیم؟

...و من میمونم و دوازده هزار و ششصد ین پول داده و دو ماه وقت هدر رفته و پاسپورتی که نیومده. خدا لعنت کنه پاسپورتو و هرکی عرضه انجام دادن کارش رو نداره. خدایا ما رو از شر خودمون نجات بده

خدایا به خیر بگذرون

2007-02-22T20:03:00.000+09:00

هر روز سر و صداها بیشتر میشه. اینجا هر روز صبح ما صدای جنگنده های آمریکایی رو میشنویم. دو سه روز پیش ماچیدا که بودم اینقدر پایین پرواز میکردن که به وضوح میشد قالبشون رو تشخیص داد. این روزها مرد اول سیاست های شیطان بزرگ هم اینجاس و تو اخبار خبرش هر روز هست. نمیدونم چرا هر چند وقت یه بار یادشون می افته که ژاپن یکی از قدرت مند ترین هم پیمانهاشونه! تازه جالب تر اینکه بر میگرده به ژاپن میگه دیگه وقتشه که شما هم ارنش داشته باشین!!! همون ارتشی که ما شصت سال پیش ازتون گرفتیم رو! داشته باشین که وقتی ما لازمتون داریم اینقد اونجاتون رو برامون قر ندین... من موندم که تو این وضعیت چرا همه نشستیم و به همدیگه نگاه میکنیم. لابد مثل جد و آبادمون که نشستن تا اسکندر تخت جمشید رو جلوی چشمشون آتیش بزنه... واقعا کاری نمیشه کرد؟ خدایا اون روز رو نیار که ما بشینیم و تو تلویزیون سربازهای آمریکایی رو ببینیم که خیابونهای شهر هامون رو به همون گهی کشیدن که خیابون های بغداد رو

تولد

2007-02-22T19:33:00.000+09:00

تولد من و تولد این وبلاگ دوست داشتنی مبارک
بهار ... بیا که داریم برات لحظه ها رو میشماریم

سفر به هیوستن

2007-02-22T18:38:00.000+09:00

دوست کوچولوی تگزاسی من

اینم اون جوجوی بی تربیت که نزدیک بود گند بزنه به هیکل ما

بالاخره این ویزای کزایی هم اومد. ایندفعه خیلی طول کشید. اینقدر که فکر کردم این دفعه دیگه خبری ازش نیست ولی با یه عالمه تاخیر رسید. بعد از 12 ساعت پرواز به شیکاگو و دو ساعت ترانزیت و سه چهار ساعت پرواز داخلی رسیدم به هیوستن. عجب شهر لگنیه . واقعا انتظارش رو نداشتم. یه سری اطلاعات به ایرانی های عزیزی که با پاسپورت زرشکی گل باقالی ایرانیشون مجبورن مسافرت کنن به سرزمین آرزوهای (شیطان) بزرگ

1. سعی کنین حتی المقدور پروازتون مستقیم باشه. واقعا ارزش ریسکش و اعصاب خوردیش رو نداره
2. اگه مجبور شدین ترانزیت دار بگیرین، حتما 3 ساعت به بالا بین دوتا
پروازتون فاصله بذارین. هیچ کس نمیدونه تو اون مملکت بی صاحاب کدوم پرواز به چه علتی چقدر تاخیر داره و "هیچ احدی" هم مسئولیت برعهده نمیگیره مخصوصا واسه ملیتهای تروریستی مثل ایرانی ها
3. به هوا اعتماد نکنین چون خوبی هوا دلیل بر تاخیر نداشتن پروازتون نیست
4. قبل از اینکه توی صف عریض و طویل ایمیگریشن وایستین یکی از مامورینی که اونجا دارن از بی کاری خودشون رو باد میزنن گیر بیارین و بگین که باید یه رجیستر خاص بشین و اسم رجیستریشن رو به خاطر بسپرین: "اِن- سی-اِرز" . رجوع به پایین صفحه*
5. از هیچ احد دیگه ای این سوال رو نپرسین واسه اینکه کسی چیزی در موردش نمیدونه و بد تر گیجتون میکنن و نهایتا همون یکی دو ساعت وقت رو هم از دست میدین. حتما دنبال یه افسر ایمیگریشن بگردین
6. اگه توی صف حتی واسه یک ساعت هم وایستادین، میبرنتون به یه قسمت دیگه و واسه این رجیستر حد اقل نیم ساعت معطلتون میکنن واسه همین سعی کنین یه جوری افسر رو زراضی کنین ببردتون به همون قسمت دوم
7. موقع برگشتن هم باید این کار رو دوباره انجام بدین و اگه ندین واسه ورود های بعدی اذیتتون میکنن واسه همین حتما از قبل در مورد اینکه کجا باید این کار رو تکرار کنین از افسر بپرسین چون جایی که موقع خروج رجیستر میکنن با جایی که موقع ورود رجیستر میکنن یکی نیست
8. اگه ترانزیتتون داره میره حتما اینو بهشون بگین و اصرار کنین که باید به پرواز برسین و از این حرفها وگرنه کسی دلش واسه وقت شما نسوخته
9. خوش برخورد باشین و بیشتر از سئوالی که ازتون میکنن جواب ندین. اطلاعات زیادی ندین و جواب رو مختصر و مفید بدین
10. خونسرد باشین و عصبی نشین. خیلی از خود افسر ها هم از کاری که میکنن متنفر هستن. یادتون باشه که اونها قوانین رو اجرا میکنن نه وضع

خوب اینهم از درس امروز. واسه کسایی که به منطقه تگزاس مسافرت میکنن یه سری سفارش های دیگه دارم

1. جلوی شکمتون رو بگیرین وگرنه بعد از یک هفته یه بوفالو ایکبیری میشین مثل خودشون
2. اگه رانندگی بلدین وقتتون رو تلف نکنین و از همون اول یه ماشین کرایه کنین و از فرودگاه تا تو خود شهر و هرجای دیگه رو با ماشین برین. مخصوصا اگه آخر هفته اونجا هستین چون آخر هفته ها کرایه ماشین به شدت ارزونه و هر نوع وسیله نقلیه دیگه ای اگه بیشتر نه، همونقدر خرج داره. تازه اگه بتونین پیدا کنین
3. هواستون به علامتهای رانندگی باشه چون هر خیابونی ساز خودش رو میزنه و ممکنه علامتهایی ببینین که توی عمرتون ندیده باشین
4. 10 مایل بر ساعت اضافه بر سرعت مجاز روندن هیچ عیبی نداره. گاز بدین غمتون نباشه
5. اگه کسی بهتون گفت انگلیسیت خوبه فکر نکنین داره از شما تعریف میکنه... داره به بقیه توهین میکنه
6. اگه کسی به شما گفت انگلیسیت خوبه شما هم بهش بگین انگلیسی تو هم خوب و قابل فهمه! مخصوصا اگه قیافه طرف کابوی میزد
این هم از درس دوم. تا درسهای بعدی در پناه خدا

* NSEERS

اون یک درصد کیان؟

2006-12-29T17:56:00.000+09:00

همیشه قبل تر ها میشنیدم که میگفتن نود و نه درصد منابع و ارزشمندی های دنیا دست یک درصد کل جمعیت دنیاس و همیشه برام جای سئوال بود که اون یک درصد کیا هستن؟ اینجا آماری رو میبینید که همه میتونن از اینترنت پیدا کنن. امیدوارم خیلی دلتون نگیره

حقوق سالانه یک کارگرساده درآمریکا:_____ $10,712

حقوق سالانه یک کارگر متوسط درآمریکا: ___$25,501
حقوق سالانه رییس جمهورآمریکا:________$400,000
حقوق سالانه رییس شرکت ما:__________$9,211,000
حقوق سالانه رییس یک شرکت بزرگ نفتی: __ $17,162,209
حقوق سالانه رییس بانک آمریکا: _______ $22,027,984
حقوق سالانه رییس کمپانی بویینگ: ______ $28,855,294

با تمام این اوصاف مثل اینکه قشر متوسط ما تو ایران هم جایی تو دنیا ندارن چه برسه به قشر مستمند

سال نوی همگی مبارک

2006-12-29T13:13:00.000+09:00

بالاخره روز آخر سال شد و در نهایت شگفتی خیلی ها تا اون روز آخر و لحظه آخر رو اومدن شرکت... و البته خود ما هم جزوشون بودیم. یه سری نمیدونم چرا نمیخوان مرخصی بگیرن و یه سری هم نمیتونن بگیرن مثل ما ها و میخوان نگهش دارن واسه سال آینده. مونده بودیم این تعطیلات رو با کی بگذرونیم و دیدیم با هر کسی سال نو رو گذروندیم بجز دلفینها! و واسه همین امسال به نظر میاد قسمت اینه که سال نو رو خدمت دلفینها باشیم! به قول ژاپنی ها اونها که میدونن، میدونن... جالب اینه که با اینکه دیر جنبیدیم بلیط هنوز موجود بود. و خیلی هم گرون نبود
امسال هم سال پر فراز و نشیبی بود. با یه عالمه تغییر که تو زندگی من ایجاد شد و یه عالمه که از این به بعد میاد. بعد سالها حس کردم مامانم که میگفت باید برم سر کار یعنی چی. یه سری آدم جدید شناختم که از شناختنشون خوشحالم و یه سری دیگه که فرقی برام نمیکنه اگه حتی نمیشناختمشون. برای اولین بارپام به یه سری جاها تو دنیا رسید. و حالا واقعا دنیا به نظرم کوچکتر از اونیه که قبلا به نظر میومد. مخصوصا امسال کار با گوگل ارث رو یاد گرفتم که بیشتر از هر چیز دیگه ای بهم تداعی میکنه دنیا کوچکتر از این حرفهاس
یه سری کارها رو هم نشد انجام بدم. نشد کاری بکنم امسال که بگم به خودم به خاطر انجام دادنش افتخار میکنم. نشد چیزی رو تو دنیا به معنی واقعی عوض کنم. حتی در حد خودم. نشد وقت صرف بعضی آدمها و بعضی کارها بکنم. نشد یه سری کار جدید که میخواستم رو یاد بگیرم. و نشد هنوز جهت گیری سکان زندگیم رو مشخص کنم. هنوز ما آدمهایی هستیم پا در هوا که نمیدونن قفردای زندگیشون رو تو کدوم گوشه این کره خاکی سر خواهند کرد. ممکنه به راحتی آب خوردن فردا پاشیم و بهمون بگن باید از اینور کره زمین بریم اونور و من البته با آغوش باز استقبال میکنم ازش. ولی چیزی که راضیم نمیکنه اینه که هنوز نمیدونم ده سال دیگه من میخوام به چی تو زندگیم برسم
همه اینها میمونه برای سال بعد و سالهای بعد اگه عمری باشه. و امیدوارم سال جدید سالی باشه که بشه آخرش آدم به خودش به خاطر کارهایی که کرده افتخار کنه، چه برای من و چه برای شما و چه برای همه
شاد باش و شاد بزی

کارت سال نو

2006-12-16T12:58:00.000+09:00

بازم به اینها که هر چی یادشون رفته این یه دونه رسم رو سالهاس نگه داشتن. باز سال نو داره میاد و فصل کارت پستال دادن به این و اون. بعد از اینهمه سال اینجا بودن به هر حال تعداد کسایی که باید براشون کارت بفرستی خیلی هم کم نیست... با اینکه من سعی کردم این تعداد رو در حد مینیموم نگه دارم
روز اول هر سال روزیه که ژاپن اون روی ژاپنیش رو به همه نشون میده! تمام کارت پستال هایی که قبل از سال نو فرستاده میشه همه باید روز اول سال در خونه ها برسه . حالا این خونه میخواد رو قله کوه باشه یا وسط جزایر اوکیناوا... این یعنی چی؟ یعنی اینکه پست ژاپن تو روز اول سال در تموم خونه های موجود تو این مملکت میره!!! باورتون میشه؟! وقتی در خونه من خارجی میان دیگه واقعا خونه ای میمونه که درش رو نزنن و کارت ها رو تحویل ندن؟! اولها مونده بودم تو کف این قضیه که واقعا چطور ممکنه که تو یه روز( و حتی کمتر از یه روز! چون عملا از یه صبح تا غروبه،) بشه در یکی یکی خونه های موجود توی یه کشور رو زد! اونم کشوری با صد و بیست میلیون نفر جمعیت و به درازی ژاپن... ولی میبینین که شده. از یک ماه قبل از سال نو پست در خونه ملت اطلاعیه میفرسته که برای روز سال نو به صورت نیمه وقت نیاز به پست چی داره ... حتی تو خونه ما هم این اطلاعیه رو انداخته بودن، قبل از سال نو کلی از وقتشون به این میگذره که تمام کارت پستال هایی که واسه یه آدرس میاد رو دسته کنن و یه کش هم ببندن دورش که قاطی نشه!(باور کنین! تمام این سالها که من اینجا بودم حتی اون کش هم یادشون نرفته!) بعد روز سال نو که میشه همه میریزن تو خیابونها واسه این که کارتها رو برسونن! همیشه اخبار صبح روز اول سال پستچی های پارت تایمر رو با دوچرخه هاشون نشون میده که سر یه ساعتی از اداره پست اون محله راه میافتن به سمت خونه ها... و اومدن کارت ها واسه ژاپنی یعنی اینکه آخییییش! بالاخره سال نو در خونه ما رو هم زد. احساس خوبیه ... باور کنین

یاد باد آن روزگاران یاد باد

2006-12-13T17:18:00.000+09:00

چقدر اوضای غریبی شده. آدم تا وقتی دانشجو هست همه اش دلش میخواد زودتر تموم شه اون زندگی و بشه کسی واسه خودش. و وقتی هم میشه دلش میگیره واسه گذشته ها... قبلا بعضی روز ها میشد که حال رفتن به دانشگاه رو نداشتم و تا لنگ ظهر دراز میکشیدم و میخوابیدم... حالا اما دریغ از یه روز اون جوری. با اینکه اینجایی که ما هستیم به اون بدی ها هم نیست ولی به هر حال آزادی قبل ها رو نداره. دلم لک زده واسه اینکه یه هفته تعطیل شیم و من فقط بخوابم! بدون یه ذره فکر کردن و تمرکز روی چیزی... آی اونهایی که دانشجویین ، حالش رو ببرین که وقتش حالاس
یه چند وقته رفتم تو فکر اینکه واقعا هدف از زندگی چیه؟... بعد از ده سال که برگشتم به گذشته چی میتونه قانعم کنه که راه درستی رو تو زندگی رفتم. چی باعث اون رضایت از زمانی میشه که آدم داره ذره ذره از دستش میده. و اگه به من گفتن تو چه سهمی تو این دنیا داشتی من چه جوابی براش دارم
یکی برای یه سری آدم که میخواستن خودشون شرکتهاشون رو تاسیس کنن میگفت هدفتون این باشه که تحولی ایجاد کنین. اینکه یه کاری رو یه ذره بهتر انجام بدین یا چیزی درست کنین که یه مقدار بهتر کار کنه هیچ وقت ارضاتون نمیکنه. باید برین برای اینکه دگرگونی ایجاد کنین... حالا تو هر چیزی و برای هر کاری

"Make a Change..."

این جمله ای بود که از همون موقع منو تحت تاثیر قرار داد و دیدم این آدم چقدر قشنگ تو سه تا کلمه این معنی رو گنجونده. آدم واقعا اگه بعد از شصت هفتاد سال چیزی رو عوض نکرد، بودن و نبودنش برای آیندگان چه فرقی میتونه داشته باشه. کار خیلی سختی هم نیست. در واقع برگردین به تاریخ و ببینین چقدر آدم بودن که چیزی رو متحول کردن. حتی اگه اسم آدمها هم از دفتر تاریخ محو بشه اثری که گذاشتن همیشه خواهد موند

People Votes for Change!

2006-11-09T20:48:00.000+09:00

بالاخره اون روز موعود هم رسید. دیشب تمام وقت من تو خونه به نگاه کردن سی-اِن- اِن گذشت. خدا خدا میکردم ایندفعه دیگه ملت بزنن تو دهن هرکی به جاشون و به اسمشون هر کاری دلش میخواد میکنه... و بالاخره این کار رو کردن. چقدر بعضی موقع ها بعضی از پیروزی ها به آدم حال میده. ملت خیلی آروم و بدون خون ریزی اعلام کردن که عقلشون میرسه و خیلی چیز ها رو هم میبینن و بی تفاوت هم نیستن. یه دوست آمریکاییم که تنش واسه فعالیت سیاسی درد میکنه و بد جوری به خون بعضی ها تشنه هست این یکی دو روزه داره تند و تند بهم میل میزنه و از حرفهاش بر میاد تو پوست خودش نمی گنجه. جالبه که میگه هیچ وقت تو عمرش به دمکراتها اعتماد نداشته ولی این بار از صمیم قلب میخواسته که اونها رای بیارن فقط برای اینکه پوز بوش زده بشه. با این حال فکر میکنه که اونها هم به قول هایی که دادن وفا نخواهند کرد
امیدوارم این شروع یه مقدار ثبات تو دنیا بشه با اینکه قضیه خیلی پیچیده تر از این حرفهاس. اون طرف اسرائیل پدر سوخته میزنه زن و بچه های بی گناه رو میکشه و دیروز مردک دلقک میاد پشت تلویزیون با اون لهجه مزخرفش میگه ساری!!! فقط همین! و بعد هم میگه البته من مطمئنم که این کشتار قصدی نبوده... آخه بی شرف تو که میگی ایران رو از همون جا بیچاره میکنی عرضه این رو نداری که خونه معمولی رو از مقرحماس تشخیص بدی؟!بعد میگن احمدی نژاد چرا اینجور گفت و اونجور گفت... از اونور دولت خود مردک بی ریخت پدر مردم رو در میاره و میندازدش گردن استکبار! کی این بد بختی ها تموم میشه خدا میدونه...امیدوارم آوارگی ما ایرانی های بیچاره هم یه روزی تموم شه و همه برگردن مملکت خودشون

دکتر علی رضایی

2006-11-06T22:53:00.000+09:00

پریشبا خیلی تصادفی ان-اچ-کی رو روشن کرده بودیم و داشتیم نگاه میکردیم. برنامه داشت در مورد یکی از پروژه های رباتیک که توی تسوکوبا، یکی از دانشگاه های ژاپن، در جریانه صحبت میکرد. من چون قبلا هم در موردش شنیده بودم نشستم پاش که ببینم کار تا کجا اومده جلو. جریان از این قراره که برو بچه های این گروه دستگاهی یا رباتی ساختن که قالب پای انسان ساخته شده و میتونه به پای آدم بسته بشه.به این نوع رباتها میگن اکزو اسکلتن. این ربات تو قسمتهای خاصی مثل زانو یا ران پا موتورهایی داره که توسط سیگنالی که از مغز به هر کدوم از عضلات میره کار میکنن. فرض کنین میخواین پاتون رو ببرین جلو. مغز سیگنالهایی رو به هر کدوم از عضلات پا میفرسته که حرکت کنن. این دستگاه اینجوری کار میکنه که این سیگنال ها رو میگیره و بر اساس اون موتور هایی که جاش دقیقا منطبق بر هر کدوم از مفصلهاس رو به حرکت در میاره. مثل این میمونه که شما اراده کنین که پاتون رو حرکت بدین و هم زمان با حرکت پاها اون دستگاهی گه به خودتون وصل کردین هم به حرکت در بیاد. این نوع دستگاه ها به درد آدمهایی میخوره که مثلا دست یا پاشون رو از دست دادن ولی مغزشون هنوز کاملا توانایی این رو داره که سیگنال های کنترلی رو به اندام بفرسته. مثل این که یکی اراده کنه که دستش رو حرکت بده ولی دستی وجود نداشته باشه که حرکت کنه. عوض دست این جور ماشینها میتونن با اراده آدم به حرکت در بیان

حالا این قضیه چه ربطی به دکتر علی رضایی داره؟ در ادامه این برنامه گزارشگر رفت سراغ این آقای دکتر و در مورد کاری که انجام میده صحبت کرد. گزارشگر رفت سراغ یکی از مریض های دکتر که پارکینسون داشت. یه الکترود توی مغز این آقا کار گذاشته شده بود که یه قسمت خاصی از مغز رو تحریک میکرد یا در واقع از کار مینداخت. این الکترود یه باطری داشت که زیر سینه اش کار گذاشته شده بود و با کنترل از راه دور میشد روشن و خاموشش کرد. بعد طرف گفت برای اینکه نشون بده که اگه این دستگاه که توی مغزش هست از کار بیفته چه حالی پیدا میکنه میخواد باطریش رو خاموش کنه و این کار رو کرد

بعد از پنج دقیقه دست و پای یارو شروع کرد به لرزیدن. به سختی گفت که میدونه که میخواد چی بگه ولی قوه مکالمه اش رو از دست داده و کم کم صحبت کردن هم براش خیلی سخت شد و صورتش سروع کرد به قرمز شدن. گزارشگره که معلوم بود هول کرده از زن طرف خواست که دوباره دستگاه رو روشن کنه و بعد از چند دقیقه برگشت به حال عادی

این آقا یه حرفی زد که منو خیلی خیلی تحت تاثیر قرار داد... گفت دکتر رضایی اون موقع که من رفتم پیشش بعد از چند بار آزمایش بهم گفت که من میتونم زندگیت رو بهت برگردونم... این حرفها رو در حالی میزد که بغض گلوش رو گرفته بود و صداش میلرزید... ادامه داد که دکتر بهش گفته که به خاطر سنش این نوع عمل ممکنه خطرناک باشه و ممکنه به هوش نیاد... و ایشون به دکتر گفته که ترجیح میده بمیره تا بخواد اینجوری بقیه عمرش رو زنده باشه

داشتم به این فکر میکردم که واقعا چه کاری میتونه ارزشمند تر از این باشه که بتونی زندگی یه آدم رو بهش برگردونی! چی بیشتر از این آدم رو ارضا میکنه که ببینه توانایی این رو داره که معجزه کنه! زندگی دادن به آدمها کاری نیست که از دست هر کسی بر بیاد و چه احساسی داره اون آدمی که با زبون خودش میگه که میتونه زندگی آدمی رو بهش برگردونه

چکه مرغ مگس خوار، کاری که الان از توان من بر میاید

2006-10-30T15:50:00.000+09:00

یه چند روز پیش داشتم یه متنی میخوندم توی یه وبلاگ که اینجا میتونین ببینینش... در واقع دیدن این نوشته، یه تصادف خیلی شیرین بود. عنوان این پست عنوان کتابیه که ظاهرا تو ژاپن خیلی طرفدار پیدا کرده. جریان قصه هم از این قراره

جنگل آتش گرفته بود . تمام حیوانات به گونه ای سعی در فرار از بلا و مصیبت داشتند . در این میان تنها مرغ مگس خوار کوچک بارها و بارها بر فراز آتش رفته و قطره آبی که در نوک خود حمل می کرد بر روی آتش می انداخت . حیوانات در حالی که به اومی خندیدند می گفتند : او چه هدفی دارد ؟ مرغ مگس خوار در جواب گفت من اکنون آنچه را می توانم انجام می دهم

این موضوعیه که مدتیه فکر من رو به خودش مشغول کرده... اینکه خیلی از ما ها خیلی مشکلات رو حس میکنیم، چه تو اجتماعمون، چه تومقیاس کوچکتر تو دوستان اطرافمون و چه حتی تو خانواده و وجود خودمون. حالا بیایم برای یه لحظه انتظار اینکه بشیم منجی عالم بشریت رو از خودمون دور کنیم چون اصولا انتظار اینکه بشه مشکلات رو یک نفره حل کرد همیشه منجر به یاس و سر خوردگی میشه. همون چیزی که خود من بارها حسش کردم. بیایم با خودمون فکر کنیم که قرار نیست مشکلی که مدتها طول کشیده تا ریشه دوونده با اولین و یا دومین تلاش حل بشه، در عوض فکر کنیم که از دست ما برای حل این مشکل چه کاری ساخته است؟

یه مثال کوچک میزنم، چند وقت پیش مجبور شدیم واسه یه چک آپ بریم بیمارستان. اینجا هم بدتر از ایران موقع رزرو کردن یه وقت بهت میدن و هیچ ربطی به زمانی که دکتر میبیندت نداره... ما تقریبا یک ساعت و نیم معطل شدیم تا نوبتمون شد بریم پیش دکتر. داشتیم با امین صحبت میکردیم که خوب پس منظور از وقت دادن چیه... بعد امین از خاطراتش تو بیمارستان های تهران میگفت که منشی یا پرستار ها اصلا جواب سئوالت رو هم نمیدن. اصلا سر بالا نمیکنن که ببینن آدم اونجا وایساده داره باهاشون حرف میزنه... من تمام مدت که به حرفهای امین گوش میکردم تو فکر این بودم که واسه کسی با استرسی تو محیط یه بیمارستان مثلا دولتی تو ایران ، عصبی بودن خیلی هم دور از انتظار نیست. حالا چه کاری از دست آدمی مثل من بر میاد که حتی اگه شده موضعی هم، یه مقدار از استرس روحی اون پرستار یا منشی کم کنه. با خودم فکر میکردم که وقتی آدم میره توی محیطی مثل بیمارستان ، اگه یه بسته شکلات بگیره و به ملت تعارف کنه، اون پرستار واقعا همونجوری برخورد میکنه که قبلش میکرد؟ یا اینکه شاید واسه چند دقیقه هم که شده یه مقدار از لحاظ روحی آروم تر میشه و حد اقل به حرف طرفش گوش میده

حالا اینکه کی تا چه حد در وسعشه که مشکلی رو حل کنه واقعا بسته به اون شخص داره ولی مهم نباختن روحیه و باور داشتن این واقعیته که از دست همه آدمها چه کوچک و چه بزرگ حتما کاری بر میاد که گره ای رو باز میکنه. باید فکر کرد و اون کار رو پیدا کرد

از دست این ژاپنی ها

2006-10-26T17:25:00.000+09:00

آقا دیگه بعضی موقع ها این احتیاط بازی های ژاپنی ها آدم رو کلافه میکنه... با اینکه مدتهاس سعی کردم صدای بلند گوی توی اتوبوسها، صدایی که از بلندگوی پله برقی ها پخش میشه و غیره و غیره رو نشنیده بگیرم ولی این اصطلاح معروف "گُچویی کوداسای" که به ژاپنی یعنی مواظب باشید بعضی مواقع اعصابم رو بد جور میریزه به هم. اینقد میگن این کار رو نکن اون کار رو نکن و مواظب این واون باش که به نظر میاد احتمال خطا به صفر درصد میرسه... تو این منطقه ای که ما هستیم راننده های اتوبوس داخل شهری هر دفعه که توقف میکنن قبل اینکه دوباره شروع به حرکت کنن باید راست و چپ رو کامل چک کنن. حالا این چک کردن که کار بدی نیست ولی دیگه چرا با اون صدای نکره ات توی بلندگو میگی که دارم چک میکنم!!! خب من چکار کنم که تو داری راست و چپت رو چک میکنی؟!باور کنین عین حقیقت رو میگم. راننده وقتی طرف چپ رو نگاه میکنه میگه " هیداری {سمت چپ} اُکی" بعد طرف راست رو چک میکنه و دوباره تو بلندگو میگه " میگی{سمت راست} اُکی" و بعد راه میافته. حتی من یه بار با گوش خودم شنیدم که راننده بعد از راست و چپ گفت " شیتا اُکی" یعنی پایین هم اُکی بود!!! آخه تو زیر اتوبوس رو چه جوری چک کردی مرتیکه!!!آدم دیگه چی بگه؟

بگذریم و بریم سر اصل مطلب. بالاخره ما یه استخر به عمق پنج متر پیدا کردیم! هر جا میرفتیم میگفتن چون احتمال غرق شدن وجود داره دیگه استخر عمیق درست نمی کنن مگه برای مسابقات حرفه ای. اما بعد هفت سال یه جا رو پیدا کردیم که اتفاقا وابسته به شهر داری هم بود و استخر پنج متری داشت و آدمهای معمولی مثل ما رو هم میذاشتن توش شنا کنن. اولش کلی یکه خوردم که ژاپنی اون اخلاق محتاط بودنش رو چی شده که از دست داده که یه شهر داری ور میداره یه همچین مرکز ورزشی رو درست میکنه بعد هم میذاره هرکی دلش میخواد بره توش... خلاصه رفتیم توش رو هم دیدیم. یه چیزی حدود سه چهار تا نجات غریق چهار تا گوشه این استخر رو مدام میپاییدن. نه اینکه بشینن یه گوشه بپان ها! تمام مدت درست کنار استخر وایساده بودن و چشم از استخر ور نمیداشتن... تو اون مدتی که من اونجا بودم سه چهار بار بهم تذکر دادن که این کار رو بکن و اون کار رو نکن... بعد هم تمام وقت چهار چشمی زل زده بودن به چهار تا و نصفی آدم توی استخر... یاد بچگی خودم افتادم که یه بار داشتم تو استخر عمیقی که اولین بار بود مربی بردبودمون توش، شنا میکردم و نزدیک بود غرق بشم چون مربی هنوز بهمون نفس گیری یاد نداده بود. من سرم توی آب بود و وقتی سرم رو آوردم بالا دیدم به جای اینکه به گوشه استخر رسیده باشم سر از وسط استخر در آوردم. یه دونه نجات غریقی که تو استخر بود چون روی پله ها نشسته بود نتونست به موقع به دادم برسه و مربیمون از هول پرید تو آب که نجاتم بده ولی چون نجات غریق نبود و بلد نبود که چیکار باید بکنه بیشتر منو میکشید زیر آب. و نجات غریقه که به جای مایو شلوارک و بلوز تنش بود به زور خودش رو رسوند به مربیه و منو از چنگش کشید بیرون. و میتونین تصور کنین که تمام بچه های اون دور و وربجز جیغ زدن کاری از دستشون بر نمی اومد و الحق که خوب از عهده این یکی بر اومده بودن... به هر حال ما از اون واقعه جون سالم به در بردیم و خدا رو کلی به خاطرش شکر کردیم! ولی اینجا کی واقعا میتونه یه همچین تجربه شیرینی از شنا یاد گرفتن داشته باشه... زندگی همیشه همونجوریه که بوده و همونجوری هم خواهد بود. اتفاق غیر مترقبه به ندرت می افته و بعضی مواقع آدم دلش لک میزنه واسه یه ذره شوق و شور و تپش تو زندگی

Banri no Chojou

2006-10-20T19:56:00.000+09:00

بانری نو چوجو چیزیه که ژاپنی ها به دیوار چین میگن. بان ری یعنی یه چیزی تو مایه های هزار فرسخ و چوجو یعنی قصر طولانی به هم متصل. توی مینی بوس نشسته بودیم و منتظر تور گاید سوسولمون که بالاخره بیاد تو و راه بیافتیم. منتظر یکی دو تای دیگه بود که بیان بالا. سه نفر اومدن که باهم با صدای بلند انگلیسی حرف میزدن و از انگلیسی حرف زدنشون معلوم بود که آمریکایی هستن. یکیشون آقایی بود که قد نسبتا کوتاهی داشت و بور بود اونیکی حسابی بلند قد بود و تا حدی بور بود و آخری هم دختری بود که کاملا چینی میزد و مثل یه نیتیو آمریکایی انگلیسی حرف میزد. راهنمامون همینکه وارد ماشین شد و ماشین راه افتاد اولین کاری که کرد این بود که ازمون پرسید کجایی هستیم. تو مینی بوس دونفر کره ای بودن، دو نفر ژاپنی، یه نفر ترک، یه نفر ایرانی که من باشم و چهار نفر آمریکایی... خلاصه ملیت ها که مشخص شد شروع کرد به حرف زدن. یه مدت که گذشت و به دیوار چین رسیدیم راه افتادیم به سمت پله ها که ازش بالا بریم. نا گفته نمونه که دیوار چین قسمتهای مختلفی داره و ما رو اون روز بردن به یکی از نزدیک ترین نقاط به مرکز پکن. عجب چیزی بود!!! واقعا این مدلیش رو به عمرم ندیده بودم. رفتن تا بالاترین نقطه اون قسمتی که ما بودیم تقریبا چهل و پنج دقیقه طول کشید. یه عالمه آدم اومده بودن که برن بالا و هن و هن و بوی عرق مردم فضای غریبی درست کرده بود. تو این مدت با اون آقای قد کوتاه آشنا شدم. گفت که اصالتا مال اسکاتلند هست و الان با زنش تو آمریکا زندگی میکنه. با دختره هم صحبت کردم گفت اصالتا چینیه ولی نمیتونه چینی صحبت کنه... دیوار چین رو جوری ساخته بودن که انگار تا بالاترین نقطه اش پله داشت و میشد ازش رفت بالا. پکن با کوه احاطه شده و این خودش امنیتی نسبتا خوبی به اون منطقه میده ولی دیواری که دورش ساختن محافظ فوق العاده ای واسه این شهر تاریخیه. خلاصه بعد که برگشتیم تو ماشین. اونجا بود که سر صحبت با اون آقای آمریکایی قد بلند باز شد. قبل هر حرفی بهم گفت تو گفتی ایرانی هستی؟ گفتم آره. گفت من باید صمیمانه از بابت مزخرفاتی که رئیس جمهورمون میگه معذرت بخوام. اون حرفی که در مورد ایران و عراق و کره شمالی زد از روی حماقت بود... گفتم چه جالب تو مثل ژاپنی ها میموونی که هر اتفاقی تو ژاپن می افته خودشون رو مسئول میدونن و گمنناسای گمنناسایشون حرص آدم رو در میاره! گفت به هر حال واقعیتیه که ما آمریکایی ها مسئولش هستیم... منم گفتم با این حساب من هم باید در مورد مزخرفاتی که رئیس جمهور ما میگه معذرت بخوام. من فکر میکنم رئیس جمهور ما و شما دو نفر آدم با پرسنالیته کاملا مشابه هستن که از قضا تو دوتا کشور کاملا مخالف قرار گرفتن. بعد از این حرفها بحث کاملا سیاسی شد. هر کسی یه نظری میداد. جالب این بود که تو اون جمع کوچیک رو خیلی مورد ها همه اتفاق نظر داشتن. آمریکاییه فکر میکرد باعث و بانی تمام مشکلات خاور میانه آمریکاس، اسکاتلندیه معتقد بود قضیه به خیلی قبل تر بر میگرده که بریتانیا پاش به اون سرزمین باز شد و همه رو به جون هم انداخت و نظر من این بود که ما ها خودمون همیشه احمق بودیم! اگر احمق نبودیم نمیذاشتیم اینهمه سال بازیچه دست یه سری گردن کلفت بشیم

از دیار شرق

2006-10-18T18:09:00.000+09:00

یه مدتی هست که یه پای من اینور دنیاس و یه پای دیگم اونور... و بدون تعارف بگم که دیگه خسته شدم. واقعا اینهمه سفر پشت سر هم پدر آدم رو در میاره. سفر اخیر به پکن بود. اولین باری بود و هست که در تمام این مدت به خاک چین قدم میذاشتم و واقعا هم دوست داشتم ببینم این مملکت رو. چین جاییه که آدم بخواد نخواد در موردش چیزهایی میشنوه. از بس که این مملکت وسیعه و آدم داره. ژاپن که مخصوصا پر از چینی هست و به ندرت پیش میاد جایی آدم قدم بذاره و نبینه چینی ها قبلا فتحش کردن

خوب همه جا خوبی ها و بدی های خودش رو داره. و تو پرانتز بگم که من از اون مملکت پهناور فقط یه قطره از دریاش رو دیدم... در حد چند جا از پکن و نه بیشتر. چیزی که برام خیلی جالب بود این بود که با منظره ای کاملا خلاف انتظارم مواجه شدم. آدم از چین چیزی مثل چاینا تاون های اینور و اونور دنیا انتظار داره ولی باید بگم که خیلی مرتب تر از انتظار بود. مردم به ندرت میتونستن انگلیسی حرف بزنن و من حقیقتش خیلی رقبت نمیکردم با کسی حرف بزنم چون قیافه هاشون با اون موهای تیغ تثغی دو سانتی همه مثل کنگفو کارها بود... یه کم میترسیدم

ارتش همه جای شهر بود. هرجا میرفتی یه سری ارتشی با فاصله خیلی کم از هم دیگه در حال کشیک بودن و تو خیابونهاشون هم پر از نیروی پلیسشون بود. بیشتر از همه چی تاکسی ریخته بود تو خیابون. رانندگی ها در حد ایران بود با اینکه تصادف و درگیری و بزن بزن به نظر من از تهران کمتر میومد. هوا به شدت آلوده بود. طوری که یه مه غلیظ هر روز آسمون رو پوشونده بود و به نظر هوا ابری میومد با اینکه پیش بینی هوا میگفت که آفتابیه

ساختمون ها تند و تند داشتن بالا میرفتن مخصوصا قسمتی از شهر که استادیوم عظیمی واسه المپیک 2008 ساخته بودن. شهرکلا از تهران خیلی مدرن تر به نظر میرسید. تاکسی ها همه تاکسی متر داشتن و رسید میدادن. یه بار رفتم بازارش رو ببینم و جالب بود که خیلی مغازه ها اتیکت داشتن روی جنس هاشون. ولی جالب تر این بود که هر موقع قیمت میپرسیدی صاحب مغازه قیمت روی اتیکت رو میزد تو ماشین حساب بعد ضرب در نیم میکرد و بهت نشونن میداد! و البته همون نصف قیمت هم خیلی زیاد تر از حد معمولشون بود. یکی از دوستان میگفت که یه چیزی که اصلا نمیخواسته بخره رو به یک پنجم قیمت به زور فروشنده خریده

کنفرانس خودش خیلی جالب بود. با اینکه بزرگترین کنفرانس رشته ما به حساب میومد ولی چینی ها خیلی خیلی خوب از پس برنامه ریزی هاش بر اومده بودن. کیفیت کلا خیلی بالا بود. یه عالمه ژاپنی اومده بود تو کنفرانس و یه عالمه آمریکایی و غیره و غیره

یادمه همیشه با خودم فکر میکردم که چی توی آمریکایی ها هست که اینقدر آقای دنیا کرده شون... بالاخره باید یه علتی داشته باشه که آمریکا میشه پلیس دنیا. آدم بیشتر که باهاشون حرف میزنه، جدای اینکه آمریکا ملغمه ای از ملیت های مختلف هست، یه چیز های مشترکی هم توشون میبینه و یکیشون قدرت ارتباط گیری خیلی بالاشونه. اگه دقت کرده باشین معمولا توی گروه هایی که پر از ملیت های مختلفه آمریکایی ها عموما سریع تر از هر کس دیگه ای بقیه رو میشناسن و باهاشون دوست میشن و بعد از یه مدت میبینی که لیدر گروه شدن بدون اینکه کسی روحش هم خبر دار بشه. علتش به نظر من زبان نیست چون به هر حال استرالیایی ها یا انگلیسی ها هم نیتیو انگلیسی هستن ولی این خصوصیت رو به این بارزی ندارن. این روحیه سریع اخت گرفتن با اطرافی ها باعث میشه خیلی سریع خم و چم کارها و یا حتی اخلاق های دیگران دستشون بیاد. و چیز جالب دیگه هم اینه که با اینکه خیلی از آمریکایی هایی که من دیدم با سیاست های کشورشون مخالفن ولی خیلی در مورد این قضیه آروم صحبت میکنن یعنی مثل یه ایرانی وقتی از ایران صحبت میکنه و آثار خشم و غضب تو یکی یکی اعضا و جوارحش دیده میشه نیستن... شاید همه اینها چیز هایی باشه که باید ازشون یاد گرفت

انوشه انصاری

2006-09-29T17:11:00.000+09:00

آدم واقعا میمونه در بزرگی و قدرتی که در وجود بعضی ها هست... چند وقتی هست و بود که اسم این خانوم ایرانی همه جا رو پر کرده. چطور میشه که یه دختر شونزده ساله پا میشه تک و تنها میره آمریکا و بعد از سالها اینقدر مهم و محبوب میشه. آدمها بزرگ که میشن آرزوهای بچگی رو یادشون میره ولی لین آدم تازه بزرگ که شده آرزوی بچگی رو به واقعیت تبدیل کرده. اون هم با دستهای خودش... یه کمی تو اینترنت گشتم در موردش مطلب پیدا کنم و اسمش رو که میزنی یه عالم سایت هست که باز میشه. واقعا آفرین به این خانوم و این جور آدمها و امیدوارم که ما هم این عرضه ها رو داشته باشیم

بالاخره پای ما به اروپا هم رسید

2006-09-27T20:06:00.000+09:00

از خستگی که تو تنمه هرچی بگم کم گفتم ولی بالاخره همه چی به سلامتی و خوشی تموم شد. تام حرفها بمونه واسه بعد ولی فقط برای یه ذره شاد کردن دوستانی که سری به این وبلاگ میزنن یه عکس میذارم اینجا که از موزه لوور در پاریس گرفتم. به قول خواهرم برو بچز اینجا هم گل کاشتن! ببینین و حال کنین

راستی فقط برای اطمینان عرض کنم که کجای این نقشه جالبه! این نقشه تقریبا ابعادی به اندازه یک متر در شصت سانت داشت. میتونین بزرگیش رو یه لحظه تو ذهنتون مجسم کنین. خود نقشه واسه کسایی که با ایران باستان آشنایی دارن بیگانه نیست. نقشه مال امپراطوری بزرگ ایران هست در زمان هخامنشی... چیزی که جالبه اون یه تکه لاک گرفته شده اسم خلیج فارس هست که کاملا هم توی عکس واضحه. اسم خلیج فارس رو به فرانسوی نوشته خلیج فارسی عربی که عربیش رو (لابد ایرانی ها) لاک گرفتن. اگه فرانسوی ها از این قضیه لاک گیری خبر ندارن و نقشه رو روی دیوار موزه نگهش داشتن که درود برنظم و ترتیبشون. اگه هم خبر دارن و نگهش داشتن که باز هم درود بر نظم و ترتیبشون

2006-09-01T13:44:00.000+09:00

کلينتون: ما ايران را از داشتن دمکراسی محروم کرديم

Beauty

2006-08-31T18:26:00.000+09:00

رسم جدید ناریتا

2006-08-29T17:59:00.000+09:00

این پست مخصوص اونهاییه که هوس کردن یکی از اعضای خانواده یا بستگانشون رو دعوت کنن بیاد ژاپن. اگه اون بنده خدایی که میخواد بیاد ژاپنی یا انگیسی بلده که احتمالا اتفاقی نمی افته ولی اگه پدر و مادریه که خیلی هم زبان بلد نیست حتما روز فرودشون منتظر تماس گمرک باشین
این دقیقا اتفاقی بود که یه بار واسه امین و یه بار واسه من پیش اومد. ایران ایر بعد از یک ساعت تاخیر تو ناریتا نشست . روی تابلوهای بزرگ توی ناریتا اعلام میکنن که مسافرین یه پرواز تو اون لحظه تو چه مرحله ای هستن. مثلا دارن از هواپیما پیاده میشن یا دارن چک پاسپورت میشن... جالب بود که عوض شدن این مرحله ها واسه مسافرهای پرواز ایران ایر خیلی بیشتر از پروازهای حادی طول میکشید... خلاصه بعد از کلی حرص خوردن از اینهمه تاخیر،مجموعا طرفهای سه ساعت، تلفنم به صدا در اومد ولی شماره طرف روی موبایلم نیافتاده بود. اینجا میشه تلفن رو جوری تنظیم کرد که شماره آدم به جایی که زنگ میزنه نیافته
یارو گفت که ازناریتا بهم زنگ میزنه و بدون اینکه خودش رو معرفی کنه گفت که شماره کارت شناساییم رو بهش بدم. بعد پرسید که امروز قراره کسی برات از ایران مهمون بیاد؟ گفتم آره. گفت چند نفرن؟ جواب دادم. گفت مشخصاتشون رو بگو... با اینکه این مدل سوال جواب بعد از اونهمه تاخیر کلی حرصم رو در آورده بود ولی سعی کردم بدون بازی در آوردن جواب بدم و بعد بهش گفتم من تا حالا ایم مدلیش رو ندیده بودم! مگه کسی اونجا بدون ویزا اومده که شما اینجوری رفتار میکنین؟ گفت ویزا داشتن که به معنی اجازه ورود به کشور نیست!!! گفتم این اولین باریه که یه نفر اینجوری به من زنگ میزنه و سئوال و جواب میکنه! بعد یارو گفت مگه هر روز داری فک و فامیلت رو دعوت میکنی بیان اینجا؟!! منم بهش گفتم مرتیکه تو نه خودت رو معرفی کردی نه شماره ات رو تلفن من افتاده این چه مدل صحبت کردنه! اگه سئوالی داری بیا بیرون من تو محوطه نشستم کارت شناساییتو نشون بده و من اگه سئوالی داری جواب میدم! گفت یعنی اگه کارت بهت نشون ندم سئوالهام رو جواب نمیدی؟! گفتم نه!!!... و بعد یارو گفت خوب پس نمیخواد دیگه سئوالی رو جواب بدی و بعد هم تلفن رو قطع کرد

کلی حرصم گرفت از مملکت دار های خودمون که باعث شدن تو جایی مثل ژاپن هم به این خفت و خواری بیافتیم که حتی با داشتن ویزا هم با فیس و افاده راهمون بدن! کلی هم از دست احمقهایی که چشمشون به دهن آمریکاس تا برای رفتار خودشون الگو بگیرن و کلی هم از دست خودم عصبی که با اینکه حق مردک رو کف دستش گذاشتم ولی نگران این بودم که به هر دلیلی اون بیچاره ها رو یا معطل کنن یا راه ندن

با تمام این اوصاف وقتی اومدن بیرون و دیدمشون یه نفس راحت کشیدم و خدا رو شکر کردم که اتفاق خاصی نیافتاد. اگه آمریکا بود که لابد بعد از اون مکالمه تند من دستبند بهشون میزدن و پرتشون میکردن بیرون... به هر حال مراقب باشین. زمونه سختی شده

این یکی شاهکاره

2006-08-22T11:57:00.000+09:00

ایتالیا و جمهوری اسلامی برای آزادسازی دو سرباز اسرائیلی در گروگان حزب الله لبنان، گفتگو می کنند

بالاخره کی این وسط چی کاره اس؟

خاتمی در ژاپن

2006-08-21T22:22:00.000+09:00

نمیدونم چرا مردم درس صلح رو اینور دنیا به صلح طلب ترین ملت دنیا میدن

به هر حال اونهایی که تمایل به رفتن دارن بجنبن

2006-08-21T16:54:00.000+09:00

2006-08-21T09:50:00.000+09:00

شعبان جعفری در لس آنجلس درگذشت

ینگه دنیا

2006-08-20T15:21:00.000+09:00

یه چند وقته که دور و وریها یکی یکی دارن بند و بساطشون رو جمع میکنن و میرن به ینگه دنیا. قبل هر چیزی من از همینجا به اون ایرانی های عزیزی که تو ژاپن دارن زجر زبان و ژاپن و ژاپنی رو میکشن اعلام میکنم که آقا وقت خودتون رو اینجا تلف نکنید اگه تا حالاشو بهتون خوش گذشته که از این به بعدش بهتره وگرنه اگه زجر کشیدین از این به بعدش وضع بد تر از این منواله. اگه ژاپن به کسی از اولش نسازه تا آخرش هم نمیسازه. از همین فردا دنبال یه کاری یا یه دانشگاهی چیزی تو آمریکا باشین و سریع جمع کنین برین که دارن تند و تند ویزا میدن. هر چی در مورد جلو گیری از ورود شریفی ها به آمریکا یا ویزا ندادن و این حرفها میشنوید همه نقش بازی کردنه. واقعیت اینه که این یکی دو سال اخیر بهتر از هر موقع دیگه ای دارن ویزا میدن

و اما در مورد ما... والا من موندم که ما باید چی کار کنیم. میگن خاک آدم رو زمین گیر میکنه راست میگن... من برای موندن هزار و یه جور دلیل دارم و برای رفتن هم همینطور... همینه که انتخاب بین موندن و رفتن خیلی سخته. شاید هم نهایتا من نباشم که تصمیم آخر رومیگیرم... بعضی مواقع با خودم فکر میکنم که بد نیست آدم بعضی مواقع هم خودش رو بسپاره به دست سرنوشت و ببینه اون براش چی رقم زده. امین همیشه مایل به رفتن بوده ولی من هیچ جا به اندازه اینجا راحت نبودم. واقعیت اینه که با اینکه یه سری جاها رو دیدم ولی خوب هیچ وقت جای دیگه ای زندگی نکردم. شاید بهش بشه به عنوان یه تجربه جدید نگاه کرد شاید هم یه اشتباه بزرگ... هر کسی روحیه خاصی داره و شرایطی که تعیین میکنه کجا براش بهتره و راحت تر میتونه زندگی کنه. چیزی که یه مقدار خیالم رو راحت میکنه اینه که آدمها خودشون رو وفق میدن و بالاخره یه جوری میشه آدم گلیم خودش رو یه جوری از آب بیرون بکشه
دو سه روز پیش یه فیلمی میداد در مورد گروه های نژاد پرست توی آمریکا که آخرش ما نفهمیدیم فرقشون با نئونازی ها چیه ...چون روی بدنهاشون خال کوبی صلیب نازی ها رو داشتن و عکس هیتلر رو رو در و دیوار خونه شون زده بودن. جالبه که تو خود آلمان غیر قانونیه تو آمریکایی که یه موقعی با آلمان سر همین چیز ها (شاید هم این چیزها نبود!) جنگید حالا داره همون آدمها رو پرورش میده. واقعا منزجر کننده بود که آدمها تو قرن بیست و یکم در مورد هم جنس هاشون چه جور فکر میکنن. موندم که چرا آدم باید بره بشه رعیت دولتی مثل اونها

واقعا نمیدونم... به هر حال عمر محدوده و آدم تا به خودش میاد دیگه جور و پلاس رو هم نمیتونه جمع کنه و باید لخت و عور راهش رو بکشه و بره و این دفعه مقصد خیلی دور تر از اونور دنیاس!... شاید تو این یه باری که فرصت زندگی داریم بد نباشه آدم خودشو عادت بده که راحت تر از خاک بکنه و بره جاهای دیگه. به هر حال خاک اگه همین خاک نباشه هم، آسمان که همین رنگ است

وقتی دست کوه تکون نمیخوره

2006-08-20T14:28:00.000+09:00

بابا عجب دنیایی شده! بعد صد بار این پا و اون پا کردن یه روز ما دست آقا امینمون رو گرفتیم و گفتیم بریم این نمایشگاهی که به لطف موزه تاریخ ایران و ایران ایر و بقیه ایل و تبارشون تو پارک اونو برگزار شده رو ببینیم. ظاهرا خودشون به این نتیجه رسیدن که تنها چیزی که میتونن بهش افتخار کنن همون تاج و تخت دو هزار و پانصد ساله شاهنشاهیشونه! جای شما خالی هوا هم خیلی آفتابی و خوب بود... طبق عادت ما گول هوای خوب رو نخوردیم و چتر هامون گذاشتیم تو کیف و راه افتادیم... تا برسیم به شین جوکو(یکی از اصلی ترین ایستگاه های توکیو)، بارونی گرفت که من مدتها بود اون مدلیش رو ندیده بودم... تو قطار و در حال حرکت به سمت اونو بودیم و در مورد این حرف میزدیم که دیروز تواخبار گفته رعد و برق زده یه درخت و برق بدن یه بنده خدا رو که عجلش رسیده بوده و کنار درخت بوده رو خشک کرده... امین داشت توضیح میداد که تو این جور محیط ها که کلی ساختمون بلند هست اگه رعد و برق بزنه هم میزنه به بلند ترین فلز ها و احتمال اینکه به سیستم قطار بخوره خیلی کمه... قطار وارد پلت فورم اونو شد و داشت وایمیساد که یه دفعه تمام برق توی قطار رفت و صدای جرقه اومد. یکی دو نفر جیغ کشیدن، در ها باز شد و ملت تقریبا همه ریختن بیرون. ولی جالب این بود که اونهایی که منتظر قطار بودن با اینکه دیدن مشکل ایجاد شده باز هم همه ریختن تو قطار و منتظر بودن قطار راه بیافته... مونده بودم تو اینکه واقعا چی باعث میشه که ملت بیشتر از چشم خودشون به سیستم اعتماد کنن. خلاصه وقتی تو ژاپن خطی مثل یامانوته (لوپ اصلی قطار توی توکیو که معنیش هست دست کوه) وایمیسه، اونم روز تعطیل که ملت میریزن بیرون، قیامتی میشه! همه میدون اینور اونور که سوار یه خطی بشن که ببردشون به مقصد. وقتی تو ایستگاه داری راه میری مثل قطره ای هستی تو موج جمعیتی که به نظر میاد همه دارن میرن به یه جا. وقتی میخوای سوار قطار بشی ملت تا میبینن دیگه جا نیست یه دفعه همه باهم شروع میکنن به هل دادن آدم دیگه روی پای خودش بند نیست همه تو بغل همدیگه ان!!! به قول امین آآآآآآآآآآآآآخ زنم

روز دوشنبه اش که رفتم شرکت و ظهر رفتم واسه نهار دیدم ملت دارن در مورد قطع برق تو توکیو و یوکوهاما حرف میزنن. اینهمه سال که من ژاپن بودم قطع برق سابقه نداشته... ظاهرا جرثقیلی که سوار یه کشتی بوده تو بندر میگیره به خطوط فشار قوی و یه سری شونو میکنه!!!... خلاصه تو اون هوای گرم ملت تو قطار ها یه نیم ساعتی حبس شده بودن. این چند روز با خودم فکر میکردم اگه ژاپن رو میدادن دست هر کس دیگه ای که اداره اش کنه دو روزه ازش ویرانه میساختن... از همه چی جالب تر آمادگی سیستم های شهری برای مواقع اضطراری هست. یه ایستگاه یه قطار که وایمیسه ،پنج دقیقه بعدش صد تا مامور تو تمام ایستگاه های اصلی شهر وایسادن تا مردم رو هدایت کنن به سمت راه های دیگه. بلند گو ها پشت سر هم اعلام میکنن که چه اتفاقی افتاده و پشت سر هم از مردم به خاطر اینکه براشون مشکل ایجاد کردن معذرت میخوان!!! مشکل ایجاد کردن؟! لابد رعد و برق از مسئول های قطار اجازه میگیره ... برای هیچ کس مهم نیست که چرا این اتفاق افتاد حتی مسئول های قطار...مهم اینه که سیستم قطار نتونست سر زمان بندی که داده دست مردم کار کنه و یا به بیان دیگه کارش رو اونجور که قول داده انجام بده

یاد وقتی افتادم که تو مراسمی که میخواستیم با ایرانی ها بگیریم به مسئول خریدمون یه لیست میدادیم که بره بگیره و بعد میرفت نصفش رو میگرفت و میومد میگفت بقیه اش نبود!!! وقتی من میگفتم که مگه تو ژاپن میشه چیزی پیدا نشه آقایون میرنجیدن که چرا به جای تشکر ازشون ایراد میگیرم. ایرانی وقتی نصف کاری که بهش محول شده رو انجام میده انتظار تعریف و تمجید داره ولی ژاپنی اگه نودو نه درصد از کار رو انجام بده همه اش فکر اون یه درصدیه که از عهده اش بر نیومده و به خاطرش یه عمر معذرت میخواد...هنوز مونده ما یاد بگیریم مسئولیت چیه و احساس مسئولیت کدومه. شاید هم واقعا اینجور سیستماتیک عمل کردن و احساس مسئولیت داشتن فقط از دست ژاپنی ها بر میاد

آرمان : اینم به خاطر گل روی شما

تخم گودزیلا

2006-08-02T11:39:00.000+09:00

قیمتش رو نپرس

2006-08-01T21:26:00.000+09:00

اینجا را ببینید

پنج قانون خوشبختی

2006-08-01T10:50:00.000+09:00

کینه به دل نگیرید

ذهنتان را از نگرانی ها دور کنید

ساده زندگی کنید

بیشتر بخشش کنید

کمتر توقع داشته باشید

قانون جنگل

2006-07-31T12:58:00.000+09:00

یعنی چی؟ یعنی اینکه حرف آخر رو زور بزنه. قانون و مقررات هیچ سهمی تو جنگل نداره. وقتی گرسنه ات میشه همیشه حق داری اولین موجودی که به مزاجت خوش میاد رو بگیری لت وپار کنی و یه دلی از عزا در بیاری. اصولا قانون مند بودن قیام علیه سرشت آدمیزاد به نظر میاد! آدمی که تو جنگل درست شده و با قانون جنگل بزرگ، چطور میتونه سرشت خودش رو کنار بذاره؟ لابد اون موقع که یاد گرفت خوردن و خوابیدن رو کنار بذاره... حالا تو این جنگل پهناور راز بقا رو اونهایی کشف کردن که یاد گرفتن چطور خودشون رو تطبیق بدن. اونهایی که یه مقدار دورتر از نوک دماغشون رو هم تونستن ببینن. بقیه یا قوی ها هستن و یا محکومین به فنا.... معادله خیلی سادهای هست: قوی باش، اگه قوی نیستی با قوی باش، اگه با قوی نیستی خودت رو تطبیق بده، اگه نمیتونی دمت رو بذار رو کولت و برو قلمروی دیگه ای برای خودت دست و پا کن... و اگه نمیتونی، بمیر

زندگی جنگ است جانا

2006-07-13T19:27:00.000+09:00

این چند وقت تو کف اینم که چقد شکستن حصار هایی که به اسم سنت و جامعه و فرهنگ هست واسه آدمها سخته و من چقدر راحت تر از خیلی ها از عهده اش بر اومدم. دیروز با یه پسری از هم دوره ای هام که میخواد کارش رو ول کنه داشتم صحبت میکردم و برام جای سئوال بود که دلیلش برای ول کردن کارش چیه و چه اصراری داره که حالا که کارش رو دوست نداره از کل شرکت بره بیرون... نتیجه بحث برام جالب تر از اونی بود که فکرش رو میکردم. آخرین جمله ای که گفت این بود که دلیلی نمیبینه به خاطر کار توی این شرکت با دید سنتی که بین هم کارهاش هست و میدونه که اشتباه هم هست مبارزه کنه. براش از لحاظ روحی خیلی راحت تره که کارش رو ول کنه و بره یه جای دیگه تا اینکه وایسه و بهانه ای واسه تمسخر دیگران بشه

درست دیروز بود که داشتم با یه دختراز دوستهای ژاپنی گپ میزدم و نمیدونم بحث چه جوری به اینجا کشید که دوست نداره با دوست پسرش در انظار عمومی ظاهر بشه! من بهش گفتم خارجی ها اگه حتی دوشت پسر هم نداشته باشن یکی رو به جای دوست پسر قالب میکنن اونوقت تو چرا؟ حرف خیلی جالبی زد. میگفت تو جامعه ژاپن اگه مثلا تو محل کارت با پسری از همکار هات دوست باشی و باهاش به هر دلیلی به هم بزنی دیگه هیچ احدی طرفت نمیاد. یا اونی که میاد باید خیلی جرات داشته باشه. با اینکه ظاهرش دوست دختر و پسریه ولی عملا خیلی با استیل غربی ها موقع دوست شدن فرق میکنه... شاید هم واسه اینه که دختر های ژاپنی معروف به آویزون بودن به پسر ها هستن و شاید به همین دلیل هم هست که نمیتونن به راحتی شوهری که میدونن با زن دیگه ای هست ول کنن و برن دنبای زندگیشون... دختره میگفت حتی هیچ وقت دست دوست پسرش رو وقتی با هم میرن بیرون نمیگیره و میگفت اگه پسره دستش رو بگیره دستش رو پس میزنه... و البته دلش نمیخواد طرف رو بیاره به هم کارهاش نشون بده

شرکت مراسم های مختلفی میگیره و به خاطر استایل غربیش به همه میگه با خانواده بیان ولی اونهایی که با خانواده میان عملا همیشه خارجی ها هستن. بعضی مواقع واقعا احساس میکنم چقدر ژاپنی ها تو زندگیشون تنها هستن و مجبورن به خاطر اینکه جرات پاره کردن خیلی از این حصار ها رو ندارن حتی وقتی زن گرفتن و بچه دار شدن تو تنهایی خودشون سر کنن و اونقدر با همین وضعیت زندگی میکنن که دیگه اصلا نیاز به یه همزبون یه همسر به معنی واقعی همسر رو هم از یاد میبرن... چه دنیای تنهایی

Me Myself & I

2006-07-08T17:55:00.000+09:00

تایتلی که این پست داره در واقع تایتل یکی از موزیک های بیانس هست که جدا از علاقه ای که به این موزیک دارم به خاطر ارتباطش با پست این دفعه انتخابش کردم... این هفته یکی از هفته های جالبی بود که این اواخر برام بیشتر از گذشته اتفاق می افته... با تمام شناختی که از خودم دارم بعضی حوادث یا موقعیتها منو بیشتر از پیش به خودم میشناسونه... و باز به این نتیجه میرسم که آدم حتی برای خودش هم تا حد زیادی ناشناخته اس چه برسه برای دیگران! این هفته یه میتینگ داشتیم با یه سری آدم به شدت کار درست که از این ور و اونور دنیا جمع شده بودن و در مورد یه سری جهت گیری های آینده شرکت باهم بحث میکردن. من بیشتر برای این اونجا بودم که شاهد این جور بحث ها باشم ولی هرچی بیشتر میگذشت چیزی که برام جالبتر میشد این بود که چقدر آدمهایی مثل امثال من تو مقیاس دنیا و شرکتهایی که سهم حتی خیلی کوچکی توی آینده اقتصادی و سیاسی دنیا دارن کوچک هستن! همیشه این جور مواقع نصیحتی که یه بنده خدا چهار پنج سال پیش به من کرد یادم می افته که میگفت ناعمه وقت تلف نکن... آدمها تا طرفهای سی سالگی وقت دارن هرجور که هست خودشون رو بسازن... بعد از اون دیگه کسی علاقه ای به این که خرج کنه برای اینکه تو کار یاد بگیری نداره... از سی سال به بعد وقت کاره و هر گلی به سر خودت زدی تا اون موقع زدی،زدی. نزدی شانس دیگه ای نیست. آدمهایی که این دفعه اومده بودن هر کدومشون واقعا کسی بودن برای خودشون و این به من این رو تداعی میکرد که من وقت تلف کرده زیاد تو زندگیم داشتم! وقت زیادی برای اینکه خودم رو بسازم نمونده و تیک تاک ساعت تمومی نداره

یه اتفاق جالب دیگه اینه که یه سری پیدا شدن که بعضی هاشون حتی بدون اینکه منو یه بار دیده باشن فکر میکنن من آدمی هستم که فقط برای سرنوشت و زندگی خودم ارزش قایلم! و اگه این حرف درست باشه هم حتی! دارم حس میکنم که تمام این تلاشی که در جهت پیشرفت خودم کردم در مقایسه با خیلی ها هیچ بوده

واقعیت اینه که آدمهای مختلف در مورد من نظرهای خیلی متفاوتی دارن. و همیشه شنیدن این نظر ها برام خیلی جالب بوده به این دلیل که یه بعدهایی از خودم که خودم هیچ وقت در موردش دقت نکرده بودم یا حداقل رفتارهایی که بدون اینکه اصلا خواسته باشم یه تصویر خاص ازم درست کرده رو بهم نشون میده

یه سری آدم هستن که فکر میکنن من خیلی تعارفی هستم و خجالتی، یه سری فکر میکنن خیلی خوش مشرب و اهل بگو بخند هستم. یه سری میگن خیلی خشن و ترسناکم. یه سری میگن جدی ام. یه سری میگن بخشش ندارم ... یه سری میگن زیادی صبورم ... و من وقتی همه اینها رو میذارم کنار هم قبل از اینکه بشینم فکر کنم کدوم من هستم و کدوم من نیستم فرض رو بر این میذارم که همه اینها من هستن و فقط موقعیت های مختلف لازمه که آدم ابعاد مختلف خودش رو نشون بده

Her Britannic Majesty

2006-06-30T17:05:00.000+09:00

روزها مثل برق دارن میان و میرن و من در روز مرگیها و گذر زمان غرق. نه اینکه اتفاق خاصی برام نیافتاده یا فکری خاص از ذهنم مرور نشده که اینهمه وقت ننوشتم بلکه روزها اینقدر سریع میگذرن و اینقدر اتفاقهای مختلف هست که آدم نمیدونه در مورد کدومشون بنویسه. هر روز که میگذره بیشتر و بیشتر با سیستم کار و اهم و مهم ها توش آشنا میشم... شناختن روحیه های دیگران و کشف کردن روحیه های خودم هم خودش برام جالبه. چیزی که برام این مدت از همه چیز خوش آیند تر بوده آماده کردن خودم برای یه سفر دیگه است... سفراز سرزمین آفتاب به سرزمینی که یه موقعی آفتاب توش غروب نمیکرد... به عنوان یه تجربه کاملا جدید دارم بهش نگاه میکنم و چقدر خوشحالم که برام یه همچین موقعیت هایی تو زندگی پیش اومده. اروپا برام یه تجربه جدیده و همیشه این تجربه ها برام خیلی خوش آیند بوده

چند وقت پیش با یه سری ژاپنی که برای اوین بار میدیدم واقعا عاشق ایران بودن رفتیم شام... همه سالها ی سال رو تو ایران گذرونده بودن و هر کدوم خاطراتی واسه خودشون داشتن. چند نفری توشون فارسی بلد بودن و برام دوباره بعد مدتها جالبی لهجه ژاپنی ها وقتی فارسی حرف میزنن تداعی شد

شاید امشب شب خوبی باشد... صورت ماه به من میگوید

2006-06-17T07:23:00.000+09:00

دیشب که شب خوبی نبود! نمیدونم چرا درست حسابی خوابم نمیبرد. فکر کنم نیم ساعتی غلت زدم تا خوابیدم. صبح طرفهای ساعت پنج و نیم بود که با یه صدای وحشت ناک بیدار شدم... بعد که به خودم اومدم حس کردم صدا یکی نبوده. دو سه بار صدای خورد شدن یه چیزی به گوش میرسید. بلند شدم با همون چشمهای خواب آلود از بالکن بیرون رو نگاه کردم. قبل از دیدن خود صحنه بوی سوختگی فجیعی که تو مدت دو دقیقه بعد از صدا تمام محوطه رو گرفته بود توجه آدم رو جلب میکرد. بعله... همونطور که فکر میکردم تصادف شده بود اونم چه تصادفی! از اونهایی که آدم انتظار داره فقط تو ایران ببینه. تو ژاپن هم تصادف هست. اتفاقا میگن یه چند سالیه که تعدادش هم خیلی زیاد شده ولی آدم خیلی نمیبینه. بیشتر تو اخبار نشون میدن! امروز دوباره حس کردم چقدر زیاد موندم تو ژاپن! اونقدر که یه تصادف بد جور رو هم با چشمهای خودم دیدیم. برگشتم که بخوابم چون دیدم کنار ماشینی که تصادف کرده بود یکی دو نفر مبایل به دست وایساده بودن که نشون میداد دارن به بیمارستان زنگ میزنن. ولی بعد دیدم دیگه خوابم نمیبره رفتم پایین ببینم چه خبره. مثل ایران اینجا هم ملت کله سحر جمع شده بودن ببینن چی شده. خیلی ها با همون لباس خواب اومده بودن خیلی ها هم عابر هایی بودن که سگ هاشون رو صبح آورده بودن واسه گردش!تقریبا تو مدت کمتر از سه چهار دقیقه بعد از تصادف آمبولانس و ماشین های آتش نشانی اومدن. یه دختر با یه پیره مردی ظاهرا تصادف کرده بود و پیره مرده گیر کرده بود تو ماشینش. هی تند و تند ماشینهای مختلف بود که میومد و آخریش هم ماشین پلیس بود... مفت خور ها همیشه آخر همه میرسن همه جا! ماشینی که پیره مرده توش مونده بود جلوش کاملا له شده بود و نمیتونستن بیارنش بیرون واسه همین یه موتور و یه سری تسمه آوردن تا قطعات ماشین رو بکشن و بکنن تا بشه طرف رو بیارن بیرون. تمام قضیه فکر کنم بیست دقیقه طول کشید و خلاصه تا جرثقیل اومد و دو تا ماشین رو کشید و برد و یکی هم کف خیابون رو جارو کرد و برق انداخت، شاید یک ساعت تا یک ساعت و نیمی طول کشید... خدا رو شکر که کسی نمرد... فکر اینکه درست وقتی تو خواب هستی پایین خونه ات یکی جون بده تن آدم رو مور مور میکنه... خدا رو شکر

چشمها

2006-06-13T23:00:00.001+09:00

ایران تو دانشگاه چیزی که بیشتر از همه چی موقع حرف با پسر ها لجم رو در میاورد این بود که بعضی ها سرشون رو مینداختن پایین برای اینکه چشمشون تو چشمای طرفشون نیفته. هیچ وقت وقتی چشمم توی چشمهای مصاحبم نباشه احساس اطمینان نمیکنم. حس میکنم نمیتونم حس کنم که طرفم چطور فکر میکنه. چشم واقعا چیز عجیبیه. آدمها کلی سعی میکنن اون چیزی رو که حس میکنن ابراز نکنن و سالهای سال تجربه آدم بودن اتفاقا خیلیها رو هم خبره میکنه ولی کنترل چشمها کار هر کسی نیست. چشمها خیلی بی پرده و بی ریا احساسات پشتشون رو بیرون میریزن. شاید هم به همین دلیله که خیلی ها جسارت خیره شدن تو چشمهای دیگران رو ندارن. تو ژآپن این فرهنگ چشم ندوختن به طرف مقابل شدیدتر از ایرانه. مخصوصا اگه طرف خارجی هم باشه. دوبی تو هتل یه مجله بود که یه جاش در مورد فرهنگ و ادب رفت و آمد و زندگی در دوبی توش نوشته بود. چیزی که توجه منو جلب کرد این بود که خطاب به مرد های خارجی گفته بود از نگاه کردن به زنهای بومی مخصوصا توی چشمهاشون به شدن پرهیز کنن.
تو ژاپن چیزی که این چند سال اخیر دارن روش خیلی کار میکنن هرچه بیشتر غربی شدنه. عادت کردن به اخلاق های غربی مثل دست دادن یا خنده با صدای بلند یا تماس بدنی، چیزی که اینجا بهش میگن اسکین شیپ! و مهمتر از همه اینها نگاه کردن تو چشمهای طرف، آی کانتکت... بارها شده که وقتی من دارم توی یه جمع حرف میزنم و کسی میخواد جواب من رو بده نگاه به شخص دیگه ای تو همون جمع میکنه و حرفش رو میزنه. اوایل به شدت از یه همچین طرز برخوردی لجم میگرفت. الان ولی آرومتر شدم. اختمالا کسی که یه همچین رفتاری داره به شدت از اینکه چشمش تو چشم طرفش بیافته وحشت دارهتا حالا چشمهایی رو دیدین که ازتون چیزی رو التماس کنن؟ یا چشمهایی که بهتون بخندن؟ یا چشمهایی که برتون غضب کرده باشن؟ خیلی مواقع واقعا کلمات لازم نیستن... شاید هم کافی نیستن. اونجایی که دیگه کاری از دست کلمات برنمیاد چشمهان که به صحنه میان. صحنه ای که ناتوانی سخن رو روی پرده برده.

در حاشیه جام جهانی... ایران مرکزتوجه ها

2006-06-13T12:54:00.000+09:00

خوب بالاخره این جام جهانی هم شروع شد و نمیدونم چرا هر خبری که تو دنیا میشه بهانه ای میده دست رادیو و تلویزیون تا وضعیت ایران رو بیشتر تحقیر کنن. واقعا مایه تاسفه... ان-اچ-کی ژاپن درست شب قبل از بازی ایران و مکزیک ویژه برنامه ای درست کرده بود در مورد تیم ملی ایران و سوژه برنامه این بود که احمدی نژاد اگه ایران از گروهش بره بالا میخواد بره آلمان واسه تشویق. نمیدونم برای تشویق یه تیم ملی کاری بهتر از این نمیشه کرد؟!! این ژاپنی ها هم که وقتی میخوان برنامه بسازن میرن تا اونجای طرف رو به صحنه دوربین میکشن! رفته بودن هتلی که بازیکن های ایرانی میمونن رو نشون میدادن و یخچال های توی اتاق ها رو که مشروبها رو از توش براشون کشیده بودن بیرون که لابد مست نرن سر بازی! براشون تو تمام اتاق ها قبله رو چسبونده بودن به دیوار که نمازهاشون با مشکل برخورد نکنه! نمازهاشون؟!! لابد پیش نمازشون هم مربی خارجیشونه. دیدارشون با رئیس جمهورشون رو نشون میداد. خیلی جالب بود... تو تمام دنیا وقتی ملت با مثلا شخص اول کشورشون ملاقات میکنن سعی میکنن یه لبخند حتی مصنوعی روی لبهاشون داشته باشن ولی ایرانی ها همه اخمی روی ابروهاشون گره خورده بود که هر بنی بشری رو زهره ترک میکرد. بگو اگه اینقد میخوای سر به تن یارو نباشه چرا جسارت اینو نداری که بگی نمیخوام برم ببینمش! حالاش هم به نظر من تیم ملی باید با افتخار تمام ،همه بازیهاش رو ببازه تا بهانه ای واسه مسخره بازی های بعدی سیاست مدارها و رسانه ها و سر افکندگی صد باره ماها تو خارج از ایران نشه

عصر حجر

2006-06-13T10:15:00.000+09:00

تصاویری از ضرب و شتم زنان توسط خود زنان

باز جالبه که این جور مواقع دیگه به این نتیجه میرسن که نمیشه از رو چادر کلاشینکف بست! باتوم میدن دست زنای مانتویی

For those who care!

2006-06-08T11:48:00.000+09:00

برای دیدن خبر اینجا را کلیک کنید

The Living God on Earth!

2006-06-07T21:40:00.000+09:00

میگن اسکندر مصری ها رو به خاطر این نابود نکرد که مصریها نه تنها با آغوش باز پذیراش شدن بلکه آخونداشون بهش لقب فرعون دادن... خدای زنده روی زمین! و در عوض اسکندر فرعونها رو نسلشون رو از ریشه نکند! نه نسلشون رو و نه دین و مذهبشون رو. همیشه برام جای تعجب بوده که داریوش سوم چطور با اون همه سرباز که تو بعضی جنگهاش بیشتر از سه برابر سرباز های اسکندر بودن چطور هر دفعه باهاش جنگیده ازش شکست خورده! شاید واقعا اسکندر چیزی ورای آدمیزاد بوده

نشنال جئوگرافی ویژه برنامه ای داشت در مورد زندگی اسکندر. همیشه وقتی حرف اسکندر به میون میاد به شدت احساس خاری بهم دست میده! درست مثل وقتی که فیلم الکساندر رو دیدم و کلی خدا رو شکر کردم که نرفتم هزار و پونصد ین پول بدم و این فیلم لعنتی رو تو سینما ببینم و پولش هم بره تو جیب سازنده عوضیش! البته واقعیت اینه که آدمها همیشه واقعیت ها رو از زوایای مختلف میبینن و موقعیت و منافع خودشون تو این تعیین زاویه نقش مهمی داره. درست مثل این عکسهایی که از بالا نگاشون میکنی عکس یه دختر خوشگل هستن و از پایین نگاهشون میکنی عکس یه پیره زن زشت

تا حالا به این موضوع فکر نکردین که چرا اینهمه تیپ و قیافه مختلف تو ایرانی ها هست؟ ایران که کانادا و آمریکا نبوده که از مهاجرت هزار جور قومیت مختلف به وجود بیاد! یکی از کارهای جالبی که اسکندر کرده این بوده که طبق تاریخی که غربی ها نوشتن! هزار نفر از سربازهاش رو مجبور کرده که زن ایرانی بگیرن به امید اینکه اینجوری شاه زاده های آینده که ترکیبی از شرق و غرب هستن به وجود بیان. از نظر من تمام اونهایی که بورهستن و تا حدی به اروپایی ها میزنن یه جایی تو شجره نامه شون واقعا به اروپایی ها میرسن. با اینکه بدبختانه مثل سید ها مدرک ندارن که افتخار کنن عرب هستن. آریایی های قدیم اینجور که از نقاشی ها بر میاد ظاهرا مو فرفری بودن و موهاشون کاملا سیاه پر کلاغی بوده! با اینکه پوست های سفید داشتن. ایرانی های الان اما ملغمه ای از آریایی، رومی و یونانی، ترک، مغول و عرب هستن و این یه عامل اینه که جمع و جور کردن اینهمه فرهنگ و عقیده مختلف کار حضرت فیله. حالا چه اصراری هست که یه سری سعی میکنن اینقد کینه از کسایی که یه موقعی به ایران حمله کردن داشته باشن من نمیدونم! مگه کسی میتونه ثابت کنه که خودش نوه و نتیجه زاده همون اشغال گرها نیست! یه دوستی بود که به جای سلام میگفت درود و به جای خداحافظ میگفت بدرود. دلیلش هم این بود که سلام کلمه عربیه. حالا بد بختی ما این بود که یه ژاپنی هم این وسط میخواست یاد بگیره چه جوری به فارسی بگه سلام! آخرش تا ما این دوست رو متقاعد کنیم که بابا سلام دیگه فارسیه عزیز من! آخه تو میری نونوایی تو ایران و میگی آقا درود یه نون بده؟!!! ژاپنی بیچاره دمشو گذاشت رو کولش رو رفت

عشق و زندگی

2006-06-01T22:04:00.000+09:00

داشتم به عکسهای قدیمیم نگاه میکردم. اوووووه! چقدر روز گذروندم! باورم نمیشه اینهمه روز به گذشته ها پیوسته باشه. و بدتر از همه چیز اینه که آدم وقتی میبینه اینهمه سال تو یه چشم به هم زدن گذشته تنش میلرزه ! بقیه اش هم همینجور میگذره. به همین سرعت. اینجور مواقع حسابی از دست اونهایی که میخوان بگن آدم مختار آفریده شده لجم میگیره. تو تمام زندگی یه آدم درصدی که شخص خود آدم توش اختیار داره خیلی خیلی کمه... حداقل من اینطور حس میکنم و یکی از چیزهایی که توش هیچ اختیاری نیست گذروندن عمره... اونم با چه سرعتی

خداروشکر که کلی تجربه کردم و تو این تجربه ها کاملا حس کردم نیازهای آدم با گذر زمان به شدت تغییر میکنه. یه موقعی دلم تاپ تاپ میکرد که یه پسر بهم سلام کنه... لپ هام گل مینداخت. یه موقعی بدجوری تنم میخارید واسه اینکه تا میتونم شیطونی کنم و تاپ تاپ دل پسرها رودر بیارم. پسر ها رو وابسته کنم و با یه لبخند ملیح باهاشون خداحافظی کنم! یه موقعی بود که میخواستیم از هر نوع مورد توجه قرار گرفته شدنی فرار کنم... یه موقعی هرکاری میکردم واسه اینکه مرکز توجه ها باشم. بعد یه موقعی اومد که دیگه همه با دوست پسرهاشون اینور اونور میرفتن! دیگه تنها بودن سخت شده بود و دلم میخواست یه نفر باشه که دستشو بگیرم و باهم بریم اینور و اونور. یه نفر که هیچی بیشتر از اینکه باهاش وقت بگذرونی خوشحالش و خوشحالت نکنه. بعد دیگه اون هم کافی نبود. یه نفر رو میخواستم که مال من باشه و من مال اون... تا اوج دوست داشتن رفتم و تا قعر تنفر اومدم پایین. بارها از شدت عشق و یا از شدت نفرت از ته قلبم گریه کردم فقط به خاطر جبری که تو خیلی چیزها هست و ضعفی که داشتم. کاری از دستم بر نمی اومد و مجبور به پذیرفتن یه سری مسائل تو زندگیم بودم و پذیرفتن این جبر خیلی سخت بود

بارها شد که کارهایی کردم که از شدت رضایت از خودم تو پوستم نمیگنجیدم و بارها شد که به هیچ طریقی نمیتونستم خودم رو به خاطر کاری که میدونستم اشتباهه و انجامش دادم ببخشم. خدا نصیب نکنه که آدم از خودش بدش بیاد... خیلی وقت میبره تا با خودت کنار بیای. حداقل واسه من که خیلی سخت بود. با اینکه خیلی کم پیش میومد

حالا اما خیلی روحیه ام فرق کرده. همینکه یه نفر باشه که دلم به بودنش قرص باشه برام کافیه.همینکه یه نفر هست که تو این دنیای بزرگ دلش جای منه و دل من جای اون، یه قسمت عمده نیازم رو ارضا میکنه. دیگه اگه باهاش هر روزم رو هم نگذرونم مثل گذشته ناراحتم نمیکنه. همینکه یه دل تو این دنیای بزرگ جای منه و دل من جای اون تمام معنی عشقه برام

شرکتمون یه رئیس داره که به شدت کار درسته. یه انگلیسی از اون پدرسوخته هاش که من بد جور دوست دارم اگه روزی داستانی از زندگیش نوشت اولین کسی که کتابش رو میخره من باشم. چند وقت پیش تو اینترنت داشتم میگشتم یه مصاحبه ازش پیدا کردم. متن مصاحبه اش رو که میخوندم یه جا ازش پرسیده بودن "کار تو خیلی مسافرت توش داره. تو اینهمه مسافرت چیزی بود که براش دل تنگ بشی؟" و اون جواب داده بود همسرم و فرزندم... این تقسیم بندی کار و زندگی خیلی سخته مخصوصا برای زن و مردی که هر دوشون آدمهایی باشن که بخوان کار هم بکنن. اینجاس که پای عشق و زندگی به میون میاد. کلی مجهول تو مسئله زندگی ظاهر میشه و اولویت بندی ها تو زندگی شروع میشه

تو دنیا اکثر کسایی که به هر دلیلی معروف یا موفق شدن یه سری خصوصیت های مشترک دارن و یکی از این خصوصیت ها اینه که به نسبت مهم شدن و بالا رفتن رتبه آدم باید از زندگی خصوصیش بزنه. یه داد و ستده و هیچ چیز مبهمی هم توش نیست. اونی که بیشتر از خودش میزنه و البته وقتش رو تلف نمیکنه به همون نسبت رشد میکنه. اینجاس که آدم باید خودش واسه خودش حد و مرز تعیین کنه. میخوای وزیر دارایی بمونی ولی آخر هفته هات رو با خونواده ات بگذرونی یا اینکه به چند ساعت با خونواده بودن اکتفا میکنی در ازای اینکه رئیس جمهور بشی. معادله خیلی ساده ایه. خدا کنه آدم تصمیمی بگیره که اگه بیست سال بعد ازش بپرسن"اگه همین الان ببرنت به بیست سال پیش چه راهی رو میای؟" بگه همین راه رو

no comment!

2006-05-30T13:14:00.000+09:00

خدا رو شکر نمردیم این مدلیش رو هم دیدیم

The Da Vinci Code

2006-05-26T22:34:00.000+09:00

از چند وقت پیش هر موقع این تلویزیون رو روشن میکنی فقط کافیه یه ربع بگذره تا دوباره اون تبلیغ معروف تکرار بشه. تبلیغ این فیلمی که اسمش رو تو تایتل نوشتم. همیشه با خودم فکر میکردم این فیلم لعنتی چیه که دو ماهه ما رو با تبلیغش خفه کردن و ظاهرا برخلاف تمام فیلم ها که تو ژاپن با شش ماه تاخیر پخش میشن این یکی ظاهرا هم زمان با بقیه دنیا به نمایش در اومده. امروز فرصت شد تا با یکی از بچه ها که اتفاقا اصلا هم بچه نیست در موردش حرف بزنم. یه دختر بیشت و شش هفت ساله فرانسویه که هنوز هیچی نشده به یه جای خیلی خوب تو شرکت رسیده. هیچ بعید نیست چند وقت دیگه بشه وزیری وکیلی چیزی... خلاصه دختره میگفت که فیلم رو هنوز ندیده ولی جریانش رو میدونه. پرسیدم چیه گفت جریان در مورد مسیح هست. اول و آخر فیلم میخواد این رو بگه که لئوناردو داوینچی میخواسته تو نقاشی هایی که از خودش به جا گذاشته از این موضوع پرده برداره که مسیح ازدواج کرده و بچه هم داشته ... طرفش هم یه بر اساس همون نقاشی ها و یه سری اسناد دیگه یه دختر فاحشه بوده به اسم ماری ... (فامیلش یادم نموند) خلاصه جریان فیلم ملغمه ای از مذهب و قتل های زنجیره ای اسرار آمیز و نقاشی های داوینچی هست. جالبه که آدمها اینقدر دوست دارن از هر چیزی که مخالف با عقیده های مذهبی باشه استقبال کنن. بگو آخه ژاپن، تو که نه سر پیازی نه ته پیاز! نه مسیحی هستین که بگیم بهتون دخلی داره، نه یهودی هستین که بگیم که اگه یه همچین حرفی در مورد مسیح زده بشه ته دلتون میخندین و نه مسلمون که... آخه تو رو سنه نه که مسیح ازدواج کرد یا نکرد که دو ماهه منو با این تبلیغ تکراری دیوونه کردی

حالا بریم ببینیم بلیط گیرمون میاد یا نه

کمپ های آمریکایی بغل گوش ما

2006-05-26T21:40:00.000+09:00

قبل از اینکه بیام ژاپن و حتی مدتها بعد از اومدنم فکر میکردم که آمریکایی ها فقط تو اوکیناوا کمپ های نظامی دارن چون معروفهاشون همون ها هستن ولی بعد از مدتی معلوم شد که تقریبا همه جا آمریکایی ها هستن. دو تا از معروف ترین کمپ هاشون هم درست بغل گوش توکیو است. یکیشون هم که همسایه دیوار به دیوار شرکت ما. هر روز صبح وقتی میرم شرکت باید چشمم به جمال این کمپ روشن بشه. خط قطار درست به موازات کمپ میگذره و از تو قطار میشه توی کمپ رو تا دور دور ها دید. این یکی که اینجاس بیشتر حالت انبار داره. ماشین های نظامی، سوله و از این قبیل چیزها توش زیاده. یه چیزی بالای هفتاد درصد زمین هم غیر استفاده مونده و توش سبزه و علف روییده. تو این منطقه که زمین پول خون ملت رو داره آمریکایی ها خوب فضای سبزی واسه خودشون درست کردن. بزرگیش هم که هرچی بگم کم گفتم! یه خورده اونورتر زمینی چندین برابر وسیع تر هست که هنوز قسمت نشده ببینم ولی ظاهرا فرودگاهی هست که جنگنده هاشون ازش استفاده میکنن.بارها اتفاق افتاده که وقتی تو یه روز آروم و ساکت نشستی و داری کارهات رو تو شرکت انجام میدی شیشه ها شروع میکنن به لرزیدن و صدای جنگنده های آمریکایی رو میشنوی که سرعت میگیرن . بعضی مواقع آسمون رو نگاه میکنم و میبینم که معمولا دوتا دوتا میرن اینور اونور

یک ماه پیش تو دوتا ایستگاه مجاور این کمپ یه بلاکارد زده بودن که روش نوشته بود هفتاد سال صبر کردیم و چیزی تغییر نکرد. اگه الان سکوت کنیم هفتاد سال هم که بگذره شهر ما کمپ آمریکاس... خیلی جالبه که ببری یه همچین پلاکاردی رو بزنی درست بغل گوش آمریکایی ها. تازه تازه دارن جرات میکنن بگن زمین هامون رو پس بدین. بالاترین ارگان دولتی هم که از این قضیه دفاع میکنه شهرداری هان! حتی نه استانداری ها. دولت که سعی میکنه تا میتونه کژدار و مریض با قضیه برخورد کنه ولی هر چند وقت یه بار تظاهرات های آروم و بی سرو صدایی که تعداد پلیس اسکورتش از تعداد شرکت کننده هاش بیشتره! برگزار میشه. آخرش هم هیچی به هیچی. آمریکایی ها ظاهرا میخوان کم کم قبول کنن که حد اقل یه مقدار از این زمین ها رو با نیروی دفاع ژاپن باهم استفاده کنن ولی همه چی هنوز در حد سر دووندن و به تعویق انداختنه. سالی یکی دوبار درهای کمپ رو به روی مردم عادی باز میکنن به بهانه های مختلف، و افسرهای آمریکایی با اون لباس های نظامیشون میریزن تو خیابون های کمپ و با مردم عادی یا بچه ها عکس میندازن. اینقد قیافه های آروم به خودشون میگیرن که آدم باورش نمیشه همین هان که اون بلاها رو تو زندانهای عراق سر زندونی ها آوردن

مردم از همه چی بیشتر از این میترسن که اگه روزی روزگاری ژاپن مورد حمله کره شمالی واقع بشه اولین جایی که میزننش این کمپ های آمریکایی خواهند بود و بالطبع میخوان هرچه دور تر از این کمپ ها باشن

من تا چند وقت پیش با خودم فکر میکردم طبیعیه که آمریکا باید این زمین ها رو پس بده ولی الان خیلی هم نه. چند روز پیش با دوچرخه داشتم درست از کنار کمپ رد میشدم دیدم صدای پاچینکو میاد. محض اطلاع اونهایی که نمیدونن پاچینکو چیه، گیم سنتر های بزرگیه که معمولا یه جور دستگاه بازی خیلی توش زیاده. اینجا عکسش هست. ملت میرن میشینن از صیح تا شب تیله جمع میکنن و به ازای هر تیله پول میگیرن. این پاچینکوها معمولا فضای خیلی بزرگی دارن و به شدت سرو صدا توشون زیاده. من یه بار که سعی کردم برم توش کاملا حس کردم پرده گوشم داره پاره میشه! جدا از فضای بزرگی که دارن و آلودگی صوتی فجیعی که ایجاد میکنن محسنات دیگه ای که دارن اینه که آدم که میشینه پاش دیگه به این راحتی ها بلند نمیشه. بارها تو اخبار میگن که مادره بچه اش رو گذاشته تو ماشین و رفته و بعد که برگشته دیده بچه تو ماشین از گرما و کمبود اکسیژن خفه شده... حالا به نظر شما باید آمریکا این زمینها رو برگردونه به ژاپن که یه سری پول دار پدر سوخته برای اینکه بیشتر مردم رو بچاپن توش از این جور جاها درست کنن یا اینکه همون جوری فضای سبز بمونه بهتره؟

اینجا یه سری عکس از تظاهرات ها هست. به خرچنگ قورباغه های ژاپنیش کاری نداشته باشید فقط عکس هاش رو ببینید

شیخ های آینده بین

2006-05-24T22:38:00.000+09:00

اولین چیزی که بعد از پیاده شدن از هواپیما و قدم گذاشتن تو اولین سرزمین عرب توجهم رو به خودش جلب کرد بزرگی فرودگاه بود. به راحتی میشه گفت بزرگترین فرودگاه های ژاپن هم به گرد فرودگاه دوبی نمیرسن البته از لحاظ وسعت نه امکانات.چون امکانات و استاندارد فرودگاه تو ژاپن بالاس، حتی بالاتر از فرودگاه هایی مثل لس آنجلس یا شیکاگو. البته میگن فرودگاه ناگویا خیلی وسیع و پیشرفته اس من هنوز اون رو ندیدم

بر خلاف انتظار کار ویزا و رد شدن از گمرک خیلی راحت و سریع انجام شد و من وارد دوبی شدم. تنوع قیافه ها قبل از همه چیز جلب توجه میکرد. مثل همه جا قیافه های هندی پاکستانی خیلی زیاد دیده میشد و برخلاف همه جا چینی اونقد که انتظار داشتم به چشم نمی اومد. گرمی هوا اونم ساعت شش صبح خبر از این میداد که قدم به کویر گذاشتیم. حالا شیخ های عرب از این کویر چه بهشتی ساختن؟... باید بگم این قصه سر دراز دارد

ایرانی هایی که تو دوبی میشناسم خیلی ها مینالن از شرایط زندگی و تبعیض هایی که تو جامعه اونها هست، مثل ایرانی ها همه جای دنیا! اصولا ایرانی که راضی باشه کم پیدا میشه. تو دوبی حقوق ها بر اساس ملیت تعیین میشه. اگر دو نفر کار یکسان برای یه شرکت دوبی انجام بدن هم، حقوق اونی که عربستانی یا آمریکایی یا اروپایی هست با اونی که ایرانی هندی، بنگلادشی یا فیلیپینی هست خیلی فرق میکنه. با این حال خیلی جالبه که جمعیت هندی فیلیپینی تو دوبی موج میزنه. ایرانی هم هرجا که بری هست. چیز دومی که تو دوبی توجه منو جلب کرد تعداد جرثقیل ها تو شهر بود. میگفتن بیست و پنج درصد کل جرثقیل های توی دنیا الان تو امارات قرار داره و این خودش از مقیاس ساختمون سازی هاش خبر میده. اینکه گفتم ژاپن پنجاه سال پیش اونجایی بوده که دوبی الان هست دقیقا به خاطر این ظاهر فعلی دوبی بود. ژاپن در حدود چهل پنجاه سال پیش وارد دوره عظیمی از ساختمان سازی، برج سازی و راه سازی میشه و بعد از اون این روند به مدت حدود سی سال ادامه پیدا میکنه. ساختمان سازی هنوز هم تو ژاپن ادامه داره ولی مقدارش در مقایسه با پونزده سال پیش خیلی کمتر شده و این خبر از اشباع فضا و کمتر شدن نیاز به ساختمان سازی یا راه سازی میده. دورانی بوده که ژاپن هم مثل الان دوبی پر از کارگر ها با ملیت های مختلف از سرتاسر دنیا بوده و کلی از کارها هم به دست خارجی ها انجام شده. درست مثل اتفاقی که داره تو امارات می افته

چیزی که خیلی جالب بود این بود که بومی ها هنوز همون استیل سنتی زندگی خودشون رو داشتن. اونهایی که خیلی غرب زده شده بودن دست زنهاشون رو در حالی که تمام هیکلشون زیر چادر سیاه پوشیده بود و فقط صورتشون پیدا بود میگرفتن و راه میرفتن. معمولی ترها جلوتر از زنهاشون راه میرفتن در حالی که زنه تمام صورتش بجز چشمهاش رو با پوشیه پوشونده بود و همراهی میکرد. خیلی دلم میخواست عکس بگیرم ولی میدونستم که اگه بد شانسی بیارم ممکنه کار به جنگ و دعوا بکشه واسه همین منصرف شدم. برعکس ،کنار ساحل خلیج! که میرفتی ماشاالله خانومها با بکینی هاشون بودن که موج میزدن و آقایون عرب که از نعمتهای خدا کمال استفاده رو میبردن. اینکه میگم خلیج به خاطر اون ایرانی هایی هست که نمیدونم کجان ببینن با اینکه آمریکایی ها از اینکه اسم خلیج فارس رو به خلیج عرب تغییر دادن معذرت خواستن، عربها با کمال پر رویی تو نقشه هاشون، تو هواپیما هاشون، رو تابلوی تو شهر هاشون، همه جا به خلیج فارس میگن خلیج عرب یا خلیج... از ماست که بر ماست

یه بار با بقیه رفتیم کنار برج العرب. همون هتلی که یکی از معدود هتل های هفت ستاره دنیاس. یه بنز سیاه دیدیم که شیشه هاش کاملا سیاه بود و توش دیده نمیشد. بعد که دقت کردم دیدم ماشین پلاک جلو نداره. از یکی از بچه ها که بحرینی بود قضیه رو پرسیدم. گفت ماشین یا مال یکی از شیخ هاس یا مال فک و فامیلشون. نداشتن پلاک جلو هشداره به پلیس که جلوی ماشین رو به هیچ وجه نگیره وگرنه بد میبینه. اولین بار بود که تنم لرزید و حس کردم شاهنشاهی یعنی چی! پسره میگفت تو عربستان اگه یه آدم معمولی یه شتر از شتر های یه شیخ رو زیر بگیره باید منتظر بد ترین مجازات ها باشه

خیلی از بچه ها مال کشور های عربی بودن. لیبی، مصر، بحرین، کویت، عربستان... و البته چند نفر ایرانی هم بودن. اولین بحثی که نمیدونم اصلا چطور شروع شد و چطور اونقد داغ شد، بحث شیعه و سنی بود. یه بار دیگه بچه عربها رو میدیدم که میگفتن شیعه فرقه منحرف شده ای از اسلامه که علی رو به عنوان خدا یا به جای محمد میپرستن! با اینکه دیگه مدتهاس این جور بحثها به نظرم اصلا جذاب نمیاد ولی جالبه که وقتی با مسلمون ها نشست و برخاست میکنی حتما یه جایی به این حرفها کشیده میشه. ایرانی ها معمولا چون از هر جور بحث مذهبی خیلی کلافه هستن سعی میکنن دوتام فحش تو دلشون بدن و راهشون رو بکشن و برن ولی من چون سرم برای بحث درد میکنه و بیشتر از اون دلم میخواد در مورد افکار مختلف بیشتر بدونم هرجور بحثی که باشه ادامه میدم و نظرم رو میگم

خیلی هاشون تا اون لحظه خیلی کم با دختر سر و کار داشتن و اصولا با دختر حرف زدن خیلی هم براشون کار راحتی نبود ولی برام خیلی جالب بود که حتی تو یه هفته خیلی ها کلی تغییر کردن. اینقدر احساس راحتی میکردن که می اومدن و خیلی بی مقدمه از عشق های شکست خورده شون، از اینکه نمی دونن چطور باید ابراز احساس به همسرشون بکنن یا از اینکه همسرشون بهشون اظهار علاقه نمیکنه چه احساسی دارن با من حرف میزدن. برام خیلی جالب بود که چطور یکی میتونه تو یکی دو روز اینقد خودش رو باز کنه. من هیچ وقت اینجوری نبودم تو زندگیم. همیشه کلی وقت لازم داشتم تا بتونم حرفهایی تا این حد شخصی رو به کسی بزنم. شایدم حس کردم کسی بجز خودم نمیتونه کمکم کنه. دیگران میتونن با تعریف از تجربه های خودشون به من کمک کنن ولی در مورد مشکلات من کسی بجز من نمیتونه حرفی بزنه چون کسی به جای من نبوده... شایدم به خاطر همینه که خیلی دوست دارم به حرف دیگران گوش بدم، حتی اگه کاملا مخالف باشم

و اما دوبی

2006-05-18T13:28:00.000+09:00

بالاخره این سفر کذایی ما هم تموم شد. چقد خوبه که بشینی یه پاتو بندازی رو اونیکی پات و شرکتت برات ویزاتو بگیره، بیمه مسافرت برات بگیره. بلیط رفت و برگشتت رو هم بگیره از اون ور برات یه هتل درست و حسابی رزرو کنه برات راننده بفرسته که بیاد ورت داره و ببردت به هتل و بعد هم یه برنامه ریزی تا حدی خوب برای طول سفر برات بکنه. چقد خوبتر که یه جا مثل دوبی رو ببینی که درست در آغاز جاده ترقی قرار داره. الان میتونم حس کنم که جایی مثل ژاپن 50 سال پیش کجا بوده. شاید دوبی هم 50 سال دیگه جایی مثل ژاپن الان باشه.

چیزی که میتونم در مورد دوبی بگم اینه که دوبی با تمام سنتی و بومی بودنش تونسته خیلی خوب حداقل ظاهرا اقوام مختلف رو باهم میکس کنه و بومی ها هم خارجی ها رو تا حد خوبی تونستن تحمل کنن. همون کسایی که یه موقعی تحمل دیدن کوچکترین کار ناپسندی از نظر خودشون رو حتی تو خونه ده تا همسایه اونورتر نداشتن الان تو کشور خودشون در حالی زندگی میکنن که هزار و یه جور آدم مختلف لا قیافه و آرایش و فرهنگ و عقیده مختلف تو همون کشور دارن باهاشون زندگی میکنن. تو جامعه ای که دختر های روس با پوششی که به زور میشه اسمش رو لباس گذاشت راه میرن، زنهای بومی اکثر قریب به اتفاقشون با پوشیه و در پوششی ده برابرسنگین تر و بسته تر از چادر های ما راه میرن. من زن بومی که تنها راه بره، رانندگی کنه، بلند بلند حرف بزنه و بخنده ندیدم. برام خیلی جالبه که اونهایی که یه همچین جامعه ای دارن چطور هنوز میتونن به روش سنتی خودشون زندگی کنن و ککشون هم نگزه

اینها فقط نمونه هایی از ساختمان سازی های الان دوبی هستن. در مورد آدمهایی که دیدم مخصوصا از خاور میانه و طرز تفکرشون حتما بعدا مینویسم

مریم میرزاخانی

2006-04-27T18:55:00.000+09:00

کاملا اون روز که مریم اومد دبیرستان تا برای سال پایینی هاش قصه موفقیت هاش رو بگه یادم هست. اونقدر ذوق زده بودم که اصلا یادم نیست اون روز چی گفت! ولی قیافه اش مثل دیروز جلوی چشمامه. الان اون دختر شده جزو نوابغ بشری... واقعا افتخار داره که آدم یه موقعی رو همون میز و نیمکتی درس خونده باشه که اون خونده

Brilliant Minds...

عرق جبین

2006-04-19T16:33:00.000+09:00

یه روزی روزگاری ملت با عرق جبینشون نون در میاوردن و اینو باعث افتخار خودشون هم میدونستن. شاعرامون بیشتر از هر کسی در ستایش این مدل پول در آوردن حرف زدن ولی حالا دیگه خیلی عوض شده. ملت میشینن تو خانه هاشون و دکمه های کی بورد رو میزنن و کرور کرور پوله که پارو میکنن. همه اینها یعنی عصر کامپبوتر و اطلاعات

چیزی که بهانه نوشتن این پست رو برام درست کرد مصاحبه ای بود که چند روز پیش از تلویزیون پخش میشد. سؤال این بود: اگه یه دفعه ده میلیون ین دستتون بیفته باهاش چیکار میکنین؟! جوابها خیلی برام جالب بود و با خودم فکر میکردم که اگه یه آمار از نوع جوابهایی که به این سؤال داده میشه میگرفتن خیلی اطلاعات من رو در مورد ژاپن آپ دیت میکرد. خانمهای جوون میگفتن میرن مسافرت یا اینکه میرن اِسته. آقایون میگفتن زمین میخرن یا سهام میخرن. این سهام میخرن اولین باری بود که من تو تلویزیون میشنیدم

ژاپنیها آدمهای خیلی کانسرواتیوی هستن و سعی میکنن کمتر ریسک کنن و پولی که با عرق جبین به دست آوردن رو به این راحتی ها در ریسک نمیذارن ولی از چند سال پیش این گرایش به سمت سرمایه گذاری سهامی خیلی بیشتر شده. یه عالمه کلاس ابنور و اونور کشور داریر شده که به شهروندهای عادی یاد بده سهام چیه و چطور باید رو سهام خرید و کی باید فروخت. تو شرکت که میای میبینی یه عالمه آدم دور و برت دارن با خرید و فروش سهام میلیونر میشن و البته یه سری هم به خاک سیاه میشینن! فقط کافیه یه مقدار سزمایه داشته باشی و البته حس ششم خوب و اطلاعات زیاد از معادلات و معاملاتی که داره تو دنیا بین شرکتهای مختلف انجام میشه. یه تعداد زیادی آدم بازنشسته کارشون شده اینکه صبح پامیشن و یه نگاه به روزنامه میندازن و یه نگاه به یه سری سایت اینترنتی و بعد هم مستقیم میرن سراغ حساب سهامیشون و بالا و پایینش میکنن. به نظرشما یه آدم باید چقدر روحیه ریسک پذیری داشته باشه که یه همچین کاری ازش بر بیاد؟ و چطور میشه ژاپنی هایه همچین روحیه ای پیدا میکنن؟

Believe it or not!

2006-04-18T18:43:00.000+09:00

The blacks are shadows. The white ones are the real camels!
نتیجه اخلاقی: اون چیزی که میبینیم همیشه اون چیزی که وجود داره نیست

روز از نو و روزی از نو

2006-04-18T17:32:00.000+09:00

بالاخره بعد از مدتها دوری من هم به پایان رسید و در همین مدت کم هم فارسی تایپ کردن خیلی یادم رفته که دوباره باز گشتن به دیار وب لاگ رو سختتر هم میکنه. دروغ گفتم اگه بگم دلم واسه نوشتن تنگ نشده بود... زندگی جدید تو یه دنیای جدید شروع شده با آدمهای جدید. آدمهایی که خیلی هاشون تا حالا کلی کمک کردن و با کنار من بودن اجازه ندادن تنهایی رو خیلی حس کنم. دارم کم کم حس میکنم که چطور میشه یه نفر آدم میتونه تا سی یا چهل سالگی تنها زندگی کنه. تو ژاپن هم کار ها به هم خیلی نزدیک ترن تا من به عمه و عمو هام. خیلی جالبه که در عین حال که نظام پادگانی برقراره و بزرگتر به کوچکتر ریاست میکنه و کوچکتر بزرگتر رو به ریاست تمام و کمال خودش قبول داره ولی این حس مانع از برقراری یه رابطه دوستی خوب هم تا حد خوبی نمیشه. با اینکه محیط پر از خارجیه و این یه مشت ژاپنی یه شدت غرب و شرق زده باز آورده و بالطبع اخلاقها هم با محیط های صد در صد ژاپنی تا حد زیادی فرق داره ولی اون خصلتها اگر چه کمرنگتر، دیده میشه و به وضوح قابل لمسه

چند وقت دیگه عازم دوبی هستم. خیلی مشتاقم ببینم این سرزمین که ابنهمه قصه در موردش میگن و میشنون چه جور جاییه. و ما کجای کارمون از عربها هم عقب افنادیم

در مورد ایران بگم... تو این سفر اخیر بر خلاف انتظار خیلی نکته های خوب به چشم میخورد. دیگه تاکسی ها دونفر رو جلو سوار نمیکنن. کمربند اجباری شده و نه تنها راننده بلکه کنار دستیش هم باید کمربند ایمنی ببنده و واقعا هم میبندن. احساس من این بود که خلق و خوی مردم بهتر شده. از دعواهای خیابونی که بدون استثنا هر دفعه میدیدم این دفعه خبری نبود. قبمتها در مقایسه با یک سال و نیم پیش بیشتر نشده بود خیلی. رانندگی ها بهتر شده بود و من برای اولین بار به خودم جرات دادم تو تهران رانندگی کنم و بدون تصادف هم سپری شد

با این وجود پشت همه اینها به نظر شخص من فقط یه چیز هست و اون هم ابنکه حکومت داره به شدت نظامی میشه. آخوندها یاد گرفتن که روش رضا خان برای حکومت بر ایرانی ها بهترین روش بوده و زور حرف اول و آخر رو میزنه. تو هر تجمع کوچک و بزرگی نیروی انتظامی اولین ارگانیه که حاضره حالا اینکه تظاهر کننده ها رو تشویق میکنه یا تنبیه بسته به امر بالاتری ها داره... و البته جمله ای که روزی صد بار از همه جا به گوش میرسه اینه: انرژی هسته ای حق مسلم ماست و فکر میکنین واقعا چند در صد تو ایران معتقد نیستن که انرژی هسته ای حق مسلم ماست؟

Access is Denied!

2006-03-07T13:42:00.000+09:00

"According to Islamic Republic of Iran Law, access to this website is not permitted."
This is what you get when you try to reach some of those news agencies which you used to read out of Iran. Here inside, life is going on very calm and quiet. Lots of people believe their government is the only mean to reach their legal rights and they are a kind of supporting it. Even I am far from the news. They say they are strong enough now that no foreign country can even dare attaching their boarders. What should I say... Reading weblogs is the only way to keep yourself up to date here, ofcourse if you don't have satellite channels at home. I just can't beleive how they could manage all of this in these very few recent years.
The rest,... you can guess.

و اما عاشورا

2006-02-15T22:49:00.000+09:00

جدا ما چی هستیم؟! ببینین وقتی میگم ایرانی ها باید در قضیه ایرانی بودن خودشون رو گل بگیرن واسه چی میگم

این هم اصفهان نصف جهان

کارگران ایرانی و ژاپن

2006-02-15T22:16:00.000+09:00

امروز داشتم وبلاگ یه دوست رو میخوندم که کلی حرصم رو درآورد! به خاطر حرفهایی که میگفت استاد سادیسمیش توی لابراتوار بهش میزنه از قبیل اینکه ایرانی ها دزدن و جرم و جنایت کردن و از این قبیل و این استاد بی مروت هم این بنده خدای دانشجو رو به خاطر این چیزها که هیچ ربطی به اون ندارن مورد توبیخ قرار میده. راستش اصلا باورم نمیشه یه ژاپنی اینقد بی پرده در مورد چیزی حرف بزنه اون هم نه پشت سرت بلکه درست تو روت و تو رو به خاطر کاری که یه سری که تصادفی هموطن از کار دراومدن انجام دادن سرزنش بکنه

اولین جوابی که میشه به یه همچین آدم عوضی داد اینه که خاک بر سر شما که دارین مالیات به دولتی میدین که پلیسش عرضه اینکه دزدها و قاتلهای ایرانی رو بگیره و از کشورتون بندازه بیرون رو نداره! اصولا فکر میکنین چند درصد جرم و جنایت ها اصلا به گوش پلیستون میرسه و اگه هم برسه پلیستون بجز همه چیز رو زمیمه پرونده کردن و فایلها رو بزرگتر و بزرگتر کردن کاری میتونه انجام بده؟

با اینهمه بزرگترین مشکل که باعث میشه یه دفعه اینهمه ایرانی خلاف کار و مجرم از آب در بیان قانونهای خود ژاپنه. هرکدوم از این کشورهای مهاجر پذیر یا حتی غیر مهاجر پذیر اروپایی و آمریکایی باشی دیگه بعد شش هفت سال کار کردن یا دارای حقوق شهرمندی هستی یا اینکه اصلا ملیت اونجا رو گرفتی. اونوقت ژاپنی ها بعد اینکه این آدهما در بهترین سالهای جوونیشون بلند شدن و اومدن ژاپن و بعد اینکه با ارزونترین حقوقها از قدرت کاریشون استفاده کردن مثل آشغال میخوان پس بفرستنشون کشورشون! من که از اول جوونیم اومدم میدونم که اونجا دیگه جایی برای ما نیست! نه آشنایی به اجتماع داری و نه بعد از اینهمه سال دیگه تحمل اون استایل زندگی رو... حالا اون ژاپنی که اینقد یک طرفه به قضیه نگاه میکنه به قول همین دوست باید واقعا سادیسم داشته باشه

اصلا منکر کارهای ناجوری که ایرانی ها کردن نیستم. شمشیر کلمه ای هست که ایرانی ها وارد فرهنگ لغت ژاپنی کردن! شمشیر وسیله ایه که ایرانی ها در زد و خورد هاشون استفاده میکنن... جالبه که تو ناگویا مردم میگن اگه تو روز آفتابی میبینی یه خارجی داره با خودش چتر حمل میکنه حتما ازش فاصله بگیر چون احتمالا ایرانیه که تو چترش شمشیر داره

تو شیبویا قدم که میزنی ملت رو میبینی که با همون استایل های جنوب شهر تهران اون هم ده، پونزده سال پیش وایسادن و به دختر ها متلک میپرونن... آدم واقعا دلش میگیره که اینها سمبل ایرانی هستن. این جور آدمها برای اینکه بتونن به زندگی معمولیشون ادامه بدن یا مجبورن مخ یه دختر ژاپنی رو بزنن و باهاش ازدواج کنن و بعد هم قوانین احمقانه ژاپن واسه اونها خیلی بیشتر ازامثال من حقوق قائله... یا اینکه باید برن دنبال کارهای خلاف

پلیس ژاپن هم معروفه که عرضه اش در حد گرفتن سرعتهای بالا تو بزرگ راه هاست! من با چشم خودم دیدم که دو تا پلیس ژاپنی داشتن یه پلیس ژاپنی رو میکشیدن میبردن که یه یاکوزا نزنه پدرش رو در بیاره... معروفه که پلیس ژاپن در یه تقسیم بندی مسالمت آمیز اصلا پاشو بیشتر از گلیمش واسه یاکوزا دراز تر نمیکنه و اینجوری هر دو طرف به نونشون میرسن. حالا اون احمقی که به یه همچین دولتی داره مالیات میده باید به عقلش شک کنه یا اینکه اگه اعتراضی داره بره دفتر نخست وزیری

و یک برگ دیگر ورق خورد

2006-02-08T17:03:00.000+09:00

بارها و بارها برام ثابت شده که اگه باهوش بودن و خوب کار کردن برای خوب ارزیابی شدن قسمت مهمی از کاره، بزرگتر از اون نحوه بیان و طرز پرزنت کردن همون کاره. اون موقع که میرفتم به بعضی سمینارها که به آدم نحوه شرکت در مصاحبه برای کاریابی رو یاد میدادن، خیلی ها تاکید رو این موضوع میکردن که مدت زمانی که شما ارزیابی میشید همون ده دقیقه تا یه ربعی هست که مصاحبه گر با شما داره حرف میزنه. با اینکه رزومه خوب مهمه ولی خیلی راحت میشه اثر اون رزومه خوب رو با یه سری سوتی دادن از بین برد. موفق معمولا اونهایی هستین که از یه باریه بار شانسها در زندگیشون بهترین استفاده رو میکنن

جلسه دفاع یه نمونه دیگه بود. بهترین ایمپرشن رو اونهایی دادن که بهتر حرف زدن تا اونهایی که فرمولیشن کارشون سخت تر بود. قدرت بیان و استفاده از فرصت ها نهایتا حرف آخر رو زد. مواقعی که سئوال پرسیده میشد اعتماد به نفس و جواب منطقی به سئوال خیلی بهتر از تعصب بی مورد روی مسئله خاصی جواب میداد

یه چیز خیلی خوب که برای دانشجویان خارج از ایران اتفاق می افته اینه که به هر حال موقعیت های با استرس بیشتر براشون خیلی زیاد اتفاق می افته و این به عبارتی پوست کلفت ترشون میکنه. دیگه چیزی در حد دفاع فوق لیسانس خیلی بزرگ هم به نظر نمیاد

تمام این حرفها مقدمه ای بود برای اینکه بگم آقا ما هم فوق مهندس شدیم و تموم شد. طبق معمول بیشتر از کاری که کرده بودم برای شنوندگان توانایی زبانم جالب بود و مطمئن هستم اگه روزی تو این لابراتوار دوباره از من یاد بشه احتمالا به عنوان خارجی که زبان ژاپنیش لهجه نداشت یاد خواهد شد... الان دارم به هفت سال پیش فکر میکنم که برعکس خیلی ها که میگفتن ژاپنی در آینده به چه درد ما میخوره، من سعی در تقویت این عنصر لاینفک زندگی کردم. برای ارتباط با ملتی اول باید زبانشون رو دونست و بعد حسشون کرد

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

2006-02-04T12:39:00.000+09:00

خیلی جالبه که تو موسیقی ایرانی که به خاطر اینهمه سال نرسیدن بهش به سرعت به سمت ابتذال پیش میره و نو آوری توش حد اقل تو این سی چهل سال اخیر به ندرت دیده میشه، یه چند نفری هم اینجوری پیدا میشن... آدم همون چند تا آهنگ توی سایت رو هم که گوش میده دلش باز میشه! بازم به اونهایی که حتی ایران به دنیا هم نیومدن

هاله غفوری

ایران در اخبار دنیا

2006-02-03T15:55:00.000+09:00

دیشب تو اخبار ژاپن برای چندمین بار از ایران حرف میزد و اینکه بالاخره اروپایی ها مسئله ایران رو تحویل شورای امنیت دادن. ژاپنی ها به شدت نگران قیمت نفت در ژاپن هستن مخصوصا به خاطر یکی از حوزه های نفتی که تو ایران در اختیار دارن... به هر حال واقعیت اینه که خیلی ها نمیخوان ایران به تحریم بره ولی قدرتهایی که میخوان خیلی قویتر از این حرفهان و بالاخره دارن کار خودشون رو به انجام میرسونن. من با خودم بعد از مدتها دارم احساس میکنم که دارم میرم که شاهد ورق خوردن بخش بزرگی از تاریخ ایران باشم. یادمه مامان و اینها اون موقع ها که بچه تر بودم و جنگ چند سالی بود که تموم شده بود هر چند وقت یه بار میومدن خونه و شروع میکردن به لعنت و نفرین به اون آسایش طلبهایی که در بدترین دوران ایران که همون جنگ ایران و عراق بود به بهانه تحصیل و با پول خون جوونها از ایران در رفتن و بعد از جنگ هم به اسم آقای دکتر و خانوم دکتر برگشتن ایران و کلی هم به به و چه چه شنیدن. و الان جالب اینه که من هم در جرگه همون هام فقط خوبیش اینه که حد اقل میتونم ادعا کنم زندگیم ثمره پول خون جوونی نیست چون با پول مملکت پا نشدم بیام اینور دنیا. تو چند دهه اخیر یه تحول بزرگ تو تاریخ ایران بوده که همون اومدن انقلاب سال پنجاه و هفت بوده و کم کم بوی یه تحول بزرگ دیگه میاد و البته ایندفعه اش رو ما هم ناظر و شاهدیم... خدا به خیر بگذرونه. احساس عجیبیه. نه تو ایران بی کس و کاریم که بگیم هر چه پیش آید خوش آید و نه اینکه وضعیت الان راه دیگه ای باقی گذاشته که بگیم برخیز و مخور غم جهان گذران... این پست فقط مال گفتن اینه که نگرانم، نگران مادر و پدر و همه عزیز هایی که اینهمه سال دوریشون رو تحمل کردیم و به امید روزی کنارشون سالها رو گذروندیم. آینده معلوم نیست. رئیس جمهور جدید ایران تو همین چند ماهی که از مسئولیتش گذشته خیلی بیشتر ازقبلی که مشهور به فرهیختگی بود و به مدت هشت سال هم سر سمتش بود اومده پشت تلویزیون های دنیا. حتی یادمه تو آمریکا همون چند دقیقه ای هم که تو فرودگاه ها مینشستم و برای گذروندن وقت تلویزیون نگاه میکردم بارها اومد پشت تلویزیون. کار دنیا رو ببین که برای مشهور شدن یا باید خوب خوب باشی و یا بد بد... فقط اکستریم هان که مشهور میشن... مشهور تر از هیتلر تو تاریخ آلمان کسی رو دیدین؟ یا مشهور تر از چنگیز تو تاریخ مغولها؟ میدونم که باید دست بزرگی باشه که بتونه دست تقدیر و بزنه کنار و سرنوشتش رو خودش رقم بزنه و با وضعیت الان ایران اصلا به نظر نمیاد که این دست به وجود بیاد... ایرانی ها به احتمال زیاد دارن یه بار دیگه به خاطر حماقت خودشون بازیچه دست خارجی ها میشن و اموالشون به یغما میره... مثل صدها هزار باری که تو تاریخ ایران این اتفاق افتاده. قبلا که تاریخ میخوندیم میگفتیم چرا مردم کاری نکردن وقتی اسکندر تخت جمشید رو آتش زد، یا چرا ایران تکه تکه شد تا به اندازه امروز رسید... حالا میفهمیم چرا. معادله ها خیلی سخت تر از این حرفهان. دست های زیادی تو کاره

عاشق زندگی

2006-01-28T14:06:00.000+09:00

من عاشق آفتاب تابانم

دیوانه این بهار و پاییزم

تا مرگ نیامده است برخیزم

در دامن زندگی درآویزم

...........................................................

در15 سالگی آموختم که مادران از همه بهتر می‌دانند، و گاهی اوقات پدران هم

در20 سالگی یاد گرفتم که کار خلاف فایده‌ای ندارد، حتی اگر با مهارت انجام شود

در25 سالگی دانستم که یک نوزاد، مادر را از داشتن یک روز هشت ساعته و پدر را از داشتن یک شب هشتساعته، محروم می‌کند

در30 سالگی پی بردم که قدرت، جاذبه مرد است و جاذبه، قدرت زن

در35 سالگی متوجه شدم که آینده چیزی نیست که انسان به ارث ببرد؛ بلکه چیزی است که خود می‌سازد

در40 سالگی آموختم که رمز خوشبخت زیستن، در آن نیست که کاری را که دوست داریم انجام دهیم؛ بلکه در این است که کاری را که انجام می‌دهیم دوست داشته باشیم

در45 سالگی یاد گرفتم که 10 درصد از زندگی چیزهایی است که برای انسان اتفاق می‌افتد و 90 درصد آن است که چگونه نسبت به آن واکنش نشان می‌دهند

در50 سالگی پی بردم که کتاب بهترین دوست انسان و پیروی کورکورانه بدترین دشمن وی است

در55 سالگی پی بردم که تصمیمات کوچک را باید با مغز گرفت و تصمیمات بزرگ را با قلب

در60 سالگی متوجه شدم که بدون عشق می‌توان ایثار کرد اما بدون ایثار هرگز نمی‌توان عشق ورزید

در65 سالگی آموختم که انسان برای لذت بردن از عمری دراز، باید بعد از خوردن آنچه لازم است، آنچه را نیز که میل دارد بخورد

در70 سالگی یاد گرفتم که زندگی مساله در اختیار داشتن کارت‌های خوب نیست؛ بلکه خوب بازی کردن با کارت‌های بد است

در75 سالگی دانستم که انسان تا وقتی فکر می‌کند نارس است، به رشد و کمال خود ادامه می‌دهد و به محض آنکه گمان کرد رسیده شده است، دچار آفت می‌شود

در80 سالگی پی بردم که دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگترین لذت دنیا است

در85 سالگی دریافتم که همانا زندگی زیباست

...........................................................

چقد حرف داره واسه زدن ...با تشکر از هومن

عیب می جمله چو گفتی هنرش نیز بگوی

2006-01-27T12:49:00.000+09:00

راست میگه خوب... یه دوست خوب در جواب پست قبلی من شعری که من این بالا نوشتم رو نوشته. لازم دونستم یه بار دیگه واضح تر حرفهام رو بزنم

من اصلا منکر خوبی و بدی تو هر آدمی و در مقیاس بزرگتر تو هر جامعه و فرهنگی نیستم... الان با شناختی که من از ژاپنی دارم اگه یه ژاپنی بخواد به منظورکوچک کردن ملیت ایرانی من باهام بحث کنه جوابش رو طوری میتونم بدم که دیگه نتونه سرش رو بالا بگیره... ولی اینجا بحث این که کی خوبه و کی بده نیست...بحث اینکه ژاپنی بهتره یا ایرانی و کدوم به کدوم ارجحیت داره نیست. بحث اشکالهایی هست که ما ایرانی ها داریم و چشمهامون رو هم باز نمی کنیم که ببینیمشون. و وقتی فقط اشکالها رو جمع میکنی و پشت سر هم مینویسی میشه پست قبلی من. باید اول ببینیم و بفهمیم که کارمون نقص داره و یاد بگیریم اول از خودمون شروع به اصلاح کردن کنیم نه اینکه منتظر منجی باشیم که بیاد بد بختیهامون رو با سحر و جادو برامون از بین ببره

ایرانی های خوب واقعا خوبن و درجه خوبیشون هم از عموم ژاپنی های خوب به نظر من خیلی تو دل برو تره مسئولش هم ژاپنی بیچاره نیست! ما در مملکت شعر و احساس و فرهنگ بزرگ شدیم و همین باعث رشد احساسی ما شده. ژاپنی اصلا تو اون فرهنگ بار نیومده!به ژاپنی یاد دادن که یه نفر یه نفر کسایی که برای عروسیش دعوت میکنه رو کلی تیغ بزنه تا خرج عروسیش در بیاد ولی تو ایران مردم هرچی دارن جمع میکنن و فرش زیر پاشون رو هم میفروشن تا بچه هاشون بهترین جشنها رو برای عروسیشون داشته باشن... تو ژاپن طرف مادرش میمیره و میره سر مراسمش به زور اشکی میریزه و شب هم مست میکنه تا غم هجرانش از یادش بره! ایران مردم بعد از ده سال هم که میرن سر خاک پدر مادرشون باز هم ناخواسته قطره اشکی گوشه چشمشون هست. اینجا مامان ژاپنی من میگه از سن هفده سالگی دخترش رو بی خیال شده تا بتونه رو پای خودش بایسته و هیچ وقت یادم نمیره که مامان من روز اول دانشگاه هم باهام تا خود دانشگاه تهران اومد تا باهام تو شادی اولین روز دانشگاهم هم شریک باشه.اینها همه زیباییه. زیبایی که دل یکی یکی ژاپنیها رو هم میبره و طوری از ایران حرف میزنن که انگار سرزمین آمال و آرزوهاشونه

من منکر این اخلاقهای قشنگ و انسانی تو ایرانی ها نیستم... شعرهای ما آلمانی هایی که اهل عشق و احساس نیستن رو هم به وجد میاره! اینجا تو ژاپن ترجمه ژاپنی شعرهای حافظ و سعدی دل مردم رو میبره

ما شاید تک تکمون خصلتهای خوبی در وجودمون باشه ولی خصلتهای بدمون اونقدر بارزه که اون خوبها رو هم کمرنگ میکنه. شاهد عینیش هم کشور عزیزمونه. همه چیز رو گردن بی پولی و نیاز مردم و دولت نندازیم. بریم ایران تو بازار تهران ببینیم چه خبره! تو خیاونها قدم بزنیم ببینیم مردم چه برخوردهایی باهم دارن. بریم ببینیم تو اداره ها چه خبره. تو فامیلها چه خبره! ما ایرانی ها حتی تحمل همدیگه رو تو فامیل هم نداریم چه برسه تو اجتماع. ایران رو با چند تا آدم دور و ور خودمون تعبیر و تفسیر نکنیم! ایران ملغمه ای از هزار و یک جورفرهنگ و آداب و رسوم مختلفه! ترک، کرد، عرب، بلوچ، همه ایرانی ان... همیشه میگم که ماها که اصلا اصل و عشیره خودمون رو نمیدونیم و نمیتونیم ادعا کنیم که اصلمون کجاییه ولی تمامی سید ها تو ایران حد اقل اگه واقعا سید باشن که دیگه عرب هستن. همون عربی که وصله ناجوریه که به داریوش و کورش نمی چسبه! ایران یعنی همه اینها و همه آداب و رسومشون! ایرانی همونیه که تو جنوب ایران طبق گزارشهای مستند دخترش رو ختنه میکنه! ایرانی یعنی همونی که به خاطر اینکه پسری به خواهرش چشمک زده خواهرش رو با چادر سرش خفه میکنه! یا اینکه به خاطر اینکه زنش در نبودش عکسهای سکسی نگاه میکرده با کی بورد کشتتش! ما که اسم خودمون رو تحصیل کرده میذاریم هم مثل خروس جنگی به هم میپریم وقتی بحث کار مشترک میشه. اینها همه واقعیته و نقصها رو باید اول دید تا بعد اصلاحش کرد. تو کنفرانسها میری و میبینی که وقتی یه ایرانی دیگه میفهمه ایرانی هستی همیشه سعی میکنه ندیده بگیردت و راهش رو کج کنه که دیگه باهم برخورد نکنین. تو خیابونهای ونکور ایرانی ها رو میبینی که سرمایه دست دختر بچه های ایران رو جمع کردن و اونجا یه لنگشون رو انداختن رو لنگ دیگه و دارن به ده برابر قیمت میفروشن... تو لس آنجلس آگهی ها رو میخوی دلت میگیره... یه عالمه ایرانی کارشون شده فقط فراری دادن بقیه ایرانی ها از ایران و به اسم دفتر وکالت هرچی میتونن بیچاره اونهایی که تو ایران هستن یا غیر قانونی تو امریکا و کانادا هستن و دستشون به جایی هم نمیرسه رو هم تیغ میزنن... اول ببینیم که چی هستیم. از خودمون شروع کنیم

زهشیاران عالم هرکه را دیدم غمی دارد

دلا دیوانه شو دیوانگی هم عالمی دارد

2006-01-26T18:17:00.000+09:00

قدر خود را بدانیم

فرق بین ایرانی ها و ژاپنی ها

2006-01-24T23:09:00.000+09:00

تو این روند این برنامه شب پارسی با یه زوج ژاپنی آشنا شدم که بد جوری مهرشون به دلم نشسته! بد جوری هواخواه آقایی شدم که تمام مدت به من استقامت وصبوری رو یاد میداد. جریانش خیلی شنیدنیه. همیشه میگم که کار با ژاپنی ها به آدم آرامش میده البته وقتی بحث حقوق گرفتن پیش میاد دیگه خیلی چیزها فرق میکنه. منظورم از کار کار گروهیه... کاملا اختیاری ، نه به عنوان شغل
این خانم و آقا سالها پیش اون موقع که من بچه ای بیشتر نبودم ایران بودن و ظاهرا خانومه یه بار هم بعد از اون اومده بود ایران. به شدت عاشق ایران بودن. از ایران که حرف میزد با چنان شور و حالی حرف میزد که انگار داره از سرزمین موعودش میگه! این دونفر آدم دوست نوریکو بودن که با من کارهای هماهنگی رو انجام میداد و از طریق اون وارد جمع شدن. اولین باری که اومدن تو جمع ایرانی ها مراسم آخر سال پارسال بود که اومدن تو بار و با بقیه بچه ها حسابی رقصیدن. البته شوهره فقط یه گوشه نشسته بود و نگاه میکرد ولی خانومه با انرژی که نمیدونم اصلا از کجا می آوردش حسابی بالا و پایین میپرید. چند وقت پیش یه برنامه ازشبکه ان-اچ-کی پخش میشد که در مورد اصفهان و جاده ابریشم بود. همه اش رو ضبط کرده بودن و وقتی من خواستم که یه کپی ازش بهم بدن آقاها ورداشته بود همه تبلیغ ها رو از روی دی-وی-دی بریده بود و دوباره ادیت کرده بود. جالبتر از همه این بود که ورنداشته بود این نسخه ادیت شده رو بیاره! هر دوتاشو آورده بود تا خودم انتخاب کنم... به این میگن احترام
هفته پیش یه ویدئو در مورد ایران از اوساکا برام رسید که نیاز به ادیت داشت و من از این آقا خواستم که برام ویدئو رو بزنه رو دی-وی-دی تا من ادیتش کنم. صد البته با کمال میل قبول کرد. مگه میشه به ژاپنی کار بگی بهانه بیاره... خلاصه یکی دوروزه بهم دی-وی-دی رو رسوند. شب جمعه به دستم رسید و میخواستم همون موقع برای یک شنبه آماده اش کنم. شب ساعت 10 بود که نشستم سرش ولی هر کاری کردم دیدم خونده نمیشه. بهش زنگ زدم و جریان رو گفتم! انگار یه پارچ آب سرد روش ریخته باشن گفت من فردا صبح اینور اونور زنگ میزنم و یه جا پیدا میکنم که دوباره تبدیل کنه. صبح زود روز شنبه بود که با صدای تلفن از خواب پریدم! خانومش بود از شدت خوشحالی داشت تقریبا جیغ میزد! گفت که یه جا پیدا کردن و هر جا هستم میان دنبالم که باهم بریم سراغ مغازه... خلاصه اون وقت صبح سریع اومدن دم در و من با اینکه به خاطر روزهای قبل به شدت به کمر درد و بدن درد افتاده بودم و یه سرمای حسابی هم خورده بودم، ولی هر جور بود خودم رو جمع کردم و رفتم بیرون. خلاصه اینکه باهم رفتیم در مغازه و آقاهه همه چیز رو توضیح داد و صاحب مغازه گفت که دوباره کار رو انجام میده. بعد باهم رفتیم خونه این خانوم و آقا تا ببینیم که من میتونم با کامپیوتر خودشون این دی-وی-دی ماجرا ساز رو ادیت کنم یا نه. به هر حال نشد

خونه شون یه کالکسیون درست و حسابی بود از کتابهای مربوط به خاور میانه. اونقد کتاب تو یه خونه ژاپنی تو عمرم ندیده بودم. پرسیدم که اینها رو همه رو خوندی؟ آقاهه جواب داد که حد اقل نصفش رو... صد در صد بیشتر از من در مورد ایران و خیلی کشورهای اون دور و ورمیدونست

خلاصه بعد از یه مدت که دی-وی-دی آماده شد این آقا خودش رفت و همه چیز رو حساب کرد و اومد تا به ما تو آشپزی کمک کنه. بنده های خدا رو ایرانی ها خیلی تحویل نگرفتن البته یه دلیلش ندونستن زبان بود واسه همین من سعی میکردم بیشتر باهاشون حرف بزنم. تو آشپزخونه نشسته بودم و با حمید (یکی دیگه از بچه ها) مشغول ادیت شدیم. تمام اون روز بیشتر از چهار پنج بار اومد بالای کامپیوتر تا ببینه کار ادیت داره با موفقیت انجام میشه یا نه. فکر کنم اون روز بیشتر از سه چهار بار برگشت خونه اش و برای ما خورده ریز هایی که لازم بود ولی از قلم انداخته بودیم رو از خونه اش آورد

روز مراسم که معرکه بود. این آقای مسن میتونم به جرات بگم بیشتر از نصف آقایون ایرانی کار کرد و بار حمل کرد و اینور و اونور رفت. جالب بود که هر جا که بودم من رو پیدا میکرد و تند و تند در مورد کارهایی که باید بکنم و یادم رفته سریع توضیح میداد. پلاکاردی که قرار بود مردها باهم نصب کنن رو چون هیچ کس نرفت بالای نرده بان یه تنه خودش نصب کرد. این شور و اشتیاقی که این آدم برای به انجام رسوندن کار نشون میداد خواه ناخواه منی که از خستگی و کم خوابی تب کرده بودم رو هم به وجد میاورد. واقعا انرژی میگرفتم

خدا به هر کسی که خوبه حالا هر کجایی که هست عوض کمکهاش رو بده. اگه این دو نفر و یه چند تا ژاپنی کلیدی دیگه تو برنامه با ما همکاری نکرده بودن واقعا لنگ مونده بودیم. خدا واقعا تو همه چیزبهمون کمک کرد. ژاپنی ها به کمک خدا اعتقاد ندارن ولی مامان ژاپنی من همیشه میگه که کمکهای یه نفر که خیلی مواقع خیلی چیزها رو براش جور کرده رو همیشه حس کرده و عوض اون کمکها اون هم به کسایی که نیاز داشتن کمک کرده. تو نیکی میکن و در دجله انداز، که ایزد در بیابانت دهد باز

و اما شب پارسی

2006-01-24T16:39:00.000+09:00

بالاخره تمام شد! با تمام هیاهویی که بر پا کرد روز موعود هم رسید و نه تنها رسید بلکه گذشت و رفت و همه چیز به دفتر خاطرات پیوست. همه این بعل بشوری ها از وقتی شروع شد که قرار شد مراسم در روزنامه محلی استان اعلام بشه. مصاحبه با حضور من و امین و نُریکو برگزار شد. خیلی هول هولکی و بی برنامه البته ولی سوالهایی که پرسیده شد همون سئوالهای معمولی بود که انتظارش رو داشتم. خبر نگار میخواست چند نفر دیگه هم باشن تا بتونه یه عکس خوب واسه روزنامه بگیره ولی نه میشد تو اون وقت کم چند نفر آدم جمع کرد و نه اصلا من وقت دیگه ای داشتم. خلاصه دو روز قبل از مراسم، این گزارش توی روز نامه اون هم به سایزی خیلی بزرگتر از گزارش های معمول چاپ شد و تمام بد بختی ها از همون لحظه شروع شد. ما تقریبا همه کارها رو کرده بودیم و به تعدادی که میخواستیم هم بلیط فروخته بودیم داشتیم کارها رو پیش میبردیم ولی اولین تلفنی که به من شد و من رو از خواب پروند دقیقا صبح اون روزی بود که روزنامه گزارش رو چاپ کرد! تمام دوروز قبل از مراسم و روز خود مراسم تلفن پشت تلفن بود و درخواست کسانی که میخواستن تو مراسم شرکت کنند. خیلی برام جالب بود که اینقدر استقبال شد از مراسم و ناراحت از اینکه چرا روزنامه زودتر برای مصاحبه نیومد. خلاصه این وضعیت اضطراری ایجاد کرد و مجبور شدیم هم به تعداد غذاها اضافه کنیم و هم روند کل برنامه رو تغییر اساسی بدیم. روز مراسم و روز قبلش همه از صبح در حال آشپزی و آماده سازی بودند. تمام برنامه ریزی که کلی وقت صرفش شده بود وقتی که پای عمل به میون اومد معلوم شد که چقدر عیب و نقص داشت. اونهمه آدم ایرانی و خارجی به هیچ عنوان نمیتونستن اونهمه مهمون رو سرویس بدن. کلی مشکل فنی درست تو خود برنامه و روندش پیش اومد که مجبور شدیم جای یه سری از برنامه ها رو عوض کنیم تا مشکلات فنی برطرف بشه... ولی جالب بود که با تمام این اوصاف سالن غلغله بود و هر کسی یه جوری داشت خوش میگذروند. مراسم خودش مثل برق تموم شد. نوازنده ها هم اومدن و موزیکشون هم خیلی حال و هوای مجلس رو ایرانی کرد. لباس های سنتی که دخترها پوشیده بودیم هم خیلی بردمون به اعماق ایران باستان... با تمام بی برنامگی ها خیلی بهتر از اون چیزی که فکر میکردم برنامه اجرا شد و یه خاطره به یاد موندنی شد برای همه ماها. وجود ژاپنی ها بزرگترین نکته مثبتی بود که تو برنامه ریزی من وجود داشت. همه کارها رو مثل برق انجام میدادن و تا آخرین لحظه و بدون یه ذره غر زدن و نظر دادن هر کاری که میگفتی سریع تموم میکردن. برعکس ایرانی ها که هر کاری که میخواستی کسی انجام بده باید یک ساعت براش توضیح میدادی و قانعش میکردی!!! سر و کله زدن با ایرانی ها بد ترین قسمت کل برنامه بود. واقعا اعصاب پولادین میخواست و بارها من رو تا جایی برد که حس کردم دیگه نمیخوام با این آدمها ادامه بدم... همه نه ولی کلا کار با جمع ایرانی به خصوص وقتی در مقام مسئول کار هستی واقعا سخته. یا باید تسلیم رودر واسی ها و لوس بازیها و انتظارات بی مورد و دوروییهای ملت بشی و یا اینکه با قدرت بری جلو و اعصابت خورد شه و منفور همه شی و همش بریزی تو خودت به قیمت اینکه کاری که باید انجام بشه رو به هر نحوی که هست انجام بدی! با جرات میتونم بگم تو این جمع کسی نمیتونست تا این حد با همه اعصاب خوردی داشته باشه که من داشتم. خیلی ها از دستم ناراحت شدن و خیلی ها هم رو در رو باهام جر و بحث کردن و شاید به خاطر این بود که من با اخلاق ژاپنی و انتظارات ژاپنی میخواستم همه چیز رو اداره کنم ولی طرفم ایرانی ها بودن. خیلی نیرو ازم گرفت و من رو به این فکر واداشت که این کار اصلا اشتباه بزرگی بود! ما اول باید مراسم هایی رو برگزار کنیم که خودمون رو آموزش بدیم و توجیه کنیم تا بعد نوبت خارجی ها بشه

ما باید اول خودمون رو توجیه کنیم که چی بودیم و چی شدیم! ما برترین قوم دنیا نیستم! باهوش ترین هم نیستیم! قدیمیترین تاریخ و تمدن رو هم نداریم! چهار شنبه سوری و نوروز و آینه و شمعدون و سماور و قلیون و فرش و گلیم هیچ کدوم باعث افتخار و برتری ما به دیگران نیست... ما یه قوم در هم و بر هم هستیم که حتی بیست نفر آدم تحصیل کرده مون هم نمیتونن خود خواهی هاشون رو کنار بذارن و باهم سر هدف مشترکی کنار بیان. ما قومی هستیم که نود و نه درصدمون از زیر کار در میرن و با پر رویی تمام انتظار کار از بقیه دارن و اگه کاری هم میکنن هزار جور منت بر سر دیگران میذارن، ما آدمهایی هستیم که فکر میکنیم به اهورا مزدا و یا تاسوعا و عاشورا (منظورم مراسم های مذهبیه حالا از هر نوعش که باشه) افتخار کردن داره در حالی که یه ذره از بقیه اقوام دنیا و پیشرفتهایی که تو سالیان سال به دست آوردن و مذهب و فرهنگشون خبر هم نداریم! و اونقدر هم بی تفاوت هستیم که حتی سعی بر دونستنش هم نمیکنیم. ما آدمهایی هستیم که تحصیل کرده ترین هامون هم نسبت به اعتقادات ومذهب و آداب و رسوم خودمون به شدت با تعصب برخورد میکنن و بعد انتظار دارن که دیگران باور کنن که ایران کشوری آزاد و باز هست! ما به اعراب ایراد میگیریم در حالی که هیچ کدوم از کشورهای عربی وضعیت ما رو در دنیای بین الملل نداره! همه چشمهاشون رو بستن و در خیالات خودشون سیر میکنن. ما آدمهایی هستیم تنبل که به خودمون زحمت هیچ کاری رو نمیدیم و فقط گله میکنیم از عالم و آدم و دنیا و آدمهاش! ملت سالهاس اینجان و دو کلام با ژاپنی نمیتونن ارتباط برقرار کنن و همه چیز رو گردن کار و مشغولیتهاشون میندازن. فکر میکنن وجودشون باعث برداشتن باریه در حالی که توانایی هاشون اونقدر محدوده که نهایتا وجودشون فقط باعث سخت تر شدن تصمیم گیری ها میشه.کاش مجالی بود تا اول یه مراسم ایران شناسی- دنیا شناسی برای خود ایرانی ها میذاشتیم تا اول خودمون چشمهامون رو باز کنیم و ببینیم کی هستیم و بعد چشمهامون رو بازتر کنیم و ببینیم اقوام و ملیتهای دیگه کجای دنیان و ما کجا هستیم. ببینیم چقدر خصلت بد تو وجود یکی یکیمون نهفته است و از خود سازی شروع کنیم تا به کشورسازی برسیم. شروع کنیم به از خود گذشتن و تحمل کردن همدیگه نه فقط انتظار داشتن که دیگران تحملمون کنن. فقط در این صورته که چهره دیگه ای از ایران در ذهن های ژاپنی ها و بقیه خود به خود حک خواهد شد

تا بعد

و... یک هفته باقیست

2006-01-15T22:58:00.000+09:00

کم کم داره روز موعود فرا میرسه. بعد از یه دنیا بحث و جدل و مشاجره بین دوستان و البته کلی استرس و لعنت ونفرین به خودم که چرا خودم رو به دردسر انداختم، بالاخره وقتی وسایل توی سالن مراسم داره هر روز چند تا تکه اش تکمیل تر میشه میتونم حس کنم که روزی که اینهمه براش بالا پایین کرده بودیم داره میاد. چند قدمی بیش باقی نیست

وای کار کردن با ایرانی سخته! و البته خلق و خوی من هم بد! بارها شده بهم میگن بیش از حد سخت گیرم و تو ذوق مردم میزنم... و خودم اعتقادم اینه که اشتباهی دختر به دنیا اومدم. و تو این مورد امین کاملا باهام هم عقیده اس! نمیدونم چرا نمیتونم مثل همه ایرانی ها حرف رو پشت هفتاد تاب کلاف مخفی کنم و جوری که به هیچ عنوان کسی رو رنجیده نکنم حرف رو تحویلش بدم. با اینکه همیشه سعی کردم حرفم و نظرم رو با منطق تطابق بدم ولی دیگه بعد از اینهمه سال برام واضح شده که فقط در حالت ایده آل هست که منطق نسبی نیست! منطق آدمها و حتی من هم با داشتن تجربه و اطلاعات بیشتر عوض میشه و کاری که تا دیروز احمقانه جلوه میکرد امروز دیگه خیلی هم دور از منطق نیست

ژاپنی ها به شدت از این مراسم استقبال کردن مخصوصا اونهایی که یکی دوتا ایرانی میشناختن. و مراسم داره کم کم سر و سامون میگیره. یه عالمه آدم کمکمون کردن که نه اصلا من رو دیدن و نه یه بار سندای بودن! فقط به عشق اینکه این کار داره برای ژاپنی و به دست یه ارگان آزاد (البته اگه بشه اسمش رو ارگان گذاشت! چون همه بچه دانشجو هستیم) برگزار میشه. این کار باعث شد حد اقل چهار نفر ایرانی بیان سندای و به بهانه این کار با بچه های اینجا آشنا بشن. با اینکه یه دنیا اختلاف نظر در نحوه برگزاری بوده ولی تا حالا کسی جا نزده و همه همدیگه رو تحمل کردن. بهترین قسمت این برنامه به نظر من وقتیه که همه دارن داد میزنن و هیچ کس هم نظر کس دیگه ای رو گوش نمیکنه! حداقل همه یه مقدار بعدش دلمون باز میشه. و قشنگتر وقتی که علارغم میل بعضی ها تصمیمی با اکثریت آرا به تصویب رسید همیشه یه نفر هست که یه چیزی بپرونه و جو رو از فضای سفت و سختش بیاره بیرون. میتونم به جرات بگم ایرانی ها تو تمام سالهایی که ژاپن بودن اینقد باهم نشست و برخاست نکردن. الان آدم حس میکنه یه جورایی تو ایران زندگی میکنه

حالا دیگه باید زور آخر رو زد و کار رو به نتیجه رسوند. بیست و دو فوریه روز به یاد موندنی خواهد بود

دلا دیوانه شو دیوانگی هم عالمی دارد

2006-01-11T18:00:00.000+09:00

روزها دارن تند و تند با سرعت برق و باز می آن و میرن و من مثل انسانی جادو شده در مقابل جعبه جادو فقط اومدن و رفتنشون رو میبینم. احساس میکنم همه چیز خیالیه. واقعیت نداره. همه چی، همه این عالمی که یادمون دادن بهش بگیم فانی، همه و همه ساخته خیال آدمهاس... واقعیت چیه و خیال تا کجاس؟ مرزشون رو کی میتونه ببینه؟

همینه که هرچی بیشتر درش غرق میشی کمتر میفهمی... واسه این موقع ها قدیمی ها یه شعر خیلی خیلی قشنگ ساختن

ز هشیاران عالم هر که را دیدم غمی دارد

دلا دیوانه شو دیوانگی هم عالمی دارد

بگذریم. برگردم به دنیایی که محکوم به زندگی توش هستیم. داره کم کم زمانش میرسه. دیروز با هر بد بختی بود چند نفر آدم جمع شدیم و رفتیم برای فیلم برداری. جالب بود. همین که تموم شد یکی دو نفر از ژاپنی ها تماس گرفتن که برنامه رو دیدن. آخه برنامه زنده بود. به هر حال تموم شد و من یه نفس راحت کشیدم. اوه! به خیر گذشت

کم کم روزش هم میاد. هر چی اتفاق این مدت افتاد، درگیری ها و جر و بحث ها همه و همه مهم نیست. مهم فقط هدفه. مهم کسانی هستن که تمام این مدت بدون یه ذره چشم داشت به اینکه من چی هستم و چی دارم تا اونجایی که میتونستن کمکم کردن. مهم اونهایی هستن که کلی وقت گذاشتن و کمک کردن تا این برنامه راه بیافته. مهم این نیست که کی می رقصه و کی مست میکنه، کی گریه میکنه و کی میخنده، چشم کی از شدت کم خوابی میسوزه و کی از دلهره تا صبح بیداره ... هیج کدوم! مهم اینه که کاری انجام شد. حرفی زده شد و مهم اینه که من باز دیدم و یاد گرفتم، یاد گرفتم که درون آدمها رو هم میشه دید، فقط مثل ظرف شیشه ای باید بهش تلنگر بزنی که صداش در بیاد ومرغوبیتش رو فریاد کنه

و بعد اون هم میگذره! مثل یکی از روزهای این دور گردون! و بعد فردایی و دیروز فرداهایی. من خواهم بود و یه دنیا تجربه نکرده و یه عالمه احساس جدید. آدمهای جدید. فکرهای جدید

صفحه های تز دارن یکی یکی جلو میرن! یه روز یه صفحه یه صفحه، یه روز ده صفحه ده صفحه. زندگی دوازده سال دانش آموزی و هفت سال دانشجویی من داره به لحظه های پایانی خودش نزدیک میشه، کتاب بزرگ زندگی میره تو یه فصل جدید... ژاپنی ها بهش میگن آدم اجتماع! لپ کلامه، خود خودشه. تا حالا آدم خودم بودم از این به بعد میشم آدم اجتماع

آدم ها چرا این جورین؟ یه روزخودشون رو برای چیزی میکشن که فردا دیگه براشون مهم نیست! خودشون برا خودشون کلی قید و بند میسازن و بعد خودشون خسته میشن و همه رو پاره پاره میکنن... مگه آدم اون موقع که به دنیا اومد بجز بدن خودش چیزی با خودش آورد؟ مگه مسلمون و مسیحی و یهودی به دنیا اومد؟ این آدمیزاد کیه که میبینه خدا رو زمینش پاسبون نفرستاد که آدمها رو قید و بند کنه ولی خودش رو میکنه گماشته پروردگار

اگه نه امروز، حتما یه روز چیزی که از ما میمونه یادمونه و خاطره هایی که باقی گذاشتیم. بقیه همه میرن.اون روز داره واسه من روز به روز نزدیکتر میشه. باز وقت رفتن و پشت سر گذاشتن همه چیزه. یه بار دیگه دل کندن از زمین و جاری شدن تو زمان. چقد قشنگه. چقد قشنگه... هر چند وقت یه بار دلم بد جوری لک میزنه واسه اینکه همه چی رو ول کنم و برم به یه دیار نا اشنا. تا دیار نا آشنا تنها دمی باقیست

درد محبت درمان ندارد

2005-12-28T21:55:00.000+09:00

بین اینهمه ژاپنی که من اینجا میشناسم یه خانم هست و البته همسرش که هردو اهل ناگویا هستن ولی تو سندای باهاشون آشنا شدم. جریان آشنایی من با این خانم و اخت شدنمون باهم خودش جریان خیلی جالبی داره که از حوصله این بحث خارجه. امروز جشن پایان سال بود با این خانم و همسرش و یه سری ژاپنی جا افتاده دیگه

ژاپنی ها اینجور مواقع معمولا اهل ذوق هستن و خیلی راحت حرفهاشون رو میزنن و هر حرفی هم که بهشون بزنی ناراحت نمی شن. طبقه بندی اجتماعی که دارن میریزه به هم. همه آزاد هستن که هر چی میخوان بگن. کارمند میزنه توی سر رئیسش و رئیس تو سری می خوره و نه تنها جیکش در نمیاد بلکه طبق عادت بچه مظلوم های ژاپنی سرش رو میندازه پایین و لبخند میزنه و معذرت خواهی میکنه

یه نفر توشون بود که از توکیو اومده بود و یه مقدار که گرم شد شروع کرد از ایرانی های توکیو حرف زدن و کارهایی که انجام میدن. من یه مقدار حرفهاش رو گوش کردم و یه مقدار باهاش هم دردی کردم. بعد که من رو خودمونی دیدن و حرفهاشون رو راحت زدن، بهش گفتم میدونی جریان چیه؟ یه موقعی تو تاریخ ژاپن بوده که ژاپن به شدت نیاز به کارگر داشته و نه تنها از ایران بلکه از چین و خیلی جاهای دیگه ملتی که نه تحصیلات درست و حسابی داشتن و نه کار درستی، به خاطر پول ژاپن بلند شدن اومدن ژاپن. واسه همین بر خلاف کشور های اروپایی یا آمریکا که ایرانی ها یا به عنوان دانشجو میرن یا پناهنده سیاسی و یا توسط فامیل هاشون، ژاپن ملت به خاطر پول شما اومدن اینجا. شما ژاپنی ها بد بختانه اکثرا با پایین ترین قشر ایرانی از لحاظ فرهنگی سر و کار دارین واسه همین هم تعجبی نداره که اینهمه جرم و جنایت مربوط به خارجی ها تو ژاپن زیاده

بعد که حرفهام تموم شد دیدم اونهایی که نزدیک به من نشستن همه دارن گوش میدن... نمیدونم تا چه حد با من موافق بودن ولی همینکه با اون دقت گوش میدادن نشونه خوبی بود

دو ساعتی باهاشون بودیم. این مدت که ژاپن بودیم دیگه یاد گرفتم که چه حرفهایی بزنم که ژاپنی ها رو به راحتی بخندونم و از هم صحبتی باهم لذت ببریم. به امین هم خوش گذشته بود ظاهرا

آخر سر که بعد از اون همه سر و صدا داشتیم میومدیم بیرون، صاحب مغازه یه لیوان از لیوان های چای سبز تو مغازه اش رو ورداشت آورد و داد به من به عنوان یادگاری... با اینکه خود لیوان اصلا چیز مالی نبود ولی همین حرکت یه همچین آدمی خیلی برام خوش آیند بود. اینکه آدم آدمه، ژاپنی باشه، چینی باشه... همه محبت کردن رو و آوردن لبخند به لبی رو دوست دارن. ژاپنی ها فقط نحوه ابرازش رو خوب یاد نگرفتن. همون ژاپنی وقتی تو محیطی قرار می گیره که حس میکنه میتونه از قید و بندها خودش رو رها کنه برای ابراز احساسش یه همچین کار کوچکی رو میکنه. کارهای کوچک پشتش دلهای بزرگی هست. کار رو نبینیم، دل رو ببینیم

خانه ای ساخته ایم سایبانش همه عشق

2005-12-28T14:36:00.000+09:00

خانه ای ساخته ایم

سایبانش همه عشق

زیر پا فرش غرور

و حصارش همه تکرار صفا

ما در این جمع لطیف

لطف دیدار تو را می طلبیم

........................................................................

بالاخره سال نو داره میاد. سالهاس که شلوغ پلوغیهای تجریش و گند و کثافت خیابونهای آلوده به سبزه اش، بو گند ماهی فروشیش درست بر خیابون، دست فروش هایی که از شیر مرغ تا جون آدمیزاد پهن کردن گوشه خیابون و میفروشن و تو اون حال و هوا حتی پلیس ها هم بی خیال جمع کردنشون میشن... مغازه های لوکس و پر از زرق و برق بر خیابون های پر از چاله چوله و مردمی که هر کدوم یه خروار چیز دستشونه که البته آجیل و شیرینی رو شاخشه،و از این مغازه به اون مغازه میپرن و البته خیلی ها هم که دست خالی از تو مغازه میان بیرون،... همه و همه تبدیل شده به شور و حالی که دوست دختر پسر ها دارن وقتی تو سرمای زمستون تو خیابون جوزنجی با اون چهار ردیف درخت سر به فلک کشیده که با نظم خاصی چراغونی شدن، قدم می زنن. عید سعید باستانی نوروز جاش رو به شوگاتسوی ژاپنی ها داده. چراغونی های سال نوی شهر همیشه برام تداعی گر اینه که یک برگ دیگه هم از دفتر عمر ورق خورد

امروز بیمارستان که بودم و منتظر داروهام که آماده بشه، پیر زنی رو دیدم که تازه داروهاش رو از داروخونه گرفته بود و داشت داروهاش رو جمع میکرد که برگرده. درست وسط راه ایستاده بود. چهار تا چیز تو دستش بود. عصاش، کیفش، یه برگه که طرز مصرف داروها رو نوشته بود و یه پاکت کوچک که دارو ها توش بود. یه مقدار رفتم تو نخ اینکه چرا این آدم وایساده درست وسط راه و داره با چهار تا چیز تو دستش اینقدر ور میره؟ بعد یه لحظه خودم رو تصور کردم وقتی که عصا به دست می گیرم

تا حالا خودتو رو تصور کردی وقتی پیر شدی چه قیافه ای خواهی داشت؟ فکرش رو هم میتونی بکنی که یه روز عصا دستت بگیری و فکرت دیگه کشش اینو نداشته باشه که بهت بگه اول بری یه گوشه بایستی و بعد وسایلت رو مرتب کنی تا مزاحم اونهمه آدم نشی؟

راستی چند بار دیگه باید درختهای جوزنجی رو چراغون کنن تا اون روزی بیاد که تو شاید یه گوشه دیگه دنیاعصا به دستت گرفتی و به زور نفس میکشی؟ بالاخره اون روز میاد... دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نداره

........................................................................

و اما خانه ای که ساخته ایم...بالاخره این هوم پیج پرشین نایت هم داره تکمیل میشه. خیلی ابتدایی هست ولی احساس رو وقتی بیاری رو کاغذ شاید بیشتر از این هم نشه. شاید هم من بیشتر از این نتونستم

امیدوارم که این سایت تبدیل بشه به یه سایت جامع که وقتی یه ژاپنی میره تو گوگل و میزنه ایران اولین سایتی که براش باز میشه و میتونه یه سری اطلاعات جامع بهش بده این باشه. و امید بعدیم اینه که اونهایی که این سایت رو میبینن یه کمی به خودشون بیان و ببینن از کجا میتونن کاری رو شروع کنن. هر کاری باشه مهم نیست. مهم اینه که باید شروع کرد. باید عمل کرد

در حاشیه شب ایرانی

2005-12-20T19:09:00.000+09:00

دیگه کلی وقته که وقت یه مقدار نوشتن رو هم پیدا نکردم. هفته پیش به شدت چشمهام میسوخت ولی چاره ای نبود. کارها باید انجام میشد. آخر هفته رو تونستم یه مقدار استراحت کنم و از امروز کار و تلاش باز هم شروع شد

امین فکر میکنه اصولا این کارها (یا حتی خیلی کلی تر بگم) هر جور کار فوق برنامه ای یه جور وقت تلف کردنه. دلایلی هم داره که البته تا حد خوبی منطقی هستن. این چند روز دارم به این فکر میکنم که اصولا چرا باید مراسمی به اسم شب ایرانی برگزار بشه؟ مگه ما چیزی جز اینی هستیم که دنیا داره میبینه... اصولا چرا باید به تاریخی که یک نفر از ما ها تو ساختنش نقشی نداشتیم افتخار کنیم و به رخ دیگران بکشیمش و در عوض چشمهامون رو بر حالی که یکی یکیمون واسه اش مسئولیم، ببندیم. ما آدهمایی هستیم که اصولا هیچ کدوممون دیگری رو قبول نداره، حتی جمع کمتر از شصت نفری ایرانی های اینجا هم از این قضیه مستثنی نیستن... بهتر نیست به جای اینکه ایران و ایرانی رو به رخ دیگران بکشیم اصولا سراغ هیچ ایرانی نریم و راز ایرانی بودن رو فقط تو سینه های خودمون نگه داریم؟

البته من اولین کسی نیستم که این به ذهنم خطور کرده. چندین نفر تو بچه های همین جا دارن این تیپی زندگی میکنن... نمیدونم شاید اونها راضی ترن تا ما.

اصولا میخوایم ایران رو به ژاپنی بشناسونیم که چی بشه؟ به چشم و ابروی ما نگاه کنن و کورش و داریوش رو به یاد بیارن؟ یا میخوایم به چهار تا تخته سنگ از تخت جمشید نگاه کنن و تو خاک و خلش قدمت چند هزار ساله رو ببینن و کف کنن؟ والا من با دیدن منظره توکیو از بالا بیشتر کف میکنم تا با دیدن ستون های مخروبه تخت جمشید. نمیخوام گذشتگانمون رو ببرم زیر سئوال میخوام بگم که ما ها نتونستیم نگهش داریم. اونها ساختن و ما حتی نتونستیم نگهش داریم ...یا شاید هم میخوایم دعوتشون کنیم که برن ایران رو ببینن و اون یه ذره آبرویی که داشتیم هم از بین بره؟! من که عمرا نمیخوام به دوست ژاپنیم بگم بره ایران مگه اینکه با خودم ببرمش و فقط جاهایی ببرمش که باید!هدف شخصی من ازاینکه بالاخره این کار رو شروع کردم واقعا فخر فروختن به گذشته و تاریخ و تمدنم نبود. فقط و فقط میخواستم جواب سئوالهای ژاپنی ها رو بدم. بارها شده که ژاپنی ها از من در مورد چیزهای مختلف ایران سئوال میکنن. این برنامه وسیله ای بود واسه اینکه همه اون سئوالها یک جا جواب داده بشن... وگرنه نه من انتخاب کردم که ایرانی باشم، نه یه ژاپنی انتخاب کرده که ژاپنی. دست تقدیر من رو اونور کره خاکی آورد به دنیا و اونور به دنیا اومدن اقتضا میکرد که در مورد اونور بیشتر بدونم، وگرنه نه خون کورش تو رگهای من جریان داره و نه یک دونه از اونهمه فرهنگ و تمدن کار من بوده و نه اصلا خیلی چیزهاشو قبول دارم یا دوست دارم. بیایم افتخار کنیم به چیزی که هستیم یا از خودمون چیزی بسازیم که قابل افتخار باشه

این کار با اینکه از یه جرقه خیلی ساده تو ذهن من شروع شد ولی نتایج جالبی هم به دنبال خودش آورد. یکیش این بود

که بچه های دست اندر کاربهانه ای برای دورهم جمع شدن پیدا کردن. دیگه نه نیازی به بد گویی از لابراتوار و استاد و ژاپن و ژاپنی بود و نه فحش و بد و بیراه به مملکت و بد بختیهامون. حالا که داریم یه کار مشترک انجام میدیم دیگه وقت این چیزها نیست

مزیت دومش این بود که باعث شد خیلی ها رو بهتر بشناسم. اگه تا دیروز یکی یه سری حرفها رو میزد، یا با بعضی چیزها به راحتی کنار می اومد، حالا که وقت عمل شد نشون میده که چقدرحرفش حرفه. البته این اصلا فقط به معنی منفی نیست. خیلی ها هم هستن که آدم با اینکه ازشون انتظار نداره ولی وقتی پاش میاد نشون میدن چقد پای حرفشون هستن

مزیت آخرش هم این بود که خودمون ایرانی ها داریم یاد میگیریم چطور باهم کار مشترک انجام بدیم. مخصوصا خود من! تا حالا بیشتر این جور کارهایی که کردم با خارجی ها بوده و به هر حال یه مقدار نگران بودم که این دفعه چه مدلی میشه ولی میبینم که ما همه زمینه اش رو داریم فقط نیاز به جرات و تمرین داریم! جرات اینکه حرفمون رو به راحتی بزنیم و تمرین اینکه حرفی که دیگران میزنن رو گوش بدیم... باید فرهنگ دمکراسی رو اول رو خودمون پیاده کنیم بعد از دولت بخوایم که برامون پیاده اش کنه

کار در ژاپن -قسمت دوم

2005-12-03T19:20:00.000+09:00

بالاخره اولین دفاع ما هم تموم شد. مثل همیشه خوب و راحت بود. اصولا همه باید فارغ التحصیل شن. نگرانی درباره این قضیه بی مورده. ژاپن کشور مساواته. گرچه عدالتی تو این مساوات وجود نداره

اولین برف زمستون تو سندای شروع کرد به باریدن. امروز تا مغز استخونم از سرما میسوخت. هر موقع زمستون میشه اینجا به فکر کانادایی ها می افتم و اینکه چی میکشن تو اون مملکت. یادم نمیره کانادا که بودم دوستان میگفتن بارها شده سعی کردن وقتی گوش هاشون از سرما بی حس میشه نذارن به جایی بخوره چون حتما میشکسته! همیشه میان خونه و آروم آروم خودشون رو گرم میکنن تا یخ گوش بیچاره باز شه!راست و دروغش پای خودشون. بگذریم... و ادامه بحث کار در ژاپن

تو اون حول و ولای کار پیدا کردن فرصتی شد که در مورد چند تا شرکت معتبر خارجی مثل زیمنس یا تگزاس اینسترومنتز و غیره تحقیق مختصری بکنم. جالبه که از لحاظ حقوقی استاندارد درست و حسابی واسه شرکتهای خارجی وجود نداره. شرکتهای ژاپنی همه طبقه بندی دارن. مثلا بعضی ها شرکت لوازم برقی و خانگی ان، بعضی شرکت ماشین سازی واین طبقه بندی همینطور ادامه داره. حقوق سال اول تمام شرکت های توی یک طبقه دقیقا به یک اندازه هست. حقوق شرکت های دارویی بر خلاف انتظار خیلی خوبه. شرکتهایی که با پتنت و کارهای حقوقی سروکله می زنن هم خیلی خوبه واسه همین امسال تعداد زیادی از بچه های ژاپنی رو میدیدم که با اینکه مدرک مهندسی داشتن میرفتن تو دفتر های حقوقی. خلاصه بد تر از همه واسه ما همون جاهایی مثل پاناسونیک و توشیبا و امثال اونهاس! خدا نصیب نکنه شرکتی که هم توش مثل سگ مجبور به کار باشی هم عوض کاری که می کنی پولی بهت ندن

بعد از یه مقدار تحقیق و مشورت خلاصه نظر نهایی من بر این شد که از رفتن به نیسان انصراف بدم. جریان این انصراف هم خیلی جالبه

بعد از اینکه به مسئولا میل زدم و گفتم که یه سری هنوز شبهه واسه من هست و امکان انصرافم هست بهم جواب دادن که میخوان من رو ببینن و رو در رو باهم صحبت کنیم اونم نه یکی از زیردستهاشون! دوتا رئیس ها شخصا میخواستن تا سندای بیان. نهایتا به خاطر کنفرانسی که من داشتم قرار بر این شد که توکیو همدیگه رو ببینیم

من طبق عادت با یه لباس خیلی معمولی رفتم و البته دوتا رئیس محترم با کت و شلوار و کراوات اومده بودن. یه اتاق یه رستوران کوچک رو گرفته بودن واسه این کار و یه لیست غذای فرانسوی سفارش داده بودن! از همون سوسول بازیا که آدم باید یه نوک به همه چی بزنه و آخرش هم گشنه بمونه. با تمام این حرفها رفتارهاشون، نحوه صحبت کردنشون و غذاشون همه آخر کلاس بود

کلی درمورد همه چی صحبت کردیم. اولین بار بود که با آدمهایی تو اون رده داشتم حرف میزدم. ازم خواستن در مورد هر چیزی که برام جای سواله بپرسم و اونها هم رک و پوست کنده جواب همه چی رو میدم. تو حرفهاشون خیلی چیزها برام جالب بود. میدیدم که چطور میشه که آدهمایی در سطح بچه های دانشگاه با اون طرز فکرهای پایین یه دفعه ژاپنی به این عظمت میسازن! کار و کارگاه و شرکت هستن که تو ژاپن آدمها رو تربیت میکنن و نه دانشگاه یا خانواده. این دو نفر جوری حرف میزدن که آدم حس میکرد چقدر مدیر هستن و کفایای این کار. دوتاشون تو مصاحبه نهایی من بودن. یکیشون میگفت صبح روزی که داشتم میومدم سر مصاحبه تو، رزومه ات رو خوندم و بعد به خانومم نشونش دادم و گفتم ببین امروز یکی از کسایی که مصاحبه اش میکنم اینه. خانومم نگاهی کرد و گفت باید قبولش کنی! من آرزوم بود آدمی مثل این دختر بشم ولی روزگار ما به من اجازه نداد!...میگفت : آدم با شما خارجی ها که حرف میزنه چه تو مصاحبه چه هرجا، حس میکنه بچه های هم سن و سال شما تو ژاپن چقدر نابالغ هستن. حرف زدنها ، رفتارها... همه اینها رو میدونستم ولی اینکه اون بهم اینها رو بگه خیلی جالب بود. میدونستم چرا! چون شرکتهان که باید این بچه ها رو به بلوغ برسونن!نه کس دیگه

با اینکه واقعا به عنوان دوتا آدم ( نه به عنوان حتی رئیس) دوست داشتم باهاشون همکار باشم و سر دوراهی بزرگی بودم، ولی آخر هم قسمت چیز دیگه ای بود. از همه چی جالب تر این بود که آدمهایی در سطح اونها اینهمه وقت و انرژی صرف میکنن واسه یکی از اون صدو پنجاه نفری که هر سال وارد این شرکت میشن. واقعا تو ایران شرکتی هست که رئیسش اینقدر وقت و انرژی صرف کسی که تازه هنوز وارد اون شرکت هم نشده بکنه؟! اصلا مدیر یعنی چی و چرا یکی از بزرگترین خصوصیت هایی که ژاپنی ها موقع انتخاب کارمند روش تاکید دارن توانایی مدیریت طرفه؟ چیزی که اینجا بهش میگن لیدرشیپ. مشکل کم کاری تو ایران کارمندهای از زیر کار در رو هستن یا مدیری که این اجازه رو میده؟ اگه مردم نظم پذیر نیستن واسه اینه که تو خونشونه یا واسه اینه که کسی ازشون نخواسته؟ یا بهشون یاد نداده؟

ژاپن سرزمین عجایبه. هر روز که میگذره بیشتر یاد میگیرم ازشون و بیشتر میبینم اشکال کار ما و فرقهای ما و البته درستیهای کار ما کجاس.منکر خیلی بدیها و نقص هاش نمیشم ولی ژاپن جاییه که غیر ممکنها رو ممکن کرده... باید فقط چشمها رو شست

Persian Night

2005-11-27T17:49:00.000+09:00

قبل از اینکه به قسمت دوم پست قبلی بپردازیم (چون نیاز به تمرکز و یادآوری گذشته ها داره) دلم می خواد در مورد کاری که بالاخره یه سری از بچه های با همت ایرانی اینجا شروع کردن صحبت کنم

یه عمر ما دست رو دست گذاشتیم و گفتیم چرا دنیا اینقدر بی انصافه! مگه ما چه گناهی کردیم که شدیم ایرانی که اینقدر دید دنیا نسبت بهمون خوبه! دیدیم نه کسی دلش برای ما سوخت و نه کسی کاری برامون کرد. افسوس خوردیم باز دیدیم کسی کاری نکرد! خواستیم داد بزنیم همه ازمون ترسیدن و کشیدن کنار، اومدیم حرف نزنیم دیدیم بیشتر میسوزیم... عقلهامون رو گذاشتیم رو هم و گفتیم حرف بزنیم. خوب هم بزنیم... ولی به زبونی که همه بفهمن. مخصوصا اونهایی که از بیرون به ما نگاه میکنن. نتیجه چی شد؟ اینی که اینجا میتونید ببینید

Persian Night

هنوز اول راهیم. خیلی کار هست که باید بشه و چقدر وقت که باید از این به بعد صرف این کار بشه. مهم ولی اینه که باید شروع کرد. اونهایی که فکر میکنن ما اینی نیستیم که دنیا فکر میکنه باید بگن. ولی به زبونی که بشه فهمید

کار در ژاپن- قسمت اول

2005-11-22T14:05:00.000+09:00

کم کم عمر زندگی چندین ساله من تو این شهر قشنگ هم داره به پایان میرسه. سالها یکی یکی گذشتن و اون روز موعود بالاخره میاد که من رخت سفر رو از این دیار ببندم. از سال دیگه اون روی سکه پیدا میشه. همه میگن زندگی دانشجویی با زندگی به عنوان کارمند تو ژاپن خیلی فرق میکنه. تا وقتی قراره بهت پول بدن که بخوری و زندگیتو بکنی باز تا حدی میتونی راضی باشی ولی همینکه قرار شد همون پول رو خودت در بیاری تازه میفهمی دنیا دست کیه. با اینکه من هنوز اون تجربه روندارم ولی تا حد زیادی حس کردم این فرق چیه... کی؟ همون وقتی که رفتم مرکز اصلی تحقیقات شرکت پاناسونیک برای یه دوره کار آموزی. خودش جریانی داره که گفتنش خالی از لطف نیست

سیستم امنیتی شرکت بسیار بالاس. توی شرکتهایی مثل تویوتا به هیچ وجه نمیشه با موبایل دوربین دار وارد شد! چیزی که این روزها همه تو ژاپن دارن. همه کارت مخصوصی دارن که باید حتما هم موقع ورود و هم خروج جلوی دربانی از دستگاه مخصوص رد کنن وگرنه روز بعد نمیتونن وارد ساختمان بشن. تازه وارد ساختمان که میشی میبینی تمام قسمت ها درهای مخصوصی دارن که فقط از تو باز میشن. از بیرون باید کارت داشته باشی تا بتونی در رو باز کنی. خوردن و آشامیدن همه جا ممنوعه بجز یه سری اتاقک مخصوص این کار. اگر 5 دقیقه دیر سر کار برسی مسئولات نگران میشن و حتما شروع میکنن به خبر گرفتن ازت واسه همین به ما گفته بودن اگه حتی 5 دقیقه هم به هر دلیلی دیر به شرکت میرسیم زنگ بزنیم و خبر بدیم

اوه! چند روز اول که میرفتم شرکت بهم کاملا احساس خفگی دست میداد! شوخی نبود! رفته بودم وسط مغز متفکر شرکت پاناسونیک... تازه حس میکردم کار تو شرکت ژاپنی یعنی چی

شرکت هر چند وقت یه بار جلساتی میذاشت برای کارمندها که از لحاظ اخلاقی توجیهشون کنه. بهشون میگفتن نباید در ملع عام روزنامه بخونین، مشروب نباید بخورین چون مست میکنین و کارهای ناشایست میکنین و آبروی شرکت میره! میگفتن فرقی نمیکنه تو شرکت هستین یا بیرون! تا وقتی کارمند این شرکتین باید اون جور که شرکت به رپیوتیشنش بر نخوره رفتار کنین. بارها بدون رودرواسی بهشون گفتم من نمیتونم تو یه همچین شرایطی زندگی کنم.بگذریم که یه چند نفر از دوستهای خوبم الان،یه سری از همون کارمندها هستن. برخلاف قیافه خشن شرکت و اونهمه باید و نبایذی که داره کارمند ها به شدت خوش اخلاق و خنده رو بودن. رئیسمون مخصوصا از اون پیرمردهایی بود که نسبت به همه جوونها احساس پدربزرگی میکرد. یه بار حتی تا خود خوابگاه با من اومد و من رو رسوند و برگشت

فکر کنم واسه این شرایط سخت زندگیه که خارجی تو شرکت ژاپنی خیلی پیدا نمیشه وگرنه به نظر من این تصور غلطیه که ژاپنی ها به خارجی کار نمیدن. به خارجیش هم بستگی داره ولی بجز یه سری شرکت خاص مثل فوجیتسو یا تویوتا و امثالشون، هرجا من رفتم خوب تحویل گرفتن

جایی که به طور جدی برای کار بهش فکر میکردم مرکز تحقیقات نیسان بود. نیسان از اون شرکتهایی هست که بعد از اینکه رنوی فرانسه خریدش و رئیسش هم از همون فرانسه اومد و یه رفورم کلی ایجاد کرد به شدت پا گرفت و حالا رده اش توی شرکتهای ماشین سازی دومین یا سومینه (تو ژاپن البته). بعد از اومدن گون شرکت درهاش رو به روی خارجیها باز کرد و الان خیل بزرگی از خارجیها به خصوص اروپایی ها توش مشغول به کار هستن

من هم مثل همه ژاپنی ها رفتم و تقاضای کار کردم. تو ژاپن هر شرکتی فقط یه موقع خاصی از ساله که تقاضای کار رو قبول میکنه مگر اینکه شخص خیلی خاصی باشه یا از طریقهای دیگه ای برای کار درخواست داده باشه. خلاصه وقت مصاحبه معلوم شد و ما هم با کت و شلوار راهی شرکت شدیم. اون روز حدود سی نفر دیگه با من مصاحبه داشتن. البته بگم همه این اتفاق ها بعد ازیه امتحان تو مایه های تست هوش بود که باید آنلاین میدادیم و قبول میشدیم

مصاحبه جالبی بود. آخرش پرسیدم کی نتیجه رو بهم میگین؟ کسی که من رو مصاحبه میکرد گفت تا یک هفته دیگه. گفتم من برام وقت مهمه چون جای دیگه هم پذیرفته شدم و باید به اونها هم زودترجواب بدم (واقعا هم همینطور بود). همین جمله کافی بود برای اینکه عصر همون روز با میل به من جواب قبولیم رو بدن

آخرین مصاحبه با رئیس های همون بخشی بود که میخواشتم توش کارکنم.چهاریا پنج روز بعدش مصاحبه نهایی رو داشتم. سه نفر کله گنده نیسان یه طرف نشسته بودن و من یه طرف. سوالهای خیلی جالبی ازم پرسیدن! سوالی که اصلا انتظارش رو نداشتم این بود که دو مورد مشکلات سیاسی اون موقع چین و ژاپن چی فکر میکنم! اون موقع دقیقا زمانی بود که ژاپن بحثهای تاریخی که مربوط به جنگ جهانی دوم میشد و جنایتهایی که ژاپنیها تو چین مرتکب شدن رو از کتابهای تاریخ بچه های مدرسه ای حذف کرده بود و تو چین کلی به خاطرش سروصدا شده بود

مونده بودم سر دوراهی که چی باید بگم! ژاپنی ها تو سن اونهایی که من رو مصاحبه کردن به شدت عرق ملی دارن... گفتم من با خراب کاری هایی که تو چین شده موافق نیستم( چون کلی مغازه ژاپنی رو داغون کرده بودن) ولی با برداشتن تاریخ از کتابهای تاریخ بچه های ژاپنی تنها اتفاقی که می افته اینه که ژاپنی ها بی اطلاع از گذشته میمونن.تاریخ هیچ وقت عوض نمیشه اونهم با جمعیتی که چین داره تاریخ رو حتما نسل به نسل منتقل خواهد کرد. اونی که از من سوال رو پرسیده بود لبخندی زد و سرش رو انداخت پایین و یه چیزی توی برگه ای که جلوش بود نوشت

جواب اون مصاحبه بعد از یک روز اومد. قبول شده بودم! بد بختی از اون به بعدش بود! حالا برم یا نرم؟

ادامه دارد

هر کاری به وقتش

2005-11-21T19:30:00.000+09:00

دوران دبیرستان یکی از مهمترین دورانی بود که شخصیت فعلی منو شکل داد. سیستم استعداد های درخشان با تمام بدیهاش یه سری نکات مثبت داشت که با هیچ چیزدیگه نمیشه جاش رو پر کرد. یکیش این بود که بچه ها اکثرا (نه همه) یه سری خصوصیت مشترک داشتن. یکی از این خصوصیت ها منطقی بودن بود. خیلی استادها هم سعی میکردن بچه ها منطقی بار بیان. اینو به وضوح میشد حس کرد

همیشه ولی استثنا وجود داره

دبیرستان فرزانگان تو اراک روی کوه بنا شده بود. یه ساختمون وصدها متر دورش فقط و فقط نا کجا آباد... زمستونها که برف می اومد تو اون نقطه پرت دنیا تنها سرگرمی که یه سری دختر نوجوان میتونستن داشته باشن برف بازی بود. یه بار که رفته بودیم برف بازی، زنگ که خورد تا ما بخوایم بیایم تو ساختمون 5 دقیقه ای دیر شد. رسیدیم که جلوی در ساختمون دیدیم ناظم مدرسه با یه چند نفری در رو گرفتن تا اونهایی که دیر کردن بیرون بمونن تا اسمهاشون نوشته بشه و از نمره انضباطشون کم شه! وضعیت خیلی مسخره ای بود! من که از این رفتار خیلی بدم اومده بود شروع کردم به هل دادن در! یه سری از بچه ها هم کمک کردن و بالاخره ناظم رو پرتش کردیم یه گوشه و در باز شد! اون موقع هیچی مزه اش بیشتر از اینکه ناظمه رو به اون خفت و خواری انداختیم نبود!و البته پر واضحه که بعد اون چه بلایی سر ما اومد! از یکی یکیمون تعهد انضباطی گرفتن که دیگه این بازیها رو در نیاریم وگرنه دفعه دیگه اخراج میشیم... اولین بار بود تو تاریخ مدرسه که شاگرد اول کلاس تعهد انضباطی میداد و من این افتخار رو همه جا جار زدم

اون موقع معلمی داشتیم که من به شدت بهش علاقهمند بودم به خاطر با کلاسیش و منطقی بودنش. اون میگفت: الان وقت این کارهاس. اگه یه روز به سن من رسیدین چطور دیگه میشه برف بازی کرد رفت به دوران بچگی... این جمله برای همیشه یاد من موند

سالها بعد تو ژاپن بارها دوستهای ژاپنی بهم سفارشهایی از این قبیل می کردن و اینکه هر کاری رو باید به موقعش حتما انجام داد وگرنه روزی میاد که آدم دیگه قادر نیست یا اینکه دیگه شرایطش اجازه نمیده

ایران اما شرایطی داره که تمام زندگی آدم از دستش خارج میشه. نیاز مالی یا حس زودتر استقلال پیدا کردن، جوونها رو مجبور میکنه تو دوران دانشجویی بیشتر از درس خوندن وقتشون رو صرف دلالی و بازاری شدن بکنن. بعد از چند سال به خودشون میان می بینن تو همون کارهایی که دوران دانشجویی میکردن گیر کردن و به اصطلاح شغلشون همون شد. آخرش همه ناراضی ان از اینکه اون کاره ای که می خواستن نشدن.حیف عمر، حیف وقتی که رفت و دیگه بر نمیگرده، حیف تجربه هایی که دیگه هیچ وقت نمیشه کرد

عجب صبری خدا دارد

2005-11-18T10:31:00.000+09:00

War Withous Rules
The documentary broadcast on Italian TV

چی بودیم و چی شدیم

2005-11-16T00:22:00.000+09:00

به یک دریای طوفانی

دل ما رفته مهمانی

چه دوره ساحلش... از دور پیدا نیست

یه عمری راهه و در قدرت ما نیست

باید پارو نزد، وا داد

باید دل رو به دریا داد

خودش میبردت هرجا دلش خواست

به هرجا برد بدون ساحل همون جاست

به امیدی که ساحل داره این دریا... به امیدی که آروم میشه تا فردا

به امیدی که این دریا فقط شاه ماهی داره

به عشقی که نمیبینی شباشو بی ستاره

باید پارو نزد وا داد

باید دل رو به دریا داد

............................................................

این روزها که دارم کارهامو واسه دفاعم جمع و جور می کنم یه کم دلم گرفته از اینکه از کجا به کجا رسیدم... نمی دونم بهتر از اینی که الان هستم نمی شد یا قسمت ما نبود... یه موقعی بود که تو کلاسامون شاگرد اول بودم همیشه. چه اعتماد به نفسی داشتم همیشه... میدونستم اونقدر کارم درست هست که واسه امتحانهای ثلث نخوام هول کنم... امتحانهای نهایی سال چهار دبیرستان جزو آسون ترین امتحانهایی بود که داده بودم. یادش به خیر... انشاهام همیشه جزو بهترین درسهام بودن. ادبیات فارسی جزو بهترین نمره هام تو کنکور بود

الان اما اصلا ترسی ندارم که بگم قابل مقایسه با همون هم کلاسی های خودم هم نیستم. بهترین دورانی که جوونها تو ایران طی می کنن از خیلی ها شنیدم که میگن دوران دانشگاهه. لیسانس... برا منم همون ماهی که رفتم دانشگاه تهران بهترین روزها بودن. الان هم کلاسیهای اون دوران من هر کدومشون سواد علمیشون چندین برابر منه. شک ندارم...فارسی... چقدر سخته که بگم نوشتن فارسی به اون راحتی که قبلا بود دیگه نیست

با این حال اگه باز دوباره به همون روزها بر می گشتم و قرار میشد دوباره تصمیم بگیرم که کدوم راه رو برم، احتمالا همین راه رو انتخاب می کردم... بدیش اینه که آدم همه چیز رو نمی تونه باهم داشته باشه.با اومدنم خارج از ایران سالها روی پای خودم وایسادن رو تجربه کردم... دور از تعصب ها مجبور شدم درست و غلط ها رو تشخیص بدم. بدیهی های زندگی رو مرور کردم و دیدم که خیلی چیزها اصلا بدیهی هم نیستن! کلی آدم دیدم... با هزار و یک جور اخلاق و فرهنگ مختلف.مثل آهنی که آبدیده شده باشه.چند تا زبون یاد گرفتم! و البته خوب بهاش رو هم پرداختم... بهاش جوونی بود که نکردم. جوونی که اصلا نمی دونم چطور گذشت تا رسید به امروز

به هر حال به قول سیاوش

باید پارو نزد، وا داد

باید دل رو به دریا داد
خودش میبردت هرجا دلش خواست
به هرجا برد بدون ساحل همون جاست

مناظره خسرو و فرهاد

2005-11-12T22:43:00.000+09:00

یه شعری که هر دفعه میخونمش یاد دوران دبیرستانم می افتم این مناظره خسرو و فرهاده از زبان نظامی گنجوی... خدا رحمتش کنه ... عجب قلمی داشته. شنیدن این شعر حتی برای کسایی که خیلی علاقه ای به ادبیات ندارن خالی از لطف نیست

نخستین بار گفتش کز کجایی

بگفت از دار ملک آشنایی

بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند؟

بگفت انده خرند و جان فروشند

بگفتا جان فروشی در ادب نیست

بگفت از عشق بازان این عجب نیست

بگفت از دل شدی عاشق بدین سان؟

بگفت از دل تو میگویی من از جان

بگفتا عشق شیرین در تو چون است؟

بگفت از جان شیرینم فزون است

بگفتا هر شبش بینی تو در خواب؟

بگفت آری چو خواب آید! کجا خواب؟

بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک؟

بگفت آنگه که باشم خفته در خاک

بگفتا گر خرامی در سرایش؟

بگفت اندازم این سرزیر پایش

بگفتا گر کند چشم تو را ریش؟

بگفت این چشم دیگر دارمش پیش

بگفتا گر نیابی سوی او راه؟

بگفت از دور شاید دید در ماه

بگفتا دوری از مه نیست در خور

بگفت آشفته از مه دور بهتر

بگفتا گر بخواهد هرچه داری؟

بگفت این از خدا خواهم به زاری

بگفتا دوستیش از طبع بگذار

بگفت از دوستان ناید چنین کار

بگفت آسوده شو کاین کار خام است

بگفت آسودگی بر من حرام است

بگفتا رو صبوری کن در این درد

بگفت از جان صبوری چون توان کرد؟

بگفت از صبر کردن کس خجل نیست

بگفت این دل تواند کرد دل نیست

بگفت از عشق کارت سخت زار است

بگفت از عاشقی خوشتر چه کار است؟

بگفتا جان مده! بس دل که با اوست

بگفتا دشمنند این هر دو بی دوست

بگفتا در غمش میترسی از کس؟

بگفت از محنت حجران او بس

بگفتا هیچ همخوابیت باید

بگفت ار من نباشم نیز شاید

بگفتا چونی از عشق جمالش؟

بگفت آن، کس نداند جز خیالش

بگفت از دل جدا کن عشق شیرین

بگفتا چون زیم بی جان شیرین

بگفت او زان من شد! زو مکن یاد

بگفت این کی کند بیچاره فرهاد

بگفت ار من کنم در وی نگاهی؟

بگفت آفاق را سوزم به آهی

چو عاجز گشت خسرو در جوابش

نیامد بیش پرسیدن صوابش

به یاران گفت کز خاکی و آبی

ندیدم کس بدین حاضر جوابی

...

زندگی وفا نداره

2005-11-11T13:22:00.000+09:00

این روزها اگه میبینین کمتر مینویسم به خاطر اینه که اولین دفاعم در راهه و یه دنیا کار نکرده هست که تو این دو هفته باید انجام بشه.

قابل توجه اونهایی که ازژاپن وبلاگ من رو میخونن و بهنام فخر جهانی رو میشناسن. دیروز بعد از سالها یه دوست از توکیو زنگ زد و گفت بهنام طی یه حادثه رانندگی فوت کرده! به همین راحتی... ظاهرا در جا فوت کرده. من خودم هیچ وقت نه بهنام رو دیده بودم نه خواهرش آرزو رو که از سال بالایی های من به حساب میاد. آرزو یکی از ایرانی های موفقیه که خیلی ها اینور و اونور ژاپن اسمش رو شنیدن. خیلی حرفها در موردش هست و من نمیخوام ندیده در موردش قضاوت کنم.

حتما خیلی سخته که ببینی برادر هفت هشت سال کوچکتر از خودت تو کشوری که بجز تو کس دیگه ای براش نبوده یه دفعه از بین میره... به هر حال مراسم ختمی هست که روز شنبه برگزار میشه. اونهایی که میخوان برن یه تماس کوچک با من بگیرن

چیزی که این مدت فکر منو مشغول کرده اینه که تو کشوری که تصادف رانندگی واسه جمعیت صد و بیست میلیونیش به ندرت اتفاق می افته و مرگ در صانحه رانندگی بسیار به ندرت تر، چرا واسه جمعیت کمتر از چند صد نفری دانشجوی ایرانی اینقدر درصد حادثه و مرگ بالاس... تا حالا ننشستم آماری حساب کنم این درصد از درصد خود ژاپنی ها چقدر بالاتره ولی تو بالاتر بودنش شک ندارم

چرا همه فکر میکنیم مرگ مال همسایه اس! بابا مردن به سادگی نزدن قلبیه که اندازه مشت دسته! اومدنش هم اصلا نیازی به گذشتن شصت سال از عمر نداره... یک ساعت دیگه ممکنه تو هم از بالا به جسد بی جان خودت خیره شده باشی

الان بهنام چه حالی داره؟ باورش میشه که دیگه نیست؟ کی میدونه

Forgotten facts

2005-11-09T20:17:00.000+09:00

Yesterday is history...
Tomorrow is mystery
Today is a gift

and that's why it's called

The Present

بی گناهی

2005-10-27T10:15:00.000+09:00

بی گناهی کم گناهی نیست در دیوان عشق

یوسف از دامان پاک خویش زندان رفته است

Life... so simple

2005-10-26T21:04:00.000+09:00

There is a simple equation in life,

What you get out of it is only directly proportional to what you put into it

Kelvin

بازم ایرانی ها

2005-10-18T11:58:00.000+09:00

قبل تر ها یه عرب رو میشناختم که دقیقا قبل از اومدن به ژاپن عروسی کرده بود و زنش شش ماه بعد از خودش اومد ژاپن. تا وقتی زنش نیومده بود کلی با ما خوش و بش میکرد و حتی یه بار برا یه سری از ما غذا درست کرد و خلاصه روابط بد نبود. بعد که زنش اومد (البته من ماه ها بعد از اومدن زنش مطلع شدم که اومده) دیگه تمام سلام علیک هاش قطع شد. نه تنها با امثال من که دختر مجرد بودیم بلکه با خود اعراب هم رفت و آمد نمیکرد. بعد ها شنیدم به خاطر این بوده که چشم و گوش زنش باز نشه و نبینه بقیه چطور زندگی دارن

اون موقع ها که منم مثل خیلی ها تعصب فارس بودن داشتم کلی به فرهنگ والای فارس ها افتخار میکردم . این چیزها همه برام مسخره به نظر میومد، ولی حالا تو بهترین دوستهام یه زن و مرد پیدا شدن که رابطه تا حدی مشابه بینشون برقراره. آدم چقدر ناراحت میشه میبینه کسایی که در حد مدرک دکترا تحصیلات دارن و با اینکه تو دهکوره های ایران به دنیا اومدن ولی الان دارن تو یکی از پیشرفته ترین کشورهای دنیا زندگی میکنن ، هنوز همون تفکر سنتی و بسته خودشون رو حفظ کردن. آدم از کوچه بازاری های ایران چه توقعی باید داشته باشه؟

آقایون، خانومها، چه بخواین و چه نخواین از اون لحظه ای که ازدواج میکنین اگه حتی خودتون هم چنین حسی نداشته باشین دور و وریهاتون شما رو به دید یک واحد نگاه میکنن. اگه میخواین تو دنیای امروز که رقابت به جدی ترین درجه خودش رسیده جزو بازنده ها نباشین با قدرت شخصیتون به هیچ عنوان نمیتونین جلوی آدمهایی که حمایت یه آدم دیگه به اسم همسر رو دارن اونم برای تمام عمر، بایستین. حماقت محضه که بخواین همسرتون سرش با کار خونه گرم شه، با کسی معاشرت نداشته باشه، اطلاعات نداشته باشه، نظری از خودش نداشته باشه فقط به خاطر اینکه نمیخواین براتون دردسر ایجاد کنه. اولین کسی که از یه همچین همسری ضربه میخوره خود شما هستین

اگه همسر شما اطلاعات نداره چطور میخواین کاری بهش واگزار کنین؟ اگه نظر نداره، اون موقع که به شدت نیازمند کمک فکری هستین کی قراره پشت به پشت شما باهاتون بیاد جلو؟ میخواین تو دنیایی که برادر به برادر خودش رحم نمیکنه دل به کمک کی خوش کنین؟

آقایون، خانومهای شما بزرگترین قدرت فکری هستن که شما میتونین بهشون تکیه کنین... خانومها، آقایون شما بهترین نیرویی هستن که میتونین در کنارش احساس آرامش کنین... هیچ کس بجز شما برای شما نخواهد موند... یادتون نره

اومدن به خارج

2005-10-12T15:42:00.000+09:00

بارها شده خیلی ها ازم پرسیدن چطور اومدم ژاپن و چقدر دنبال کارام بودم و از این حرفها. این روزها هم دوباره همین حرفها تکرار شده. بهتر دیدم یه پست اینجا بذارم تا هرکی خواست کمی اطلاعات داشته باشه. با اینکه این کار دکان خیلی ها رو تخته میکنه ولی من معتقدم این جور اطلاعات باید در دست همه باشه

در مورد من

من اصلا هیچ برنامه ریزی برای خارج اومدن نداشتم. تو دبیرستانی که من بودم استاد شیمی بود که واقعا نمونه بود. خودش مدرک لیسانس و فوقش رو از امریکا گرفته بود و بارها به ما هم میگفت که باید برید بیرون از ایران. من نه اون موقع میفهمیدم چرا اینقدر اصرار داره نه اهمیت میدادم. یه بار سر کلاس به همه بچه ها گفت که سفارت ژاپن برای دوره فوق دیپلم و لیسانس بورس میده و بورس خوبی هم میده. علاوه بر شرط معدل دیپلم باید امتحانی میدادیم وچند نفر اول انتخاب میشدن برای اومدن. امتحان برای من خیلی راحت بود چون دقیقا بعد از کنکور برگزار شد و من هم کلی خر خونی کرده بودم.امتحان در سطح دبیرستانی ژاپن بود و بعضی مباحث روما تو دبیرستان نخونده بودیم ولی چون به هرحال همه نخونده بودن مشکلی نبود. به هر حال من بدین وسیله بورس گرفتم و پاسپورتم رو هم 3 روزه گرفتم . بلیط اومدن هم رو بورس بود واسه همین بدون هیچ جور خرجی اومدم اینجا

اگه میخواین بیاین ژاپن واسه کار، به نظر من منصرف شین. اگه میخواین بیاین که سطح علمیتون بره بالا اینجا بهترین جا نیست و بد بختیهای خودشو داره. اگه میخواین یه زندگی راحت و با آرامش خیال داشته باشین برای لیسانس بیاین و بورس بگیرین. تنها راه بورس برای لیسانس هم همونیه که من باهاش اومدم. باید با سفارت ژاپن تماس بگیرین برای جزئیات بیشتر

برای فوق لیسانس ژاپن تقریبا بورس نمیده به ایرانی ها. تقریبا همه اینهایی که برای فوق اینجان یا خودشون پولشون رو میدن یا از لیسانس موندن. برای دکترا هم میشه اومد ژاپن و خیلی راحت هم میشه. برای جزئیات باز باید به سفارت مراجعه کنید. حتما سعی کنید سری هم به سایت دانشگاهای معروف ژاپنی بزنید چون تمام اطلاعات آنلاین هست

برای کشورهای دیگه مثل کانادا و آمریکا و استرالیا من هم مثل شما چیزهایی شنیدم ولی خودم تجربه نکردم. اطلاعات پذیرش دانشجو تو تمام سایت ها آنلاین هست. باید حوصله داشته باشین و یکی یکی بخونین و انجام بدین. اگر بورس از همون اول جور نشد نگران نباشین و با همون مقدار پولی که دارین هزینه های اولیه رو پرداخت کنین. بعد با کار کردن برای استادی که باهاش کار میکنین یا درس دادن تو دانشگاه تقریبا صد در صد مخارج پوشش داده میشه

اگه فکر اومدن به خارج برای کار هستین سراغ اون شرکتهای خارجی که تو ایران شعبه دارن برین و کار پیدا کنین. خیلی از شرکتهای شرق آسیا الان در حال سرمایه گزاری تو ایران هستن ظاهرا. فکر کار پیدا کردن تو یه کشور خارجی تا وقتی ایران هستین خیلی عملی نیست مگه اینکه آدم خیلی خاصی باشید

امیدوارم توضیحاتم مفید بوده باشه

ما کجای دنیاییم؟

2005-10-12T15:31:00.000+09:00

اینم یه خبر از مملکتمون که البته تو دلم سالهاس که اطمینان دارم این چیزها همه وجود داره ولی حالا یه سری پیدا شدن حرفش رو میزنن. این جور خبرها رو که میخونم با خودم فکر میکنم بازم چقدر خوبه که خدا وقتی داشت تاس مینداخت من رو کجای این کره خاکی به دنیا بیاره تاس من یه چند صد کیلومتر اونطرفترنیفتاد!!! اگه افتاده بود منم شاید بین همین دخترها بودم

هفتاد درصد زنان بندر كنگ ختنه مي شوند

Impossible becomes possible!

2005-10-12T14:42:00.000+09:00

ICAR was the name of a conferenece I had in Seattle a couple of months a go. The second day's planetary talk was by Sebastian Thrun, whom I got to know first when my own professor got very interested in SLAM. What is SLAM? It is to take a robot to somewhere it has no idea where it is, meaning no information is avaliable for the robot about its environment. The robot is said to go around the area, look at around itself and make up a map of what it sees, while it avoids colliding into the stuffs around. Thrun is a well-known face in this field.
Thrun started his speach with: "Who knows what DARPA Grand Challenge stands for?". Some raised their hands, and I wasn't among them! He looked at the audience and said: "To those who didn't raise their hands: WHAT are you possibly doing in the field of robotics!!!". People started laughing but I suppose he really meant what he said.
DARPA is the central R&D organization of the department of defence of the US who holds Grand Challenge; a race between autonomous (unmanned) vehicles sponsored and developed by different teams. These vehicles are supposed to drive a desert road with speed no lesser than 60 km/h while keeping inside the road and avoid any kind of clashing. The winner gets a million dollar prize!!!
Thrun talker one hour to convince us about how uncertain the conditions of this race is and that's why no one has ever ended the race. All the vehicles have been either clashing into something or missing their direction so far.
I received an email by a friend I met at the same conference about this year's Grand Challenge. Stanford University team, leaded by Sebastian Thrun won the race and got the prize! He finally did it!
Now with this new technology, you can sit at the back seat of your car and close your eyes, and the car will take you to your destination through dessert! Isn't it just amazing?! This is where researchers make a good money!

کی راست میگه؟

2005-10-11T19:36:00.000+09:00

عجب روزی بود امروز. بد شانسی یکی پشت یکی... البته اگه فقط بد شانسی بود خیلی هم بد نبود

امروز رفتم به استادم یه کنفرانس دانشجویی رو نشون دادم و گفتم میخوام اینجا پرزنت کنم... تقریبا همون اتفاقی که ازش انتظار میرفت افتاد. برگه رو از من گرفت و یه نگاهی بهش کرد و بعد از یه کم من و من گفت اگه میخوای اینهمه پول خرج کنی و تا توکیو بری واسه یه کنفرانس بهتر باید بری. اگه خودت میخوای پولش رو بدی و بری میل خودته ولی من یه همچین اینوست هایی نمیکنم...! جالبه تویه کشور به این ثروتمندی تو یه لابراتوار به این پول داری باشی و بعد استادت برای یه مسافرت یه روزه داخلی یه همچین حرفی بهت بزنه. انگار هرچی وسع آدمها میره بالاتر بخیل تر میشن. خیلی ها رو دیدم که به شدت پول دارن ولی زورشون میاد یه ذرشو خرج کنن. قبلا وقتی استادم باهام اینجوری برخور میکرد کلی اعصاب خوردی داشتم. همش با خودم دنبال اشکالی که احتمالا کارم ممکنه داشته باشه میگشتم. همیشه به این نتیجه میرسیدم که اگه هم بهترین جای دنیا باشی ولی سهمی از اون بهترین نداشته باشی واقعا چه فایده ای داره؟
بد نیست یه مقدار در مورد سیستم مالی ژاپن بنویسم. چیزی که اتفاقا چند وقت پیش با امین داشتیم حرفش رو میزدیم. ژاپن با اینکه کشور به شدت پولداریه و خیلی مواقع پول رو اون جاهایی که نباید خرج کنه، تو هزینه کردن برای اشخاص حقیقی به شدت محتاط و خیلی مواقع کوتاه بینه. این قضیه حتی در مورد شرکتهای دولتی و غیر دولتی هم صدق میکنه. همین چند وقت پیش بود که به دعوت مسوولین شرکت نیسان رفته بودم دفتر اصلیشون و برای اینکه میدونستم تو ژاپن دیگه تو این موارد هزینه مسافرت روکمال و تمام پرداخت میکنن دیگه چیزی نپرسیدم ولی در نهایت تعجب وقتی رفتم دیدم تقریبا یک چهارم هزینه رو پرداخت نمی کنن. با اینکه این خرجها واسه شرکتهایی مثل نیسان هیچ به حساب میاد
بارها پیش اومده که بودجه لابراتوار اضافی میاد و مجبور میشن عرض چند هفته به هر بهانه ای شده خرجش کنن چون در غیر این صورت مجبورن بودجه رو برگردونن. ترجیح میدن این پول رو واسه یه وسیله خیلی پیشرفته که ممکنه سالی یه نفر هم ازش استفاده نکنه خرج کنن ولی واسه کنفرانس بچه ها چیزی اختصاص نمیدن. با این وجود این رو هم باید بگم که اینجا سیستم دانشگاها به شدت استاد سالاره. همه چیز بسته به استادی داره که مسوول لابراتواره. ولی اکثریت قریب به اتفاق ژاپنی ها به شدت تو پول خرج کردن محتاط هستن و یه قرون دوزار میکنن

معمولا طرفای فوریه که میشه تعمیرات خیابونهای شهر چندین برابر مواقع عادی میشه. یه بار از یه ژاپنی که علتش رو پرسیدم گفت که اگر پولی تو یه سال کاری (که مارچ تموم میشه و آوریل شروع میشه) اضافه بیاد باید برگردونده شه و شهر داری که تا فوریه کلی پول خرج نکرده داره همه اش رو به سرعت صرف آسفالت خیابونها میکنه

جالب اینه که مردم ژاپن با اینکه به شدت در مورد پول یه قرون دوزار میکنن و بزل و بخشش های از نوع خاور میانه ای رو اصلا ندارن ، اگه کسی رو ببینن که خیلی رو پول حساسیت نشون میده هر چقدر هم که آدم مهمی باشه، هیچ وقت فکر نمیکنن که شاید حقشه و سیستم اجتماع مشکل داره. یه مثال خیلی بارز شخصیه به اسم شوجی ناکامورا. چند روز پیش که نتایج برندگان نوبل امسال اعلام شد، تلویزیون ژاپن ویژه برنامه ای در مورد این شخص داشت. ناکامورا سالهاست که نزدیکترین ژاپنی به نوبل به شمار میره و هر سال چشمهای ژاپنی ها منتظر اینه که نوبل گرفتنش رو ببینن. چیزی که تو شخصیت ناکامورا برای من جالبه بیش از حد رک بودنشه و قدرت بیانش بدون ترس از جامعه اش. ناکامورا بعد از یه سلسله تحقیق و نتایج درخشانی که تو اکتشاف ال ای دی آبی و سبزو سفید داشت و میلیونها دلاری که نصیب شرکتی که توش مشغول به کار بود کرد، مبلغ ناچیزی از اون همه سود رو دریافت کرد و این قضیه رو به دادگاه کشید. دادگاه هم البته به نفع شرکت رای داد و ناکامورا با نارضایتی تمام از ژاپن به دانشگاه کالیفرنیا رفت و سمت استادی گرفت. من به عنوان بیننده برنامه کاملا با ناکامورا هم دردی میکردم ولی مجری های برنامه معتقد بودن که ناکامورایی که خیلی طمع پول کرده مقصر بوده! کلا به نظر میاد اعتقاد عامه بر اینه که اونهایی که توانایی کار کردن رو دارن و استعدادش رو، باید اونقدر کار کنن که اونهایی که یا توانایی کار ندارن یا استعدادش رو و یا حالش رو! بتونن بخورن و زنده بمونن

تو نظر اول یه همچین جامعه ای واسه کسی که عادت به رقابت داره و به قدرت علمی و عملی خودش اطمینان داره خیلی مسخره به نظر میاد ولی همین روش یه جامعه تا حد خوبی ایده ال درست کرده. کسی تو ژاپن گدایی نمیکنه. کسی از گشنگی یا سرما نمیمیره. عموم مردم سطح زندگی متوسط به بالایی دارن و جامعه به شدت امنیت داره.

با تمام این اوصاف به نظر شما حق با کیه؟

شاهدخت ایرانی در ژاپن

2005-10-06T12:52:00.000+09:00

راست و دروغش با خودشون... من که خیلی برام جالبه که ما ایرانی ها خودمون یه همچین ادعاهایی رو نمیکنیم

شاهدخت ساسانی در ژاپن,هاشم رجب زاده دانشگاه مطالعات خارجی اوساکا

محو و مات

2005-10-01T12:29:00.000+09:00

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

آنچنان مات که یک دم مژه برهم نزنی

مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشم تو به قدر مژه برهم زدنی

...